بیماری ارتفاع چه بیماری است…؟؟


بیماری ارتفاع چه بیماری است…؟؟

بیماری ارتفاع چه بیماری است...؟؟

   بیماری است که بیشتر در ساکنان مناطق کوهستانی مرتفع و همچنین در افرادی که بدلیل شغلی در شرایط فشار کم هوا و اکسیژن قرار میگیرند، دیده می شود.علت این بیماری کاهش میزان اکسیژن در هوای دمی است. علائم بیماران شامل: سردرد، تنفس کوتاه و سرفه است. ادم ریوی در حالت شدید کمبود اکسیژن حادث می شود. اکسیژن رسانی به بیمار وکاهش سطح ارتفاع جزء اصول درمانی محسوب میشود. اگر چه زندگی دائم در ارتفاع بالای ده هزار پا تا حدی تطابق در بدن ایجاد می کند ولی به خصوص برای افرادی که برای مدت کوتاهی به این ارتفاعات سفر می کنند، رعایت نکات توصیه شده توسط پزشکان و همراه داشتن کپسول های اکسیژن ضروری است.کوه‌گرفتگي حاد و ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا با وجود اين که پاتوفيزيولوژي کوه‌گرفتگي حاد و ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا کاملا مشخص نشده است، شواهد کنوني حاکي از اين است که هيپوکسمي هيپوباريک، برخلاف پاسخ معمول که به صورت ديورز بارز در کوهنوردان غيرمبتلاست، منجر به احتباس نسبي مايع در اين بيماران مي‌شود. اين مساله باعث ادم مغزي مختصري مي‌گردد که در افراد دچار کوه‌گرفتگي حاد متوسط تا شديد و ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا روي مي‌دهد. ميانجي‌هاي پيشنهادشده براي چنين واکنشي شامل عامل رشد اندوتليال عروقي(1)، نيتريک اکسيد سنتاز(2) و برادي‌کينين هستند.تشخيص علايم کوه‌گرفتگي حاد و ادم اوليه مغزي ناشي از ارتفاع بالا شامل سردرد و حداقل يکي از موارد زير است: بي‌اشتهايي، تهوع و استفراغ، گيجي يا احساس سبکي سر، دشواري در خواب و خستگي يا ضعف. اين علايم به سادگي با يک بيماري ويروسي اشتباه گرفته مي‌شوند.با اين وجود، معيارهاي کليدي عبارتند از افزايش اخير ارتفاع و (هرچند به طور ويژه ذکر نشده) عدم وجود ديگر علل براي چنين علايمي. علايم بيماري حاد کوهستان به صورت تيپيک در عرض 12-6 ساعت پس از افزايش ارتفاع رخ مي‌دهند و محدوده آنها از علايم خفيف با بهبود خودبه‌خودي (به ويژه در ارتفاعات کمتر از 3500 متر) تا علايم شديد همراه با پيشرفت به سمت ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا متغير است.ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا، يک کوه‌گرفتگي حاد مرحله نهايي قلمداد مي‌شود و به معناي آتاکسي (که با آزمون قدم برداشتن «پاشنه به پنجه»(3) ارزيابي مي‌شود) يا تغيير در وضعيت ذهني در فردي است که به کوه‌گرفتگي حاد مبتلا شده است. ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا در عرض چند ساعت، از آتاکسي خفيف به سمت کما و مرگ پيشرفت مي‌کند.پيشگيري و درمان مقبول‌ترين روش براي پيشگيري از کوه‌گرفتگي حاد و ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا، پايين آمدن آهسته است. با وجود اين، بسياري از کوهنوردان با انجام اين توصيه مشکل دارند. قانون کلي براي افرادي که در ارتفاعات بلندتر از3000 متر قرار دارند اين است که در ارتفاعي بيشتر از 600-300 متر نسبت به شب گذشته نخوابند.استازولاميد که يک مهارکننده کربنيک انهيدراز است را مي‌توان براي پروفيلاکسي به کار برد؛ اين دارو بايد حداقل يک روز پيش از صعود آغاز شود و تا زمان تطابق با بالاترين ارتفاع خواب ادامه يابد (جدول 3). با وجود اين که يک مرور نظام‌مند در سال 2001 مشخص کرد که دوزهاي پايين اين دارو موثر نيستند، يافته‌هاي مطالعات جديدتر به نفع استفاده از دوز mg 125 دو بار در روز براي پروفيلاکسي است. عوارض جانبي ممکن است شامل پارستزي (شايع)، ديورز خفيف و اجتناب از مصرف نوشيدني‌هاي گازدار به دليل مهار کربنيک انهيدراز بزاقي باشد. استازولاميد در افراد دچار آلرژي‌ نسبت به عوامل سولفا، کنتراانديکه است.دگزامتازون نيز براي پروفيلاکسي و درمان کوه‌گرفتگي حاد به عنوان داروي خط دوم اثربخش است ولي کمکي به تطابق نمي‌کند و بنابراين زماني که مصرف آن قطع شود، ممکن است منجر به کوه‌گرفتگي حاد برگشتي (rebound) شود. يک مطالعه کوچک نشان داده که تئوفيلين با دوز پايين نيز براي پيشگيري از کوه‌گرفتگي حاد موثر است.درمان ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا در صورت امکان‌ با پايين آمدن فوري آغاز مي‌شود. کم کردن ارتفاع به ميزان300 متر شايد تمام آن چيزي باشد که مورد نياز است. در صورتي که امکان پايين آمدن وجود نداشته باشد (مثلا به دليل شرايط آب و هوايي) بايد از اکسيژن کمکي استفاده کرد و بيمار تا زماني که امکان پايين آمدن فراهم شود، در يک اتاقک سيار اکسيژن پرفشار قرار گيرد. اتاقک‌هاي سيار اکسيژن پرفشار، نسبتا سبک هستند و گروه‌هاي نجات در ارتفاعات بالا معمولا اين اتاقک‌ها را به همراه دارند. از اين اتاقک‌ها مي‌توان در سفر گروه‌هاي بزرگ استفاده کرد و معمولا در ايستگاه‌هاي نجات هم در دسترس قرار دارند. همچنين بايد تا زمان امکان‌پذير شدن کاهش ارتفاع و بهبود علايم از دگزامتازون استفاده کرد.جينکو (Ginkgo) به منظور پروفيلاکسي و درمان کوه‌گرفتگي حاد و ادم مغزي ناشي از ارتفاع بالا مورد مطالعه قرار گرفته است ولي نتايج آن متغير بوده‌اند لذا استفاده از آن توصيه نمي‌شود. با وجود اينکه پايين آمدن و درمان در مورد افراد دچار موارد خفيف کوه‌گرفتگي حاد ضرورتي ندارد، بيماران دچار بيماري متوسط تا شديد را بايد مشابه ادم مغزي اوليه ناشي از ارتفاع بالا مورد درمان قرار داد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد