اقدامات اولیه در تشنج


اقدامات اولیه در تشنج

اقدامات اولیه در تشنج

شاید شما هم کسانی را دیده باشید که ناگهان بر زمین می‌افتند و بدنشان شروع به انقباض‌ و لرزش‌های شدید می‌کند. این اشخاص در واقع دچار تشنج شده‌اند. کودک یا بزرگسال، زن یا مرد، فرقی ندارد؛ انسان به طور معمول وقتی دچار تشنج می‌شود که به صورتی ناگهانی، کاملا ناخواسته، غیر قابل کنترل و البته به گونه‌ای موقت و گذرا در عملکردهای مغز او اختلال پیش آید. با توجه به مرحله ای که شما با بیمار برخورد می کنید، اقدامات متفاوت میباشد. در صورتی که در مورد حمله، با بیمار برخورد کردید، بیمار را روی زمین بخوابانید. دور مصدوم را خلوت کنید اگر امکان داشت پوشش های تنگ بیمار بویژه در دور گردن را شل کنید و یک وسیله نرم مثل بالش یا پتو زیر سر بیمار قرار دهید. مصدوم را به زور نگه دارید تا آسیبی به خود وارد نکند که دستمال یا باند گلوله شده بین دندان های بیمار قرار دهید تا زبان خود را گاز نگیرد. مراقبت بیمار باشید و از آسیب دیدن او جلوگیری کنید. بیمار را از محل های خطرناک دور کنید ولی بدون دلیل حرکت ندهید. اجسام خطرناک را نیز از اطراف بیمار دور کنید. علائم حیاتی، سطح هوشیاری و رنگ چهره بیمار را مرتباً کنترل کنید. بعد از اتمام حمله آنقدر پیش بیمار بمانید تا مطمئن شوید که کاملاً بهبود یافته است، اقدامات لازم در این مرحله عبارتند از: کنترل وضعیت تنفس و نبض، گرفتن شرح حال به روش ساده از اطرافیان، معاینه کامل از سر تا انگشت، اعزام به بیمارستان و قرار دادن اکسیژن کمکی برای بیمار. در اکثر موارد، کبودی (سیانوز) بیماری که دچار تشنج گردیده، پس از حمله برطرف میگردد. ولی در صورت وجود اکسیژن کمکی، این کبودی سریع تر برطرف خواهد شد. همچنین در حین اعزام مصدوم هر ۵ دقیقه وضعیت تنفسی، نبض و علایم حیاتی را بررسی کنید. اقدامات در مرحله بعد از حمله همانند برخورد با مصدوم دچار کاهش سطح هوشیاری میباشد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد