بررسی اختلال شخصیت دوری گزین


بررسی اختلال شخصیت دوری گزین

بررسی اختلال شخصیت دوری گزین

 کلیات شخصیت دوری گزین (اجتنابی)، هر چند تنها و تشنه محبت است، ولی از تماس اجتماعی می پرهیزد. برخلاف شخصیت اسکیزوئید، که به دلیل عدم احساسی ارزشی در موقعیتهای اجتماعی از آن کناره میگیرد، شخصیت دوری گزین روابط اجتماعی را می ستاید، اما احترام به نفس او چنان پائین و حساسیت وی چنان بالا است که از رویکرد به دیگران و تماس با آنان می ترسد. میزان شیوع این اختلالی ۱ تا ۱۰ درصد است و درمیان زنها شایعتر است.ویژگی های بالینی این افراد مدام مضطرب هستند، در معاشرت احساسی ناراحتی میکنند، از انتقاد یا عدم پذیرش می ترسند، و نگرانند که مبادا دچار شرمندگی گردند. در تجارب جدید و ملاقات با افراد ناشناسی احتیاط میکنند و در مقابل رویدادهای روزمره زندگی کمجرأت و ترسو هستند. در نتیجه  دوستان نزدیک معدودی دارند. این اشخاص معمولأ مشاغلی حاشیه ای انتخاب میکنند و در کار خود سر بزیر و مشتاق راضی کردن دیگران هستند. ویژگی عمده این مبتلایان ترسو بودن آنها است.سیر، پیش آگهی، درمان و مراقبت پرستاری این بیماران در صورت حمایت، از نظر روانی عملکردی خوبی دارند و در صورت نارسا بودن محیط زندگی خود، ممکن است دچار افسردگی، اضطراب و عصبانیت شوند. شخصیت های دوری گزین ممکن است سابقهفوبی اجتماعی داشته یا در ضمن بیماری خود به آن مبتلا شوند. درمان اصلی این بیماران روان درمانی است و گاها از داروهای ضد اضطراب و افسردگی استفاده میشود. در بعضی از بیماران، بتابلوکرها نظیر آتنولول برای تعدیل بیش فعالی سیستم اعصاب خودکار بخصوصی در مواقع و موقعیتهایی که بیمار از آنها واهمه دارد، مفید بوده اند. مراقبت پرستاری از این بیماران، مشابه مبتلایان به اختلال شخصیت وابسته است

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد