بررسی اختلال شخصیت ضد اجتماعی


بررسی اختلال شخصیت ضد اجتماعی

بررسی اختلال شخصیت ضد اجتماعی

 کلیات اختلال شخصیت ضداجتماعی اولین اختلال شخصیتی است که شناخته شده است و خصیصه اصلی آن عبارت است از اعمال ضد اجتماعی قابلیت انطباق با موازین اجتماعی را ندارد. میزان شیوع آن در مردان و زنان به ترتیب ۳ و ۱ درصد است. بیش از همه در نواحی فقیرنشین و بین ساکنان سیار این مناطق مشاهده میشود. شروع اختلال قبل از ۱۵ سالگی است و اوج شیوع آن در سنین ۴۴-۲۴ سالگی میباشد. در بین زندانی ها شیوع اختلال ممکن است تا ۷۵ درصد نیز برسد. اختلال، الگوی خانوادگی دارد و در بستگان درجه یک مبتلایان در مقایسه با گروه کنترل ۵ بار بیشتر است.خصوصیات بالینی خصوصیات عمده این اختلال عبارتند از ناتوانی در برقراری روابط محبت آمیز، اعمال خلق الساعه، فقدان احساس گناه و ناتوانی از عبرت گرفتن از اتفاقات ناجور. این افراد ظاهر عادی دارند و در سابقه آنها مواردی نظیر دروغ گوئی، نزاع، فرار از مدرسه و منزلی، سوء مصرف دارو و فعالیت های غیر قانونی یافت می شود. شخصیت های ضداجتماعی توانایی مهر ورزیدن و وفاداری نسبت به هیچ کسی را نداشته و احساسی همدلی برای قربانیان جنایت خود نمیکنند. این افراد برای رفتار غیر مسئولانه و گاهی شرورانه خود احساس گناه نمیکنند و در مورد جنایاتشان ظاهراً چیزی بر آنها تأثیر نمیگذارد مگر دل خوری اندک از بابت گرفتار شدن، فریبندگی و توانایی استفاده از روش های جالب برای به بازی گرفتن دیگران و استثمار آنان از خصوصیات شخصی مبتلا است. این افراد راستگو نبوده و از نظر جنسی، خانوادگی و فعالیت های اجتماعی بی مبالات هستند و به نظر فاقد وجدان میآیند.سیر، پیش آگهی، درمان و مراقبت های پرستاری اختلال شخصیت ضد اجتماعی، المدیر بدون پسرفت دارد و  اوج شدت آن معمولا  دراواخر نوجوانی است. پیش اگھی متغیر است. درمان بیماران غالباً رواندرمانی با در نظر گرفتن برخی تمهیدات ویژه است. از درمان داروئی برای کنترل علائمی نظیر اضطراب، خشم یا افسردگی استفاده- می شود. نکاتی که پرستار در مورد این بیماران باید رعایت کند مشتمل است بر: ۱) مطلع کردن بیمار: اغلب بیمارستانهای روانی به منظور تأمین رفاه و آسایش بیماران خود، یک سلسله قوانین و مقررات خاصی را وضع کرده اند. حتماً باید بیمار را از این مقررات آگاه کرد تا نتواند چهل و نادانی به مقررات را بهانه خود کند. ۲) باثبات و محکم بودن: تحت شرایط عادی هیچگونه استثنائی نباید قائل شد و در جریان اجرای مقررات باید باثبات و محکم بود۳)حفظ جانب احتیاط: در برخورد با این بیماران باید اقدامات احتیاطی را رعایت کرد و گول ظاهر فریبنده آنها را نخورد. ۴) عدم اعتماد به بیمار: به بیمار دچار اختلال شخصیت ضداجتماعی نباید اعتماد کرد. ۵) مشغول نگه داشتن بیمار: کنترلی این بیماران، تنها از طریق فعالیت، کار و سرگرمی مداوم میسر است. ۶) افزایش اعتماد به نفس بیمار: از طریق انجام رفتارهای مقبولی اجتماع می توان اعتماد به نفسی این بیماران را افزایش داد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد