جلوگیری از سنگ های سیستینی ادراری


جلوگیری  از سنگ های سیستینی ادراری

جلوگیری  از سنگ های سیستینی ادراری 

  درمان نگهدارنده شامل مصرف مایعات فراوان و قلیایی کردن ادرار اغلب برای کنترل تشکیل سنگ های سیستینی ناکافی می باشد. پنیسیلامین که مس اضافی را در درمان بیماری ویلسون خارج میکند متحمل یک جایگزینی تیول - دی سولفید با سیستین می شود. این امر باعث کاهش مقدار سیستین ادراری می شود. حلالیت سیستین وابسته به pH است (در ۵ = pH حلالیت آن مmg/L ۱۵۰-۳۰۰ می باشد که با افزایش pH تا ۷/۵، به ۱/mg ۲۲۰-۵۰۰ افزایش مییابد). D - پنیسیلامین دارای عوارض جانبی متعدد و فراوان است شامل راش های پوستی و اختلالات هماتولوژیک، کلیوی و کبدی، دوز شروع آن mg ۲۵۰ روزانه در ۳۹ دوز منقسم است که به کاهش عوارض جانبی کمک میکند. دوز آن می تواند به تدریج تا۲gr روزانه افزایش یابد. دوز آن بر اساس سطح ادراری سیستین باید تنظیم شود. این دارو همچنین باعث افزایش نیاز به Vit B6 (پیریدوکسین) می شود و باید مکمل B6 با دوز mg ۲۵۵۰ روزانه به بیمار ۳-۹ روز منقسم است که به کاهش عوارض جانبی کمک می کند مرکاپتوپروپیونیل گلیسین (تایولا) (mercaptopropionylglycin)  نسبت به پنی سیلین بهتر تحمل میشود. این دارو به قسمت سولفیدی سیستین متصل شده باعث ایجاد یک ترکیب (تیول - دی سولفید) می شود که در آب محلول است. دوز آن بر اساس سطح ادراری سیستین در ادرار ۲۴ ساعته باید تنظیم شود. دوز شروع آن mg ۰ ۲۰۰-۳۰، سه بار در روز است که باید ۱ ساعت قبل یا ۲ ساعت پس از غذا داده شود. عوارض جانبی آن شایع نیستند و شامل تب دارویی، تهوع و استفراغ و ناراحتی های گوارشی، گرگرفتگی پوستی، علایم شبه لوپوسی و کاهش احساس مزه است. گاهی عوارض هماتولوژیک به جا می گذارد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد