خواص جالبی از گیاه خرفه که تاکنون نشنیده اید…..


خواص جالبی از گیاه خرفه که تاکنون نشنیده اید…..

خواص جالبی از گیاه خرفه که تاکنون نشنیده اید.....

 

خرفهPORTULACA OLEACEA L

گیاه یک ساله علفی هرز بوده و از خانواده ی فرفیخ ها می باشد. ساقه ی گوشت دار آن رورى زمین پهن شده با شاخه های متعدد که بلندیش به ۰ ۱ تا ۳۰ سانتی متر میرسد.برگهای آن سبز، پرگوشت و بیضی شکل بوده و گلهایش سفید، زرد و بعضاً قهوه ای تیره است و در هر شاخه ۲ تا ۳ عدد دیده می شود. میوه آن بیضی شکل و بنفش مایل به سیاه رنگ است.در ماه های تیر تا شهریور میوه می آورد. به شکل وحشی در ساحل نهرها، باغ ها، کشت زارها و در کنار زمین های کشاورزى می روید. از بذرش تکثیر شده و در بعضی کشورها چون گیاه سبزیجاتی ادویه ای کشت میگردد. یکی از نام های فارسی ان «پریهن» میباشد.از قسمت روی زمینی آن به عنوان دارو استفاده شده و در ماه های تیر تا شهریور جمع آوری میگردد. آن را در سایه خشک می کنند.

ترکیب شیمیایی

قسمت روی زمینی آن حاوی آلکالوییدها (از جمله دکس (Dex) فنیل آلانین، دوپامین و نورآدرنالین)، ویتامین ها (شامل بتاکاروتن، Pp ،B2 ،B1 ،K ، C و E (توکوفرول))، اسیدهای فنلی کربنی و اسیدهای آلی (سیتریک)، قندها (گلوکز، گالاکتوز، فروکتوز، ساکارز و مالتوز) و نمک های معدنی (کلسیم، منیزیم و سدیم) بوده و بذر آن نیز دارای اسیدهای چرب و قندهای مرکب (نشاسته، سلولز و ...) میباشد.

اهمیت اقتصادی

از برگهای جوان و ساقه ی آن به شکل تازه و جوشانده استفاده شده، میتوان از آنها سالادهای مختلف، سوپ و خورش آماده کرد. (ا. شید و دیگران ۱۹۸۸) در طب سنتی. عصاره و جوشانده آن برای درمان اسهال خونی، انتروکولیت، تورم مثانه، گنوره، بیماری کبد، فلج و ریزش مو استفاده می شود.در قفقاز گیاه تازه آن برای زنبورگزیدگی، درمان آماسها و اسهال به کار میرود.در طب سنتی تاجیک از شیره ی آن برای درمان زگیل استفاده می شود. چای علف آن برای سوزش معده و همچنین بیماری های کلیه و مثانه توصیه می شوند. در طب کهن شرقی. پزشکان فارس و تاجیک در قرون وسطی (زکریای رازی، ابن سینا، ابومنصور و دیگران) علف فرفیخ را به عنواندارویی التیام بخش، ضدالتهاب، محافظ کبد، ضدعفونی کننده، تشنگی شکن، تب بر، آرام بخش، قطع کننده خونریزی، پادزهر، درمان بخش و افزون کننده ی نیروی جنسی وسیعاً استفاده نموده اند. علف تازه، شیره یا جوشانده برگهای تازه و خشک و همچنین جوشانده ی بذر آن به عنوان مواد دارویی کاربرد داردبه گفته اکثر مولفان طبیعت فرفیخ سرد و مرطوب می باشد. جوشانده علف و شیره آن برای درمان تورم معده، هپاتیت، اسهال، درد مزمن روده بزرگ، سیستیت، زخم مثانه، تب و لرز، استفراغ خونی، خونریزی داخلی، همچنین به عنوان وسیله افزون کننده نیروی جنسی (برای مردان) توصیه می گردید. به علاوه آن را به عنوان داروی ضد استفراغ استفاده می نمودند. جوشانده و شیره علف آن به شکل تنقیه، برای بواسیر، خراش ها و سوزش مقعد، خونریزی بواسیری و به شکل غرغره برای زخم استوماتیت به کار میرفت. عصاره برگهای تازه و خشک آن به عنوان مرهم و یا پانسمان مرطوب روی ناحیه ی دردناک سر عضلات، مفاصل و غده ها استفاده می گردید. شیره ی برگهای تازه و جوشانده برگهای خشک آن به شکل مرهم و پانسمان موضع درد برای درمان زگیل، جوش صورت، دملها و سودا، کاربرد داشت. برای کونژنکتیویت چشم، شیرهای آن را به چشم می چکاندند. بذر فرفیخ همچنین برای درمان استوماتیت، اسهال و بواسیر استفاده گردیده است. در طب معاصر. تحقیقات ثابت کرده اند که شیره های آبی و الکلی علف فرفیخ سرعت کار قلب را زیاد کرده، تأثیر تنگ کننده ی عروقی (شبیه نورآدرنالین) و ضدتورمی، صفراآور و مدر دارد. شیره و محلول f .الکلی آن در موارد دیابت ( ) خفیف، تأثیر دارویی کافی دارد. متخصصان ویتنامی عمل ضد میکروبی فرفیخ را اثبات نموده اند. روزانه ۱۰۰ گرم برگ تازه ی خرد شده آن را برای درمان اسهال به عنوان مدر و جهت مداوای اسکوربوت توصیه می نمایند. ترکیبات ساده فرفیخ به شکل کمپرس برای درمان ترکها، دملها، سوختگی ها و زخم ها توصیه میشوند.فرفیخ برای بیمارانی که قلبشان ضعیف باشد مفید است.

طرز استفاده:

۱ - برای گاستریت ناشی از ازدیاد اسید معده، عصاره برگ فرفیخ آشامیده می شود: یک قاشق سوپخوری برگ خشک و خرد شده آن را با یک استکان آب جوشیده آمیخته، روی شعله ملایم ۱۵ دقیقه جوشانیده سپس صاف می کنند و به مقدار ۲ قاشق سوپخوری، روزی ۳ تا ۴ بار قبل از غذا مصرف می کنند.همچنین برای درمان زخم روده، بواسیر و سیستیت توصیه میگردد. ۲ - چای ضد مرض قند از علف فرفیخ : ۲ قاشق سوپخوری علف خشک شده آن را در ۳۰۰ میلی لیتر آب دم کرده برای درمان نوع خفیف مرض قند (سطح قند ۷ تا ۸ میلی مول / لیتر) به مقدار ۲ قاشقسوپخوری و در صورت وجود سطح قند ۹ تا ۱۰ میلی مول / لیتر به مقدار ۳ تا ۴ قاشق سوپخوری روزی ۳ بار بعد از غذا آشامیده می شود. برای بیماران مرض قند، سالاد از برگ آن در حجم ۵۰ تا ۱۰۰ گرم در یک شبانه روز مفید است.۳- برای درمان زخم معده از شیره برگ فرفیخ استفاده می شود: ۲۰۰ گرم برگ تازه ی آن را در آب سرد شسته با کارد ریز کرده، شیره آن را گرفته و به مقدار یک قاشق سوپخوری روزی ۳ بار قبل از غذا، مصرف می کنند. برای درمان بواسیر و ترکهای مقعد، ۲ قاشق شیره ی آن را در ۲ قاشق سوپخوری آب آمیخته روزی ۲ بار تنقیه باید کرد. مدت درمان ۲ تا ۳ هفته. شیره در یخچال نگهداری می شود.

تدابیر احتیاطی

علف فرفیخ و ترکیب های آن برای بیماران هایپرتونیک، تایروتوکسیکوزیس، ایسکمی و سکته قلب و در صورت موجود بودن اکستراسیستول بطنی  مضر است.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد