از مصرف گیاه سیاه دانه غافل نشوید….


از مصرف گیاه سیاه دانه غافل نشوید….

از مصرف گیاه سیاه دانه غافل نشوید....

 

سیاه دانه NICELLA SATIVA L

گیاه یک ساله علفی است که ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر بلندی داشته از خانواده گل اشرفیها (Ranunculaceae) می باشد. قریب ۲۰ نوع سیاه دانه شناخته شده که در منطقه مدیترانه قدیم انتشار دارند. در تاجیکستان .۳ نوع آن دیده می شود ساقه سیاه دانه ای بذری راست وبعضاً شاخه دار بوده برگهای آن پر مانند، دارای ۲ تا ۳ برش و خط های وسیع است. گلهایش بزرگ اند و از ۵ گل برگ بزرگ آبی تیره و ۵ تا ۸ شیره دان تشکیل شده در نوک شاخه ها قرار گرفته اند. بذرش سیاه، تراشه دارو به شکل مغز است. در ماه های تیر و مرداد گل می کند و در ماه های مرداد و شهریور میوه آن میرسد. علف خشک شده ی آن را در ظروف محکم سربسته و در جای تاریک نگاه می دارند سیاه دانه بذری در جمهوری چک به عنوان ادویه و رستنی تزئینی پرورش داده شده و به خاطر شکل دانه های سیاه آن با نام «زیره سیاه» معروف است.

ترکیب شیمیایی

حاوی چربی، روغن معطر، ویتامین C، فلاونیدها و مواد معدنی دیگر است.

اهمیت اقتصادی

بذر سیاه دانه به عنوان ادویه در نان وهنگام در نمک خواباندن سبزیجات استفاده می شودروغن سیاه دانه را در صنایع غذایی به ویژه در تولیدات قنادی به منزله مواد خوشبوکننده مصرف می کننددر طب سنتی. بذر سیاه دانه به عنوان ماده زیاد کننده شیر مادراستفاده می شود. همچنین برای بیماریهای قلب که با التهاب و درد توأم است، به منزله داروی مسهل نیز توصیه شده است. برای درمان بواسیر به مقدار ۰/۵ تا یک گرم آن روزی ۲ تا ۳ بار خورده شده و یا ضماد آن با وازلین یا چربی حیوانی به موضع بواسیرگذاشته می شود به گفته و. پ. ما خلیوک (۱۹۶۷) شیره آبی بذر سیاه دانه برای درمان بیماری های مختلف زنانه مؤثر است. به نظریه ماسکوف وی، کریچا (۱۹۸۱) بذر سیاه دانه تأثیر مدری و لاکتوژنی داشته از ایجاد نفخ ممانعت میکند. در طب کهن سیاه دانه به سبب داشتن مزاج گرم و خشک وسیعاً کاربرد داشت و عقیده بر آن بود که این گیاه تب را قطع میکند. از سیاه دانه اساساً هنگام مسمومیت های سنگین که سبب پیدایش تب و لرز و ورم شدید (نیش مارهای زهردار، عقرب، زنبور و غیره) می گردید، برای تب و لرز ۳ روزه و مزمن (مالاریای شدید و مکرر)، تورم ریه، زردی، برونشیت، تنگی برونش، استفراغ و تهوع، آسیت، قولنج و بیماریهای طحال استفاده می شد. بذر سیاه دانه برای درمان بیماری های طحال به شکل بو داده یا مخلوط با آب و عسل و یا حل شده در سرکه خورده می شود. به توصیف ابن سینا سیاه دانه، جوش، لک های مادرزادی، پیسی و به ویژه برص را دور میکند. سیاه دانه را با سرکه به روی جوش ها می گذارند. این دارو می تواند آماس های مخاطی و سخت را تحلیل ببرد. سیاه دانه را با سرکه به روی زخم های مخاطی می گذارند. در طب هند قدیم بذر  سیاه دانه به عنوان داروی تقویتی، مدر و لاکتوژن (شیرافزا) استفاده می شد.همچنین برای بیماریهای پوست به شکل ضماد به کار رفت.طب تبتی، سیاه دانه را برای درمان بیماریهای معده و کبد توصیه می کند. محمد حسین شیرازی سیاه دانه را برای سرفه ای که به سبب سردی و سرما باشد، درد سینه، استفراغ، زردی، بیماری های طحال و قولنج توصیه نموده است. مخلوط یک مثقال (۴/۳ گرم) تا ۲ درهم (۵/۹۲ گرم) سیاه دانه با عسل و سرکه (مخلوط عسل و سرکه به نسبت ۴: ۱) برای درمان تب و لرز ۴ روزه(۱) و تب و لرز مزمن مفید بوده و همراه با آب و عسل، برای خرد نمودن سنگ کلیه و مثانه و با سود، برای درمان اشکال در ادرار کردن سفارش شده است. سیاه دانه بو داده برای بواسیر دارویی مؤثر است. استفاده طولانی مدت از آن رنگ رخساره را تازه و سرخ و سفید می نماید. سیاه دانه ساییده شده و یا در سرکه خوابیده برای زکام، سردرد و التهاب اعصاب صورت مفید است. استفاده آن با سرکه انگور، جوش و لک مادرزادی، ضخیم شدگی پوست، ریزش مو و درد مفاصل را از بین میبرد. بذر سیاه دانه هنوز مورد تحقیقات دقیق شیمیایی - داروشناسی قرار نگرفته است.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد