دانستنی هایی از گیاه افسنتین استرگان ( ترخون)


دانستنی هایی از گیاه افسنتین استرگان ( ترخون)

دانستنی هایی از گیاه افسنتین استرگان ( ترخون)

 

افسنتین استرگان ( ترخون )ARTEMISIA DRACUNCULUS L

گیاه چند ساله علفی و دارای یک ریشه اصلی بوده و از خانواده ی مرکب گل ها (Compositae) است. ساقه اش برگ دار، راست، دنده دار ودر قسمت میانی و بالایش شاخه دار می باشد. بلندیش به ۵۰ تا ۱۱۰ سانتی متر میرسد. برگهای آن بزرک و دراز است. گل هایش ریز و سفید یا زردرنگ و گل خانه اش مدور بوده، بذر کوچک به رنگ قهوه ای تیره دارد. وزن ۶۰۰۰ عدد بذر آن یک گرم است. در ماه های تیر تا مرداد گل می کند. وطن ترخون مغولستان است. این گیاه در دامنه جنوبی تپه ها، سایه سارها، مناطق سرسبز و مرطوب پرورش مییابد. در ماورای قفقاز، هندوستان، ایران، آمریکا، آلمان، چک، بلغارستان، اسلواکی و مجارستان کشت می شود. ترخون ۱۰ تا ۱۵ سال در یک جا می روید. جوانه های آن در اوایل بهار سبز می شوند. ترکیب شیمی.در برگها و جوانه های ترخون ویتامین ها و روغن معطر که به آن طعمی خوب، طرب آور و تند می دهد زیاد است. برگ آن ۰/۱ تا ۰/۴٪ روغن معطر دارد. غیر از این، ترخون ۱۰۰ میلی گرم درصد، ویتامین C، ۱۵۰ میلی گرم درصد کاروتن و کمارین (میتسکمارین و دپیتکسکمارین) دارد.

اهمیت اقتصادی

برگهای تازه و خرد شده  ترخون با سالادها و خوراکی ها همراه میشود. برگهای خشک و علف آن در خیار شور و رب گوجه فرنگی، کلم ترش و مخلوط قارچ مورد استفاده است. ترخون نه تنها ادویه دلخواه مردم مشرق زمین است، بلکه در اروپا نیز دارای محبوبیت زیادی است. برای آماده نمودن ادویه از برگها یا ساقه ی ترخون استفاده می شود. از ترخون نوشابه هایمختلف بدون الکل آماده می کنند. برگهای آن سالی ۲ تا ۳ بار تا زمان باز شدن غنچه های آنجمع آوری می شود اکثراً نوک شاخه ها را بریده و جمع می کنند. (۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر). برگ علف ترخون را در سایه خشک می نمایند. در طب سنتی به عنوان دارویی گوارشی، برای درمان اسکوربوت، ورم ها و آسیت استفاده می شود. در طب سنتی تاجیک شیره آبی ترخون را برای درمان کوله سیستیت مزمن و بیماری سنگ کلیه استفاده می کنند. در طب کهن در قرن ۹ میلادی یکی از طبیبان مشهور، ابومنصور، تأثیر درمانی ترخون باغی و وحشی را به طور کامل شرح داده است. به گفته او طبیعت ترخون گرم و خشک است. خوردن اندکی از شیره ی آبی علف و ریشه ترخون، هضم نان را بهتر نموده، معده را قوی میسازد. در حالی که زیاد خوردن آن توانایی هاضمه معده را ضعیف می کند. عصاره ترخون آمیخته با سرکه، درد دندان و همراه با عسل، تب را از بین میبرد. همچنین از بروز تب ولرز ۴ روزه نیز جلوگیری می نماید. غرغره کردن حلق با عصاره ترخون راه تنفس را از رطوبت پاک نموده و تنفس را آسان می کند. به گفته ابن سینا (قرن ۱۰ میلادی) طبیعت ترخون گرم و خشک است. این گیاه مایعات را خشک و کمی سرد کرده و هضم را مشکل می گرداند. به قول ابن بیتار (قرن ۱۳ میلادی) ترخون تنفس را شیرین کرده، خوابی آرام می آورد. به اضافه این که تلخی داروها را هم از بین میبرد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد