بیماری ایدز  را با ورزش  به تاخیر بیندازید!!


 بیماری ایدز  را با ورزش  به تاخیر بیندازید!!

 بیماری ایدز  را با ورزش  به تاخیر بیندازید!!

  تمرین ورزشی میتواند با برخی اثار منفی HIV مقابله کند. این بیماران میتوانند انتظار داشته باشند که آمادگی قلبی تنفسی، قدرت و استقامت عضلانی، انعطاف پذیری و ترکیب بدن خود را با شرکت در یک برنامه تمرینی منظم بهبود بخشند. همچنین تمرین ورزشی میتواند به پیشرفت وضعیت روانی بیمار کمک کند و افسردگی و اضطراب او را کاهش میدهد و علاوه بر این، تمرین ورزشی ممکن است فرآیند پیشرفت بیماری را به تأخیر اندازد و در بهبود  وضعیت سیستم ایمنی مؤثر واقع شود. بیمار بهتر است در چند جلسه اول تمرین ورزشی یک مربی یا دستیار داشته باشد. هدف از این کار آن است که بیمار، یاد بگیرد چگونه در شدت مناسب تمرین کند، با تکنیک های صحیح آشنا شود تا از منافع تمرین به صورت مطلوب استفاده نماید و کمتر آسیب ببیند و دچار بیش تمرینی نشود.

ملاحظات ویژه تمرینی

قبل از کار با بیمارانی که مبتلا به ایدز هستند باید با اقدامات کلی برای کاهش خطر سرایت آشنا بود. واقعیت این است که در صورت نداشتن اطلاعات کافی ممکن است وضعیت بیمار وخیم تر شود. شمارش "CD4 باید طی سه ماه بعد از شروع یک برنامه تمرین ورزشی مورد ارزیابی قرار گیرد. بیماران با HIV مثبت در معرض خطر خستگی شدید در پاسخ به برنامه تمرین ورزشی هستند. تمامی بیماران به طور منظم، به خصوص در مراحل اولیه برنامه تمرینی باید از نظر خستگی مورد ارزیابی قرار گیرند. یکی از عوارض جانبی در بیماران به HIV حالت تهوع است. این حالت وقتی پیش میآید که بیمار داروی جدیدی را شروع کرده یا تغییری در میزان داروی مصرفی داده است. اگر این مسئله در هنگام تمرین رخ دهد، در بیمارانی که تازه فعالیت بدنی را شروع کرده اند ممکن است این تصور ایجاد شود که تمرین موجب آن شده است، لذا این بیماران نسبت به تمرین بی علاقه می شوند. باید بیمار را آگاه کرد که این مشکل از دارو است و بر اثر تمرین به وجود نیامده است. بهتر است کسی که با این افراد کار میکند از وضعیت و مقدار غذا و داروی آنها آگاه باشد تا از عوارض جانبی دارو درمانی در طی تمرین جلوگیری کند یا آن را کاهش دهد. خستگی که بیماران مبتلا به HIV تجربه میکنند، به طور معکوس با تعداد "CD4 ارتباط دارد. بیماری که احساس خستگی کند ممکن است افسرده شود و در مقابل تداوم اجرای برنامه تمرینی از خود مقاومت نشان دهد. لازم است چنین بیمارانی تشویق شوند که تمرین خود را در سطح پایین تر ادامه دهند. وقتی بیمار تب شدید دارد یا به شدت وزن کم میکند بهتر است قبل از تشویق به ادامه فعالیت به پزشک خود مراجعه کند.

توصیه تمرینی

با بررسی تحقیقات انجام شده روی بیماران با HIV مثبت میتوان به طور کلی توصیه هاییبرای آنها داشت. بیشتر گزارش های تحقیقی بر تمرینات ورزشی هوازی متمرکز شده است. این روش یکی از بهترین و بی خطرترین راهها برای حفظ سلامتی بیماران مبتلا به ایدز میباشد.

تمرین مقاومتی

تعداد کمی از تحقیقات به کارگیری تمرین مقاومتی را در افراد مبتلا به HIV توضیح داده اند. روبنوف او همکارانش افزایش توده خالص بدن را با استفاده از تمرین مقاومتی گزارش کرده اند. این تحقیق همچنین بدون تأثیر بودن تمرین مقاومتی در کاهش "CD4 و یا افزایش RNA مربوط به HIV را گزارش کرده است. بنابراین تمرین مقاومتی به صورت بالقوه برای بیماران با آلودگی HIV مضر نیست و میتواند سودمند هم باشد؛ اگرچه نیاز به تحقیقات بیشتر در این زمینه وجود دارد. اصول استاندارد ویژگی تمرین، نوع، تکرار، مدت و شدت (اضافه بار) باید رعایت شودتمرینات هوازی و قدرتی برای افراد مبتلا  به  ایدز مفید است، البته باید تمرینات هوازی با حجم کم شروع شود و سرعت و پیشرفت آن نیز نسبت به افراد سالم کمتر باشد.از آنجا که به کرات کاهش وزن به خصوص در عضلات نگهدارنده ناشی از تحلیل عضلانی دیده می شود. تصور می شود حفظ عضلات نگهدارنده مثل انجام تمرینات مقاومتی (با وزنه) ممکن است در محدود کردن برخی از عواقب ناتوان کننده ناشی از بیماری موثر بوده و به طور حتم پیشرفت بیماری را کند می کند. البته لازم به ذکر است، همه افراد مبتلا به HIV قبل از شرکت در برنامه ورزشی باید مجوز پزشکی داشته باشند. ورزش برای افراد مبتلا به ایدز که از نظر پزشکی stable هستند بی خطر است.باید سطح آمادگی بیمار قبل از تجویز برنامه تمرینی ارزیابی شود، در حالی که این موضوع مشخص است که ظرفیت عملکردی اکثر این افراد نسبت به افراد سالم کمتر است.کنترل مداوم سلامت عمومی فرد شرکت کننده در برنامه ورزشی ضروری است، چرا که افراد غیر ورزشکار معمولاً در معرض عفونت های فرصت طلب بیشتر قرار می گیرند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد