ایمنی در مقابل سرطان با تحرک و تغذیه مناسب!


ایمنی در مقابل سرطان با تحرک و تغذیه مناسب!

ایمنی در مقابل سرطان با تحرک و تغذیه مناسب!

  سلول های اولیه سیستم ایمنی برای تشخیصی و کشتن سلولی های سرطانی، سه دسته هستند: کشنده های طبیعی (NK)، لنفوسیت های T و سلولهای مونوسیت بیگانه خوار. اولین خط مبارزه با تومور، کشنده های طبیعی هستند که بدون نیاز به سازگاری بافتی برای مبارزه با سلول های سرطان آنتیژن ترشح میکنند. سلول های NKنسبت به تمرین واکنشی بسیار نشان میدهند. بلافاصله پس از تمرین شدید فعالیت سلولهای آنها تا حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ درصد افزایش مییابد، فعالیت با شدت متوسط هم فعالیت سیتوتوکسیکی سلول های NK را فورا بعد از تمرین افزایش میدهد. با این حال، به دنبال تضعیف سیستم ایمنی این اتفاق نمی افتد. سلولهای NK بعد از فعالیت شدید ممکن است منجر به ترشح کورتیزول و پروستاگلاندین شود. لنفوسیتهای T، مانند سلولهای NK عملشان کشتن سلول های تومور است؛ اما آنها مثل سلول های NK نیازمند آنتی ژن های تومور نیستند. فعالیت شدید با افزایش مقدار انتشار لنفوسیتهای T بلافاصله بعد از تمرین مرتبط است (افزایشی ۵۰ تا ۱۰۰ درصدی) که احتمالأ توسط اپینفرین تحریک می شود. مانند سلول های NK، این افزایش موقتی است و در حدود ۳۰ دقیقه بعد از تمرین جریان لنفوسیتهای T به مقدار زیادی ایجاد میشود که ممکن است تحت تأثیر کورتیزول باشد. گروه سوم، سلولی های مهم سیستم دفاعی بدن در برابر عواملی خارجی هستند؛ که با مکانیزم بیگانه خواری مونوسیت ظاهر می شوند. مونوسیتها سلولی هایی هستند که در مغز استخوان تولید می شوند و در پاسخ به تمرینات حاد، بدون توجه به شدت و مدت، در جریان خون محیطی به طور موقت افزایش مییابند. تمرینات کوتاه مدت با شدت زیاد، اثری روی تعداد مونوسیت ها یا ماکروفاژهای تراوش شده در حفره های التهابی ندارد. در حالی که، فعالیت بسیار شدید که بیش از چند روز متوالی ادامه یابد، ممکن است تعداد این سلولهای را تا بیش از ۵۰ درصد کاهش دهد. مقالات بازنگری بسیار خوبی، آثار فعالیت بدنی روی سیستم ایمنی را مورد توجه قرار داده اند معروفترین فرضیات در این ارتباط فرضیه J وارونه است این مدل اشاره به این مطلب دارد که: مقدار خاصی از تمرین میتواند کارکرد دستگاه ایمنی را بهبود بخشد. توجه به این نکته ضروری است که تمرینات طولانی، شدید و طاقت فرسا عملکرد این دستگاه راحتی به پایین تر از وضعیت بی تحرک نزول میدهد. بیش تمرینی یا رقابت های شدید ممکن است سیستم ایمنی را به طور کلی سرکوب کند. از نظر بالینی چنین به نظر میرسد که سطوح متوسط فعالیت بدنی با کاهش وقوع یا مرگ و میر ناشی از سرطان، همراه است . با این همه، هم اکنون چگونگی نقش فعالیت بدنی بر دستگاه ایمنی در جهت پیشگیری از ایجاد، محدود کردن آن در مراحل اولیه یا درمان آن پس از وقوع، به خوبی روشن نشده است. دوره های تمرینی سبک تا متوسط (کمتر از Vorua ٪۶۰) و در مدت متوسط (کمتر از ۶۰ دقیقه در هر جلسه) استرسی کمتری روی دستگاه ایمنی اعمال میکند تا اجرای جلسات طولانی و شدیدتر (Vontar ٪۹۵ و بیش از ۹۰ دقیقه) . ماکروفاژها، سلول های کشنده طبیعی و نوتروفیل ها بیشترین پاسخ را به تمرینات نشان میدهند.به طور کلی، شواهد موجود نشان میدهند که تمرین ملایم می تواند سیستم ایمنی انسان را بهبود بخشد. به عقیده برخی پژوهشگران، ورزش تأثیر مهمی بر سیستم ایمنی دارد که این امر می تواند فعالیت سلولهای سیتوتوکسیک و در نتیجه خطر سرطان را تحت تأثیر قرار دهد. همچنین به نظر میرسد غذاهایی که از نظر انرژی محدودند و حاوی میزان ناچیزی از چربی های اشباع شده اند، مقاومت در برابر رشد تومور را افزایش میدهند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد