داروهای خواب آور و عوارض آنها 


داروهای خواب آور و عوارض آنها 

داروهای خواب آور و عوارض آنها 

  برای رفع بی خوابی میتوان از داروهای خواب اور استفاده کرد که البته دواهای مسکن جزء انها نیست. شصت درصد مردم شهرنشین به درجات متفاوت گرفتار بی خوابی هستند و مصرف کننده عمده داروهای خواب آور همین دسته از مردم هستند و نمیشود گفت که آنها مقصر هستند: زیرا بدون شک تمام اطباء موافقند که انسان بزور دارو بخوابد بهتر از آنست که ابداً نخوابد. ناگفته نماند که داروهای خواب آور که تأثیر آنها قطعی است خطراتی نیز در بر دارد. تحت تاثیر عاداث مجبور می شود مقدار دارو را تدریجاً زیاد کند و عاقبت بدون اینکه متوجه باشد تدریجاً مبدل بیک آدم معتاد بمواد مخدره شده در حالی که قربانی یک سم مهلک است طعمه یک سری ناراحتی و کسالت های کم و بیش خطیر می شود مانند کمی حافظه از دست دادن حسی قضاوت، عصبانیت، هراس و غرق در عالم وهم و خیال و رؤیا، سرگیجه عدم اشتها، یبوست و غیره.  گاهی نیز مصرف زیاد بعضی از این داروها سبب بروز عوارض کبدی و عوامل آلرژی میشود. از خوردن قرص خواب بهتر قدری آب کاهوی نیم گرم که در او مختصری کافور حل شده باشد از بینی بالا بکشید جهت رفع بی خوابی محرورین مفید است.  اگر دچار بیخوابی هستید صلاح است گلابی زیادتر بخورید. زیرا که از قدیم گلابی بخواب اور بودن معروف بوده است

انواع داروهای خواب‌آور

بیشتر داروهای خواب‌آور نیاز به نسخه دارند. از آنجا که این داروها می‌توانند اعتیادآور باشند و مصرف بیش از حد آنها برای بیمار خطرناک است، لازم است مصرف آنها تحت‌نظر پزشک باشد. علاوه بر مصرف، حتی قطع مصرف این داروها نیز باید زیر نظر پزشک باشد و طی چند هفته به تدریج قطع شوند تا عوارضی برای بیمار نداشته باشند.
داروهای خواب‌آور را می‌توان به 2 گروه عمده تقسیم کرد؛ نسخه‌ای و بدون نسخه (OTC).
داروهای بدون نسخه
از این گروه می‌توان به داروهای ارزان‌قیمت و ملایمی مانند دیفن‌هیدرامین و دیمن‌هیدرینات اشاره کرد. این داروها باعث ایجاد رخوت، گیجی و خواب‌آلودگی فرد می‌شوند اما اعتیادآور نیستند. عوارض جانبی آنها شامل گیجی، تاری‌دید و خشکی دهان است. این داروها، جزو گروه داروهای خواب‌آور محسوب نمی‌شوند اما خواب‌آلودگی از عوارض جانبی آنها به حساب می‌آید.
داروهای نسخه‌ای
داروهای خواب‌آور نسخه‌ای جزو پرمصرف‌ترین داروها در همه جهان هستند و با نام‌های مختلفی تولید و عرضه می‌شوند. اغلب داروهای خواب‌آور، داروهای سراتیو یا ضدافسردگی هستند که باعث ایجاد یا برقراری خواب در افراد می‌شوند. این گروه داروها شامل گروه‌های مختلفی است:
  • بنزودیازپین‌ها (BZD): جزو معمول‌ترین و امن‌ترین گروه‌های داروهای خواب‌آور است و شامل داروهای معروفی همچون لورازپام، دیازپام و... می‌شود. این گروه داروها نیز عوارض جانبی دارند که شامل علایم تنفسی، گیجی روزانه و کم‌شدن حافظه است. مصرف این داروها همراه با الکل خطرناک است و جزو داروهای خواب‌آور و ضداضطراب هستند و باعث ایجاد رخوت، گیجی و خواب‌آلودگی فرد می‌شوند. مصرف آنها در کوتاه‌مدت مفید و مناسب است اما مصرف طولانی‌ آنها باعث ایجاد وابستگی می‌شود.
  • باربیتورات‌ها: مانند فنوباربیتال. این داروها سیستم عصبی مرکزی فرد را سرکوب می‌کنند و باعث ایجاد رخوت می‌شوند. باربیتورات‌ها از قدیمی‌ترین داروهای خواب‌آور هستند که هنوز هم استفاده می‌شوند اما به خاطر پتانسیل سوءمصرف آنها امروزه کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  • داروهای ضدافسردگی (مانند داروهای سه‌حلقه‌ای): این گروه از داروهای ضدافسردگی در درمان بی‌خوابی‌های ناشی از افسردگی استفاده می‌شوند. البته مورد مصرف آنها علاوه بر درمان بی‌خوابی در اختلالات خوردوخوراک، اختلالات درد، اختلال پس از آسیب، اختلالات دوقطبی، ترس از اجتماع،حمله‌های پانیک و... است. از معروف‌ترین اعضای این گروه می‌توان به داروی فلوکستین (پروزاک)اشاره کرد که از کم‌عارضه‌ترین داروهای ضدافسردگی است و در بسیاری کشورها از پرمصرف‌ترین داروها به شمار می‌آید.

قوانین تجویز داروهای خواب‌آور

افراد زیادی برای درمان بی‌خوابی خود دارو مصرف می‌کنند اما باید گفت پزشکان معتقدند دارو تنها راه‌حل نیست. در درجه اول باید متوجه شد علت بی‌خوابی فرد چیست؛ نگرانی، اضطراب، اختلال زمینه‌ای یا... شاید بتوان با برطرف کردن این عوامل، مشکل بی‌خوابی فرد را درمان کرد. ا
گر پزشک تشخیص دهد که مصرف دارو برای فرد لازم است، باز هم قوانینی را در نظر می‌گیرد: لازم است که داروهای خواب‌آور به صورت عادتی و روزمره استفاده نشوند. به علاوه مصرف آنها حتما باید تحت‌نظر پزشک باشد و مصرف آنها سرخود توسط بیمار به هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود. داروهای خواب‌آور را باید فقط در صورت لزوم و با حداقل مقدار لازم، مصرف کرد. به علاوه لازم است که نسخه چنین داروهایی قابل‌تجدید نباشد تا بیمار نتواند بعد از پایان داروهایش، آن را مجددا از داروخانه تهیه کند.
زنانی که به سن یائسگی رسیده‌اند، بیشتر دچار مشکلات بی‌خوابی می‌شوند. گاه پزشک درمان‌های جایگزینی هورمونی را برای آنان توصیه می‌کند. در این صورت بی‌خوابی‌های ناشی از گرگرفتن‌های شبانه کمتر می‌شود. این زنان راحت‌تر به خواب می‌روند.
 درمان بی‌خوابی علاوه بر دارو نیاز به رفتاردرمانی هم دارد. رفتاردرمانی می‌تواند شامل موارد زیر باشد: بهداشت خواب، عادت‌های مناسب خواب، محدودکردن زمان‌های خواب برای رسیدن به خواب بهتر، تمرین‌ ریلکس‌کردن و آرامش فردی، کنترل محرک‌ها، اتاق خوابی با فضای تاریک، آرام و راحت. مطالعه یا حمام قبل از خواب هم گاهی باعث خواب بهتر می‌شود. به علاوه ورزش که باعث بهبود علایم افسردگی و اضطراب فرد می‌شود و رژیم غذایی مناسب شامل مصرف غذاهای سرشار از امگا3 و ویتامین D نیز موثر است.
مصرف یک لیوان شیر گرم قبل از خواب نیز کمک قابل‌توجهی به خواب راحت می‌کند.در کنار اینها عدم مصرف غذاهای سنگین، چرب و شیرین قبل از خواب، عدم مصرف چای، الکل و قهوه قبل از خواب و اجتناب از چرت‌زدن‌های در طول روز هم مهم است.
بعضی جوشانده‌های گیاهی نیز برای رفع بی‌خوابی مناسب هستند. گل‌ ساعت به صورت چای در رفع بی‌خوابی و اضطراب موثر است. اسطوخودوس نیز اثرات آرام‌بخش روی افراد می‌گذارد و باعث خوابی راحت می‌شود.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد