اشعه درمانی و مشکلات آن 


اشعه درمانی و مشکلات آن 

اشعه درمانی و مشکلات آن 

  مکانیسم آن هنوز معلوم نیست اما به هر حال، اشعه ای که در درمان سرطان های لگن به این ناحیه تابانده می شود، میتواند منجر به اختلال نعوظ شود. فرضیه های متعددی برای توجیه این اختلال مطرح شده است، از جملهاینکه اشعه درمانی منجر به آسیب اعصاب ناحیه لگن می شود، اشعه درمانیمیزان جریان خون به سمت آلت تناسلی را کاهش می دهد، و یا این که اشعه درمانی سطح هورمون مردانه (تستسترون) را در خون پایین می آورد این که اشعه درمانی تا چه حد منجر به بروز اختلالات جنسی می شود، بستگی دارد به این که بیمار تا چه حد تحت درمان با اشعه قرار گرفته باشد و چه حجمی از لگن، تحت تابش اشعه قرار گرفته باشد.  عوارض جانبی این شیوه درمانی معمولاً بین ۶ ماه تا یک سال پس از شروع درمان ظاهر می شود و هر چه سطح بیشتری از بدن در مدت طولانی تری تحت اشعه درمانی قرار بگیرد، شانس بروز این عوارضی هم بیشتر می شود. در مردان سیگاری و خصوصا آنهایی که سابقه فشار خون بالا و زمینه بیماری های قلبی دارند، احتمال بروز اختلالات جنسی پس از درمان بیشتر است. اشعه درمانی همچنین حجم اسپرمی را که مردان ترشح می کنند. نیز کاهش می دهد. برای مردانی که یک مدت طولانی تحت این شیوه درمانی قرار می گیرند، احتمال این که در حال خروج منی دچار درد شوند، زیاد است امّا خوشبختانه، این درد نیز معمولاً پس از چند هفته از بین می رود.

ھورمون درمانی

می گویند هورمون مردانه (تستسترون)، سوخت سرطان پروستات است.طبیعتاً پزشکان هم برای درمان این سرطان، از شیوه های خاصی استفادهمی کنند تا میزان این هورمون در بدن به سطح پایین تری برسد. برداشتن بیضه ها به کمک جراحی، یکی از همین شیوه هاست.  استفاده از داروهای ضد تستوسترون و استفاده از هورمون درمانی برای خنثی کردن اثر هورمون مردانه نیز از دیگر شیوه های درمان این بیماری است.  با این کار، جلوی پیشرفت این سرطان گرفته می شود. اما هورمون درمانی هم می تواند منجر به بروز اختلالاتی در عملکرد جنسی مردان شود، کاهش میل جنسی، اختلال نعوظ و کاهش حجم اسپرم از شایعترین عوارض این شیوه درمانی به حساب می آیند، این عوارض نیز البته در سالمندان بیشتر به چشم میخورد. جوانان معمولاً میتوانند در مقابل عوارض ھورمون درمائی هم ہه خواہی مقاومت کنند،

شیمی درمانی

بعضی از داروهایی که در شیمی درمانی مورد استفاده قرار می گیرند، باعث میشوند که سطح هورمون های مردانه در خون کاهش پیدا کند. کاهش هورمونهای مردانه نیز منجر به کاهش میل جنسی و بروز اختلال در نعوظ می شود، خوشبختانه این دو عارضه شیمی درمانی، معمولا چند هفته پس از پایان دوره درمان خود به خود از بین می روند.راه چارهخوشبختانه بیشتر اختلالات جنسی ناشی از درمان سرطان های لگن، به مرور از بین می روند. بعضی از این عوارض فقط یک تا سه هفته دوام میآورند و بعضی دیگر هم یک تا دو سال، اما مواردی هم وجود دارند که تا آخر عمر باقی می مانند و هرگز از بین نمی روند.به هر حال، بهترین کار این است که قبل از شروع درمان، اطلاعاتتان را درباره بیماری، شیوه های درمانی و عوارض این شیوه ها افزایش دهید. برای این منظور، میتوان از مشورت پزشکان استفاده کرد. این کار، اعتماد به نفس بیمار را افزایش میدهد و ترس های بی مورد او را هم از بین میبرد.ضمن اینکه حس واقع بینی را در او تقویت میکند و بنابراین، میزان توقعاتش را از درمان تعدیل و تصحیح می کند. استفاده از آزمون و خطا هم توصیه مناسبی است. مثلاً بیمارانی که به کاهش میل جنسی دچار شده اند، باید خودشان در خلال زندگی روزمره شان کشف کنند که در چه مواقعی و در چه شرایطی، میل جنسیشان افزایش پیدا می کند. بیماران می توانند با کشف چنین نکته هایی در زندگی روزمره و تقویت آنها در زمان های مناسب، خودشان نیز در درمان مشکلشان سهیم شوند. ساکت نماندن هم مهم است !  یعنی چه؟ یعنی اگر شما مثلا به کاهش میل جنسی دچار شده اید، لازم است که همسرتان هم از این مطلب باخبر شود. اگر از این حسی که مثلاً پس از شیمی درمانی پیدا کردهاید، هیچ حرفی به زبان نیاورید، ممکن است همسرتان تعابیر نادرستی از تغییر رفتارتان پیدا کند. ضمن این که هر چقدر اطرافیانتان، مشکل شما را دقیق تر و بهتر بشناسند، بیشتر احتمال دارد که چاره ای برای رفع مشکل تان بیندیشند و یا برای حل مشکلتان، به شما کمک کنند. از صحبت کردن و مشورت با بیماران دیگر هم غافل نشوید.  آنهایی که پیش از شما به بیماری هایی نظیر بیماری شما دچار شده اند، منابع بسیار مناسبی برای کسب اطلاعات کاربردی و دقیق به شمار می روند. آنها نیز به شما خواهند گفت که بسیاری از این  مشکلات به مرور و خود به خود از بین میروند.تشخیص و درمان اختلالات جنسی و سلامت جنسی شاخه ای جوان از علم پزشکی است که هرچند پایه های آن در ابتدای قرن گذشته میلادی بنا نهاده شد عملاً تنها در نیمه دوم قرن بیستم جدی گرفته شد. امید می رود که در آینده با پیشرفت این علم کمک شایانی به بهبود سلامتی بشر به نمایند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد