آثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت  چهارم 


آثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت  چهارم 

سازگاری با تمرینات بی هوازی

در فعالیتهای عضلانی نظیر دو و شنای سرعت که مستلزم تولید نیروی نزدیک به بیشینه است، بخش اعظم انرژی به وسیله دستگاه آدنوزین تری فسفات - فسفوکراتین (ATP-PC) و تجزیه بیهوازی گلیکوژن عضله به وجود می آید. در سال ۱۹۷۹ کاستیل و همکاران او طی گزارشی یافته های خود را در این زمینه ارائه داده اند. تمرین آزمودنیها در این تحقیقی باز کردن زانو با قدرت بیشینه بود، پایی که در وهله های ۶ ثانیه ای و ده تکراری با قدرت بیشینه تمرین کرده بود، ترجیحاً به دستگاه انرژی ATP - PC متکی بود و پای دیگر که در وهله های ۳۰ ثانیه ای با قدرت بیشینه تمرین کرده بود، به دستگاه گلیکولیتیک متکی بود. هر دو نوع تمرین ضمن این که باعث کسب قدرت (حدود ۱۴ درصد) یکسانی شدند، مقاومت مشابهی در مقابل خستگی داشتند. تمرینات بی هوازی، آنزیم های ATP-PC و گلیکولیتیک را افزایش میدهند، ولی تأثیری بر آنزیمهای اکسایشی ندارند. چگونه تمرینات سرعتی بیهوازی می توانند از راههای دیگری نحوهٔ اجرای مهارت را بهبود بخشند؟ علاوه بر کسب قدرت، سه نوع تغییر دیگر باعث بهبودی نحوه اجرای مهارت می شود و در رویدادهای ورزشی که فوق العاده بی هوازی هستند، خستگی را به تعویق می اندازند. این سه تغییر عبارتند از: کارآیی حرکت، انرژی زایی هوازی و ظرفیت تامپونی، تمرینات بی هوازی فراخوانی تارهای عضلانی را به منظور کارآیی بیشتر به حد مطلوبی می رساند.تمرینات سرعتی با وزنه های سنگین علاوه بر این که کارآیی را بهبود می بخشند، موجب صرفه جویی در مصرف انرژی عضلانی نیز می شوند. تمرینات بی هوازی همچنین ظرفیت تحمل عضله را در برابر اسید انباشته شده در مرحله گلیکولیز بی هوازی بهبود می بخشند.با توجه به چنین افزایشی در ظرفیت تامپونی، افرادی که تمرینات سرعتی انجام داده اند نسبت به افراد تمرین نکرده، در خلال تمرینات سرعتی تا خستگی مفرط، می توانند تجمع لاکتات بیشتری را در عضله و خون خود تحمل کنند.. علاوه بر این، فعالیت آنزیم های مختلف نیز پس از فعالیت بدنی، تغییراتی نشان می دهد

واکنش نسبت به تمرین های قدرتی

شواهد پژوهشی و علمی متعددی که طی دو قرن گذشته جمع شده است، همه حاکی از آن است که، برنامه های تمرینات مقاومتی و قدرتی به بزرگ شدن عضله می انجامد. گرچه سنتز پروتئینی هم بر اثر تمرین های استقامتی و هم بر اثر تمرین های قدرتی تشدید می شود، ولی واکنش سنتز در برابر هر یک از آنها متفاوت است؛ اصولاً در تمرین های قدرتی افزایش روند سنتز تنها به آن گروه از پروتئینها اختصاصی دارد که به طور مستقیم برای کوتاه شدن عضله یا ازدیاد تنشی آن لازم است. از سوی دیگر، شواهد علمی نشان می دهند که فعالیت آنزیمهای مربوط به متابولیسم اکسایشی نسبت به تمرینهای قدرتی واکنش نشان نمی دهند . بزرگ شدن اندازهٔ عضلات در پاسخ به تمرینات مداوم وزنه برداری، پیامد چند تغییر اساسی است که عبارتند از: ۱- افزایش در قطر تارهای عضلانی که خود پی آمد زیاد شدن تارچه های موجود در تار عضلانی، افزایش پروتئینها، به ویژه رشته های ضخیم (میوزین)، پروتئین ساختمانی و اجزاء۲ - افزایش در تعداد تارهای عضلانی که پیآمد پدیده دو نیم شدن آنها به روش غیرمیتوزی و جدا شدن طولی آنها از یکدیگر است. گذشته از این، افزایش تراکم شبکه مویرگی در عضلات نیز عامل دیگری در زیاد شدن اندازه و حجم عضله به شمار می رود. نکته ای که باید در اینجا متذکر شد آن است که، تمرینات با وزنه به گونهای ویژه و اختصاصی بر تارهای عضلانی تند انقباض تأثیراتی مثبتتر و سریع تر میگذارد. یکی از تأثیرات برجسته و مثبت برنامه های تمرین با وزنه افزایش توانمندی و استقامت عضلانی است. در این رابطه مقدار ATP و PC و گلیکوژن عضلانی اهمیت زیادی دارند.  تجربه نشان داده است که در پایان دورهٔ تمرین های با وزنه، مقدار ATP تا ۱۸ درصد، کمیت PC تا ۲۰ درصد و مقدار گلیکوژن عضله تا ۶۵ درصد و حتی بیشتر از آن هم افزایش مییابد. به این ترتیب، گذشته از این که تودهٔ فعال پروتئین های عضلانی برای انجام کار در این تمرین ها زیاد می شود، پشتوانه فسفاژنی و گلیکولیتیکی عضلات نیز افزایش مییابد.سازگاری های ترکیب بدن تغییراتی که در نتیجه فعالیت بدنی در ترکیب بدن ایجاد می شوند، عبارتند از: ۱- کاهش کلی چربی بدن، ۲ - بدون تغییر یا افزایش اندک در توده بدون چربی بدن ۳ - کاهش اندک در کلی وزن بدن، اغلب این تغییرات به ویژه کاهش چربی بیشتر در مورد مردان و زنان چاقی مصداق داشته تا افرادی که خود دارای بدنی با محتوای چربی کم میباشند . برایان شارکی در کتاب فیزیولوژی آمادگی جسمانی اظهار میکند: توده بدون چربی با تمرین استقامتی تغییر چندانی نمی کند؛ به عبارتی، تمرینات استقامتی اثری روی توده بدون چربی ندارند و هرگونه تغییری که در وزن بدن به وجود می آید، عمدتاً مربوط به کاهش چربی است . هیواردهم معتقد است که، تمرین هوازی روش مؤثری برای کاهش وزن بدن، ضخامت چربی زیر پوست، وزن چربی بدن و درصد چربی بدن است .در بحث پیرامون تغییرات ترکیب بدن، مهم است به خاطر داشته باشیم که از دست دادن چربی بدن بستگی به تعادل بین کالری مورد استفاده و کالری مصرفی دارد. در این زمینه می توان به تحقیق سوینی و همکارانش در سال ۱۹۹۳ اشاره کرد. این پژوهش روی زنان چاق مورد مطالعه قراردادند. نتیجه این تحقیق حاکی از آن است که، محدودیت غذایی چه شدید چه متوسط عامل تعیین کننده ای در کاهش وزن و تغییر ترکیب بدنی بوده، اما تمرین اثر معنی داری در این زمینه نداشته است .آثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت اولآثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت دومآثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت سومآثار فیزیولوژیک ورزش بر زنان / قسمت پنجم

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد