اختلال عملکرد جنسی در مردان /قسمت دوم


اختلال عملکرد جنسی در مردان /قسمت دوم
۱ - بیماری های شریانی خارج از آلت، همانند بیماری های شریان پودندال داخلی، شریان ایلیاک داخلی و مشترک و آئورت. نمونه تیپیک این بیماری ها سندرم لریش (leriche Syn) است. این بیماری به وسیله جراحی قابل درمان میباشد.۲ - بیماری های شریانی داخل آلت که در اثر بالا رفتن سن، آتریواسکلروز یا دیابت ایجاد می شوند و با جراحی قابل درمان نیستند.اختلالات مربوط به جسم غاریعلل ناتوانی جنسی وابسته به جسم غاری (وریدی)، برحسب علت به ۵ نوع تقسیم میشوند: نوع ۱: وریدهای بزرگ خون اجسام غاری را خارج میکنند. (این نوع احتمالاً مادرزادی است.) نوع ۲: در این نوع، کانالهای وریدی به علت اختلال تونیکا آلبوژینه بزرگ شده اند. (همانند بیماری پیرونی) نوع ۳: عضلات صاف جسج غاری به علت فیبروز، دژنراسیون یا اختلال در اتصالات بین سلولی، قادر به نوع ۴: آزادشدن ناکافی نوروترانسیمترها (در ناتوانی جنسی روانی یا نورولوژیک یا اختلال اندوتلیالی)نوع ۵: وجود یک ارتباط غیرطبیعی بین جسم غاری و جسم اسفنجی یا گلانس که می تواند به علل مادرزادی، تروماتیک یا در نتیجه ایجاد شانت جهت درمان پریاپیسم باشد. , در صورتی که مکانیسم بسته شدن وریدی ناکافی باشد، نعوظ فقط به طور جزئی دیده میشود یا کوتاه مدت است. . بیماری های لوکال همانند بیماری پیرونی، تومورهای آلت، با اسکلرودرمی، له شدگی آلت و یا شکستگی آن ممکن است باعث درگیری سینوزوئیدها شده و از نعوظ جلوگیری نماید. در ۵۰٪ بیماران پس از پریاپیسم و به علت فیبروز تنه آلت، ناتوانی جنسی دیده می شود.علل دیگراین عوامل بر روی یک، یا بیشتر از یک فاکتور کنترل کننده مکانیسم نعوظی تأثیر می گذارند: A) داروها در بیماران مسنی که به علت بیماریهای مختلف، داروهای متعدد دریافت میکنند، تعیین این که ناتوانی جنسی از یک داروی خاصی بوده یا ناشی از واکنش بین داروهای مختلف می باشد و یا حتی به علت فاکتورهای روانی همراه می باشد، اغلب مشکل است. تقریباً تمام داروهای ضد فشارخون میتوانند باعث ناتوانی جنسی بشوند، به خصوص سمپاتولیتیک هایی که به صورت Central (مرکزی) عمل میکنند، هماننه متیل دوپا، کلونیدین و رزرپین. بلوک کننده های محیطی گیرنده های آلفاآدرنژیک همانند فنوکسی بنزامین و پرازوسین بندرت بر روی نعوظ مؤثرند هرچند انزال معکوس یک اثر جانبی کاملاً شناخته شده ناشی از این داروهاست. بتابلوکرهایی نظیر پروپرانولول در برخی بیماران می توانند باعث کاهش لیپیدو و ژنیکوماستی بشوند. ضدافسردگی ها همانند سه حلقه ای ها و مهارکننده های مونوآمینواکسیداز باعث کاهش لیبیدو می شوند. احتمالاً به علت اثرات خوابآور و ضد کولینرژیک، آرامبخش های عمده (انتی سایکوتیکها) و یا minor نیز می توانند باعث کاهش لیبیدو بشوند. این دو گروه شامل فنوتیازین ها، بنزودیازپین ها، مپروبامات و باربیتورات ها میباشند. سایر داروهایی که می توانند باعث ناتوانی جنسی بشوند عبارتند از: استروژن، آنتی اندروژن ها (سایمتیدین، کتوکونازول و سایپروترون استات)، ماری جوانا، سوء مصرف الکل، مصرف سیگار (که باعث تنگی عروقی می شود) و دیگوکسین.ادامه اختلال عملکرد جنسی در مردان  قسمت اول

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد