احساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان/ قسمت دوم


احساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان/ قسمت دوم
انکار، پرهیزانکار معمولاً دومین و شایعترین احساس در بیمار و گاهی در افراد خانواده است. باور اینکه ممکن است سرطان ما را گرفتار کند سخت است. بار دیگر انکار و پرهیز از موقعیت به دنبال ناباوری می آید. ممکن است با خود بگویید «این برای من رخ نمیدهد، امکان ندارد، اشتباه شده است.» میکنند سرطان اشخاص بیمار، پیر و افسرده را گرفتار میکند، ولی همیشه این طور نیست.به اتاقی شیمی درمانی k بخشی سرطان بیمارستان سرى بزنید و  کودکان و نوزادان، و نوجوانان و جوانان مبتلا به سرطان را ببینید که برخی از آنانبسیار سالم به نظر می آیند. یک بچه در عمر کوتاه خود چه فشاری را تجربه کرده است که به سرطان منجر شده باشد؟ یا چرا یک ورزشکار باید برای درمان سرطان شیمی درمانی کند؟ البته، انکار ابتلا به سرطان بعد از تشخیص پزشک ساده است.انکار هم شکلی از دفاع انسان است. اگر این را انکار کنم، پس واقعی نیست. البته، در برخی مراحل باید با واقعیت وجود سرطان رودررو شد و یاد گرفت که آن را پذیرفت، تا بتوان فرایند التیام را پیش برد. انکار در اصلی با ناباوری همراه است، که در نهایت با پیش داوری هم همراه میگردد. با رها کردن قضاوتهای مشروط، میتوانید این واقعیت را درک کنید که هیچ کس کامل نیست و انسان بودن و زندگی در جوامع امروزی خطر بروز انواعی از بیماریها را در پی دارد. در برخی اوقات، باید سر پا ایستاد و سعی در قبول وضعیت کرد، سپس دید. کجا ممکن است از مسیر زندگی خارج شده باشید. آنگاه می توانید تغییرات ضروری در زندگی را برای بازگشت به مسیر بهبود و شادی و سلامت بدهید.سفره دل را برای پذیرفتن کامل بیماری باز کنید. این کار فرصت بهبود کامل به شما می دهد. اگر در حالت انکار و پرهیز بمانید، بهبود نهایی از بیماری بسیار مشکل می شود. بهبود کامل وقتی انجام میگیرد که مسئولیت اعمال، واکنش ها و بیماری خود را بپذیرید.سرزنشدر دنیای  امروز، همه ما میخواهیم دیگران را به خاطر اشتباه هایمان، مصیبت هایمان و نقایصمان سرزنش کنیم. چرا این همه جنگ داریم ؟ به عنوان انسان، همیشه میخواهیم دیگران را مسئول پیش نرفتن زندگی طبق برنامه بدانیم. در مورد ابتلا پذیرفتن مسئولیت اعمال خود و گفتن «من کامل نیستم، من اشتباه کردم» برای بسیاری افراد مشکل است. سرزنش کردن کس دیگر یا چیز دیگر، برای آسودگیوجدان و گذاشتن بار بر دوش دیگران، آسان تر است. در بیشتر موارد، سرزنش موجه نیست؛ فقط برای عدم قبول مسئولیت و پیامدهای اشتباه ها در لحظه کاربرد دارد. البته، در برخی موارد هم سرزنش موجه است.اگر پزشک بدون اجازه بیمار و بدون ضرورت اندامی از بدن او خارج کند، سرزنش کردن پزشک توسط بیمار به خاطر این کار قابل درک است، چون رنج کشیدن بیمار ناشی از بی دقتی پزشک بوده است. چنین موارد خاصی هم روی می دهند، ولی امروزه با پذیرفتن مسئولیت سلامت توسط خود افراد کمتر شده است. اگر بیمار سرطانی در آرزوی بهبودی باشد، باید سرزنش کردن دیگران را کنار گذاشته و وجود بیماری را به طور کامل بپذیرد.فقط در این صورت التیام واقعیت پیدا میکند. به عنوان یک بزرگسال مستقل، ما مسئول اعمال و اشتباه های خودمان هستیم. این را بدانید، بپذیرید و یاد بگیرید پاسخهایتان را با موقعیتهای مختلف تغییر دهید، تا سرزنش احساسی مربوط به گذشته شود. مراقبه، تجسم ذهنی خلاق، مثبت اندیشی و خنده راه های بسیار خوب برای گذر از مرحلهٔ سرزنشی به حالت پذیرش است.احساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان /قسمت اولاحساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان /قسمت سوماحساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان /قسمت چهارماحساسات و عواطف در طی مراحل تشخیصی، درمان و بهبود از سرطان /قسمت پنجم

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد