اختلال افسرده خوئی, اختلالی مزمن


اختلال افسرده خوئی, اختلالی مزمن

اختلال افسرده خوئی, اختلالی مزمن

 اختلال افسرده خوئی اختلالی مزمن بوده که با وجود خالق افسرده (یا تحریک پذیر در کودکان و نوجوانان) همراه بوده که قسمت عمده روز دوام دارد و اکثر روزها وجود دارد.همه گیری شناسیاین اختلالی ۳ تا ۵ درصد مردم را مبتلا میکند. اختلال افسرده خوئی در سال های زیر ۶۳ سال شایعتر از همه گروههای سنی در مردها است. این اختلال همچنین در مردهای جوان مجرد و افراد کم درآمد شایعتر است. اختلال افسرده خوئی غالباً به همراه سایر اختلالات نظیر اختلال افسردگی احتمالاً شخصیت مرزی دیده میشود.علت شناسی با نظریه های روان پویشی در ارتباط با پیدایشی اختلال افسرده خوئی حاکی است که این اختلال از رشد ناجور شخصیت و ایگو ناشی می شود. فرضیه های شناختی علت این بیماری را کاهشی اعتماد به نفسی و احساسی درماندگی میدانند.علائم اختلال افسرده خوئی اختلال مزمن است که با وجود مستمر علائم،مشخص می شود. وجود خلق افسرده که با احساسی غمگینی، پوچی، پژمردگی و فقدان علاقه به فعالیت های معمولی زندگی همراه است، علامت اصلی اختلال است. بیماران مبتلا به اختلال افسرده خوئی غالبا با نیش و کنایه برخورد میکنند؛ نیستی گرا، غوطهور در تفکر، پرتوقع و پرشکایت هستند، اگرچه درمان ممکن است در جلسات رواندرمانی به طور مرتبحاضر شوند، اما نسبت به مداخله های درمانی مقاوم، نارا انعطاف ناپذیر هستند. علائم فرعی این بیماری مشتملند بر تغییر اشته الگوی خواب، کاهش احترام به نفسی، کمبود انرژی، کندی پسیکوموتور بدبینی، نومیدی و احساسی درماندگی ممکن است موجب شود که بیماران مازوخیستی به نظر برسند. اختلال در عملکرد جنسی می تواند عا مراجعه این بیماران به روانپزشک باشد.سیر، پیش آگهی و درمان در ۵۰ درصد از بیماران، علائم قبل از ۲۵ سالگی شروع میشود.علیرغم شروع زودرس، این بیماران قبل از مراجعه برای کمک روانپزشک ممکن است یک دهه علائم را تحمل کرده باشند. پیش آگهی مبتلایان با اختلال افسرده خوئی متغیر است و فقط ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران یک سال پس از تشخیص اولیه در حالت بهبود قرار میگیرند و ۲۵ درصد آنها هرگز بهبود پیدا نمیکنند. ترکیب دارو درمانی با شناخت درمانی یا رفتار درمان ممکن است مؤثرترین روش درمان این اختلال باشد. مطالعات بسیاری حاکی از این است که داروهای ضد افسردگی در این بیماران مؤثر هستند. ولی اغلب بیماران از مهارکنندههای اختصاصی بازجذب سروتونین استفاده میکنند. این داروها ممکن است داروهای انتخابی برای درمان این اختلال باشند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد