درباره بیماری روماتیسم مفصلی بیشتر بدانید….


درباره بیماری روماتیسم مفصلی بیشتر بدانید….

درباره بیماری روماتیسم مفصلی بیشتر بدانید....

 روماتیسم بیماری التهابی مزمنی است که بافت همبند مفاصل را درگیر می کند. شیوع بیماری در مناطق با آب و هوای معتدل بیشتر است اما علائم کلینیکی در مناطق مرطوب و سرد در بیماران بیشتر ظاهر می شود. زنان بیشتر از مردان و اغلب در سنین ۲۵ تا ۵۵ سالگی به این بیماری دچار می شوند. هر چند علت دقیق این بیماری مشخص نشده ولی نقش سیستم ایمنی در بروز علائم آن تقریباً اثبات شده است. شروع بیماری بیشتر بصورت تدریجی و بدون علامت است ولی در مواردی ممکن است تب و کاهش وزن بروز کند. از علائم دیگر ضعف، احساس درد و سفتی در مفاصل می باشد. محل های شایع درگیری مفاصل انگشتان و سپس مچ دست و آرنج است. معمولاً مفاصل بصورت متقارن درگیر می شوند.گاهی مفاصل بین مهره ای ستون فقرات در ناحیه گردن، فک تحتانی، شانه و مفصل ران نیز درگیر می شوند. در زیر پوست دست ممکن است دانه ها و برآمدگی های بخصوصی ظاهر شود.  عوارض دیگر کم خونی، خشکی و التهاب چشم و بزرگی غدد لنفاوی و طحال است. برای تشخیص، شرح حال بیمار بخصوصی اشاره به نحوهٔ درگیری مفاصل و سفتی صبحگاهی و دانه های زیر پوستی اهمیت بسزائی دارد.  با عکسبرداری رادیولژی و اندازه گیری فاکتورهای روماتیسمی در خون میتوان به تشخیص نزدیکتر شد. درمانهای متعددی برای این بیماری وجود دارد: ارزانترین و مؤثرترین دارو آسپرین است و در وهله بعد داروی ضد التهابی مشابه آن نظیر ایندومتاسین و ایبوبروفن، ولی با توجه به عوارض گوارشی این داروها مصرف مداوم آنها با پذیرش همگانی همراه نیست.  نمکهای طلا نیز در درمان مؤثرند ولی عوارض شدیدی بجا می گذارند.  استفاده از داروهای کورتیکواستروئید نیز برای درازمدت توصیه نمیشود چون خود سبب پوکی استخوان میگردد. به غیر از درمانهای دارویی، روشهای جراحی نیز برای بعضی موارد خاصی وجود دارد که باید طبق نظر و توصیه پزشک انتخاب شوند.  در مجموع تنها ۱۰ درصد از بیماران دچار پیشرفت بیماری و عوارضی متعدد آن می شوند که لازم است با فیزیوتراپی و استفاده از امکانات مخصوصی، خود را با شرایط جدید وفق دهند.عللعواملی که می‌توانند خطر ابتلا به رماتیسم مفصلی زانو را افزایش دهند عبارت‌اند از:جنسیت شما: شیوع آرتریت روماتوئید در خانم‌ها بیشتر از آقایان می‌باشد. سن: آرتریت روماتوئید می‌تواند در هر سنی ظاهر شود ولی شیوع آن در سنین بین ۴۰ تا ۶۰ سال بیشتر است. سابقه‌ی فامیلی: اگر یکی از اعضای خانواده‌ی شما به آرتریت روماتوئید مبتلا باشد، خطر ابتلای شما به این بیماری بالا می‌رود. استعمال دخانیات: سیگار کشیدن خطر ابتلا به آرتریت روماتوئید را در شما افزایش می‌دهد، به‌خصوص اگر زمینه‌ی ارثی این بیماری را نیز داشته باشید. همچنین به نظر می‌رسد که سیگار کشیدن ارتباط مستقیمی با شدیدتر بودن بیماری دارد. عوامل محیطی: بااینکه این عامل زیاد در نظر گرفته نمی‌شود، ولی قرار گرفتن در معرض موادی چون آزبست و سیلیس می‌تواند خطر ایجاد آرتریت روماتوئید را افزایش دهد. اضافه‌وزن: به نظر می‌رسد افرادی که اضافه‌وزن دارند، بیشتر درخطر ابتلا به آرتریت روماتوئید قرار می‌گیرند، به‌خصوص در خانم‌هایی که تشخیص بیماری در آن‌ها در سنین ۵۵ سالگی و کمتر انجام‌شده است. عوارضآرتریت روماتوئید خطر ابتلای شما به بیماری‌های زیر را افزایش می‌دهد:پوکی استخوان: آرتریت روماتوئید به‌خودی‌خود و همچنین برخی از داروهای مصرف‌شده برای درمان آن، می‌توانند خطر ابتلا به پوکی استخوان را بالا ببرند. ندول های روماتوئید: این توده‌های بافتی، معمولاً در اطراف مناطق تحت‌فشار مانند آرنج ایجاد می‌شوند. خشکی دهان و چشم‌ها: افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، بیشتر درخطر ابتلا به سندرم شوگرن قرار دارند، عارضه‌ای که در طی آن میزان رطوبت در دهان و چشم‌ها کاهش پیدا می‌کند. عفونت: خود بیماری و بسیاری از داروهای استفاده‌شده برای مبارزه با آن، دستگاه ایمنی بدن را تضعیف کرده و خطر ایجاد عفونت را افزایش می‌دهند. ترکیب غیرعادی بدن: حتی در افرادی با شاخص جرم بدنی (BMI) مناسب، نسبت چربی بدن در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، به‌طور غیرطبیعی بالاست. سندرم تونل کارپال: درصورتی‌که آرتریت روماتوئید مچ دست شما را درگیر کند، التهاب ناشی از آن می‌تواند عصب اصلی سرویس‌دهنده به دست و انگشتان را تحت‌فشار قرار دهد. مشکلات قلبی: آرتریت روماتوئید می‌تواند خطر سفت و مسدود شدن عروق را افزایش داده و همچنین باعث التهاب کیسه‌ی دربرگیرنده‌ی قلب شود. بیماری‌های ریوی: افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید، بیشتر درخطر ابتلا به التهاب ریه و ایجاد بافت زخم مانند در آن‌ها می‌باشند. این امر می‌تواند موجب تنگی نفس پیش‌رونده شود. تشخیصتشخیص روماتیسم مفصلی به نتیجه‌ی معاینه‌ی فیزیکی و علائم فرد مانند گرما، ورم و درد مفاصل، بستگی دارد. برخی از انواع آزمایش خون نیز می‌توانند به تشخیص آرتریت روماتوئید کمک کنند.تست‌های آزمایشگاهی. تعدادی تست آزمایشگاهی می‌توانند به‌منظور تائید تشخیص آرتریت روماتوئید استفاده شوند. در زیر به برخی از تست‌های رایج‌تر پرداخته‌شده است:عامل روماتوئید (RF): عامل روماتوئید نوعی پادتن است که در خون اکثر افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی وجود دارد. سطح بالای این عامل در خون می‌تواند نشان‌دهنده‌ی شدید بودن بیماری باشد. پادتن ضد CCP: در این آزمایش، پادتن‌های ضد پپتید حلقوی سیترولینه (CCP) شناسایی می‌شوند. عکس‌برداری با اشعه‌ی ایکس. اشعه‌ی ایکس می‌تواند به تشخیص آرتریت روماتوئید کمک کند ولی در مراحل اولیه‌ی بیماری، هیچ‌چیز غیرعادی را نشان نخواهد داد. بااین‌حال عکس‌برداری‌های اولیه می‌توانند برای تعیین میزان پیشرفت بیماری مفید باشند. معمولاً به‌منظور تعیین شدت آرتریت روماتوئید، از اسکن MRI و عکس‌برداری با فراصوت (اولتراسوند) استفاده می‌شود. پزشک شما با در نظر گرفتن نتایج معاینه‌ی فیزیکی، علائم و نشانه‌ها و همچنین آزمایشات و عکس‌برداری‌ها، عمل تشخیص را انجام می‌دهد.درمانروشی برای درمان روماتیسم مفصلی وجود نداشته و هدف روش‌های درمانی، کاهش علائم بیماری و بهبود عملکرد فرد می‌باشد. پزشکان فرایند درمان را هر چه زودتر و قبل از این‌که آسیب دائمی به مفاصل وارد شود شروع می‌کنند. هیچ‌یک از روش‌های درمانی استفاده‌شده، برای همه‌ی بیماران کارآمد نیستند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد