آیا زبان خود را می شناسید…؟؟؟


آیا زبان خود را می شناسید…؟؟؟

آیا زبان خود را می شناسید...؟؟؟

 از سطح به عمق شامل قسمت های زیر است: ۱- پوشش مخاط (اپیتلیوم) - پوشش زبان مطبق سنگفرشی و در رأس برجستگی ها شاخی است. سطح فوقانی زبان دارای سه نوع برجستگی به نام پاپیلامی باشد این برجستگی ها را برحسب شکلشان به نام برجستگی نخی شکل (filliform) و قارچی شکل (fungiform) و جامی شکل (Vallate) نامگذاری کردهاند. در کنار برجستگی های جامی شکل، چال های است به نام دره که در لبه آن بیشترین تعداد جوانه های چشایی قرار دارند ضمناً مجرای غدد سروزی وان ابنر Von) (Ebner نیز به عمق دره ها باز میشود.این جوانه ها در برجستگی های قارچی شکل نیز وجود دارند از دو نوع سلول یکی روشن (پشتیبان) و دیگر تیره (چشایی) تشکیل یافته اند. غدد سروزی وان ابنر (Von Ebner) زیادی محتویات خود را به شیاری که اطراف هر پاپی (CircumVallate) را دور میزند، میریزند. این آرایش فندق مانند جریان دائمی از مایع بر روی تعداد زیادی جوانه در ناحیه برجستگی های دره ای می شود.1-استر مخاط(lamina propria or choriom) از بافت همبند غربالی تشکیل یافته که محور بر جستگی هارا تشکیل می دهد روی هم پوشش و آستر را طبقه مخاطی نامند.2- زیرمخاط (SubmuCOSa) - در سطح فوقانی زبان زیر مخاط وجود ندارد بنابراین آستر مخاط مستقیماً روی عضلات چسبیده است. ۳- عضلات - در ساختمان زبان تعدادی عضلات مخطط در جهات مختلف شرکت نموده که لابلای آنها بافت همبند + غددبزاقی سروزی و موکوسی دیده میشوند. باید دانست که غد  د سروزی زبان راغد د ابنرو غدد موکوسی آن را غدد وبر نامیده و غدد مختلط آن را به نام غد د نوهن می شناسندپاپیلای زبان: سلول‌های چشایی درون ساختمان‌های خاصی به نام جوانه چشایی (پاپیلای زبان) قرار دارند. این ساختمان‌ عمدتاً روی زبان و کام نرم هستند. جوانه‌های چشایی روی زبان داخل پاپیلا قرار گرفته‌اند (ساختمان‌های کوچکی که به زبان، منظره موّاجی می‌دهند). اکثر پاپیلاهای روی زبان، از نوع نخی شکل هستند؛ که فاقد جوانه‌های چشایی هستند و در درک حس فیزیکی ناشی از تماس با غذا مؤثرند.پاپیلاهای قارچی شکل که در جلوی زبان قرار دارند دارای جوانه‌های چشایی هستند. پاپیلاهای قارچی شکل به صورت نقاط صورتی در لبه‌های زبان پخش هستند؛ و بعد از خوردن شیر یا غذا بهتر مشاهده می‌شوند. در عقب زبان 12 پاپیلای جامی حاوی جوانه چشایی قرار دارد. در کناره‌های انتهای زبان نیز پاپیلای برگه‌ای وجود دارند.زبان در این تصویر که توسط میکروسکوپ الکترونی پویشی با بزرگنمایی 1500 بار از زبان انسان گرفته شده، پاپیلاها به صورت غنچه‌های مخروطی شکل دیده می‌شوند. آن‌ها می‌توانند با هر فشار کوچکی حتی ناشی از صرف مایعات غلیظ خم شوند و عبور مایع و بافت آن را احساس کنند. جالب است بدانید آن‌ها دائماً در حال از دست دادن بافت مرده و رویش سلول‌های تازه هستند؛ برای همین در این تصویر سطح آن‌ها پوشیده از پولک به نظر می‌رسد.به تدریج که انسان رشد می‌کند، جوانه‌های چشایی در طرفین و سقف دهان از بین می‌روند و فقط روی سطح زبان باقی می‌مانند. علاوه بر بالا رفتن سن، عوامل دیگری هم می‌توانند روی حس چشایی اثر بگذارند؛ مثلاً بعضی داروها یا بیماری‌ها (مانند دیابت)، سیگار کشیدن، کمبود ویتامین‌ها، تومورهای مغز و...چشایی: چشایی درک مولکول های خاصی در مواد است. در موجودات زنده به مولکول‌های خاصی حساسیت وجود دارد؛ مثلاً ترش بودن یعنی وجود حالت اسیدی در ماده و شوری یعنی وجود نمک (کلرید کلسیم) در مواد. حس چشایی و بویایی خیلی نزدیک به هم کار می‌کنند. اگر شما نتوانید بوی غذایتان را تشخیص دهید، مسلماً تشخیص مزه و طعم آن خیلی دشوار می‌ گردد، احتمالاً وقتی سرما می‌خورید متوجه این مسئله می‌شوید.زبان انسان، سلول‌های حسگری برای تشخیص پنج مزه شناخته شده دارد. روی این سلول‌ها نیز گیرنده‌های عصبی است که با تماس مواد (غذایی) با آن‌ها، علائمی را از طریق مسیرهای عصبی به مغز منتقل می‌کنند؛ در این حالت انسان مزه‌های تلخی، شیرینی و... را درک می‌کند. روی زبان برآمدگی‌هایی هست که پرزهای سلول‌های چشایی را در بر دارند. هر برآمدگی یا پرز دارای چند جوانه چشایی است.عصب‌هایی که در پایه سلول‌های چشایی قرار دارند جریان عصبی را به مغز منتقل می‌کنند. بنابراین نوک زبان طعم شیرین را درک می‌کند در حالی که عقب زبان قدرت بیشتری برای درک مزه‌ی تلخ دارد؛ ترشی هم ترکیبی از سه مزه‌ی شور، شیرین و تلخ است، ترشی نیز در اطراف زبان احساس می‌شود. مزه‌ی شور غذاها هم به وسیله اطراف زبان قابل تشخیص است. سرانجام این که پرزهای سطح زبان (جز وسط آن) نسبت به شوری حساسیت دارند قسمت میانی زبان متمایل به جلو نسبت به هیچ محرک مزه‌ای حساسیت ندارد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد