درمان اختلال افسردگی


درمان اختلال افسردگی

درمان اختلال افسردگی

 اولین و مهمترین تصمیم در مورد بیماران دچار اختلالات خالقی این نکته است که آیا لازم است بیمار بستری شود یا درمان سرپائی مناسب است. در صورت وجود خطر خودکشی، و دیگر کشی، کاهش بارز توانایی مراقبت از خود در جنبه های مختلف ( تغذیه، مسکن، لباسی و ...) نیاز به آزمایشات تشخیص و ضعیف بودن سیستم حمایتی بیمار؛ باید او را در بیمارستان بستری کرد. این بیماران غالباً تمایلی برای بستری شدن نشان نمی دهند، و لذا باید جبرا بستری شوند.هر چند روان درمانی های اختصاصی کوتاه مدت (مثل رواندرمانی بین فردی و شناخت درمانی) روش های درمانی اختلال افسردگی اساسی را تحت تأثیر قرار داده است، اما رویکرد درمان داروئی برای اختلالات خالقی برای متحول شدن درمان آنها و تأثیر شگرف بر سیر اختلالات خالقی و کاهش هزینه های ذاتی آن برای جامعه شده است.الف) اختلال افسردگی اساسی به منظور درمان اختلال افسردگی اساسی از داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای و مهار کننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) استفادهمیشود. در موارد بسیار شدید که در آنها این داروها مؤثر نبوده اند، ممکناست الکتروشوک درمانی (ECT) استفاده گردد. متعاقب دارو درمانی، اولین علائمی که بهبود می یابند اختلالات خواب و اشتها هستند. علائمی که در مراحل بعد بهبود می یابند شامل بی تابی، اضطراب، احساسی درماندگی، فقدان انرژی، اختلال تمرکز و کاهش میلی جنسی میباشند. آخرین علامتی که بهبود می یابد احساسی افسردگی است. در ضمن درمان، پرستار باید به بیمار اطمینان بدهد که این داروها اعتیادآور نیستند. همچنین ۳ تا۳ هفته طول میکشد تا اثر بهبودی داروهای ضد افسردگی ظاهر شود. پرستار به هنگام تجویز دارو برای بیماران مبتلا به اختلالات خلقی، خطر خودکشی را همیشه باید در نظر داشته باشد. زیرا داروهای ضدافسردگی جیره های بالا کشنده هستند. داروهای ضد افسردگی کلاسیک شامل داروهای سه حلقهای (ایمی پرامین، دزیپرامین، نورتریپ تیلین، دوکسپین)، چهار حلقه ای، مهارکنندههای مونوآمین اکسیداز (فنلزین، ایزوکربوکسای ترانیلی سایپرومین و فلئوکزاتین) میباشند. داروهای غیرکلاسیک شامل مهارکنندههای اختصاصی بازجذب سروتونین (SSRIS)، بوپروپیوند تراز ودون، آلپرازولام و مقلدهای سمپاتیک (مثل آمفتامین) هستند. همه داروهای ضدافسردگی، به جز بوپروپیون سبب کاهش میلی جنسی اختلال در نعوظ و از بین رفتن ارگاسم می شوند. حداقل دورهٔ مصرف این داروها برای ۶ ماه و یا به مدت طولانی ترین دورهای از بیماری است که بیمار آن را قبلاً تجربه کرده است. یکی از جدی ترین نگرانی ها در ارتباط با داروهای ضدافسردگی، مهلک بودن آنها در صورت مصرف جیرههای بالا (سمی) است. داروهای سه حلقه ای و چهارحلقه ای مهلک ترین داروهای ضد افسردگی هستند. سقوط فشار خون از اثرات نامطلوب جلدی احتمالی بسیاری از داروهای ضد افسردگی، مخصوصاً در سالمندان است. مهارکنندههای MAO فقط برای بیمارانی تجویز می شوند که به سه حلقه ای ها پاسخ ندادهاند، و به دلیل عوارض جانبی جدی یک درمان ردیف دوم شمرده می شوند. این داروها همچنین قابلیت وصول نوراپینفرین را بین نورونها بالا میبرند. مهارکنندههای MAO مانع کارکرد طبیعی آنزیم MAO (مونوآمین اکسیداز) که تجزیه تیرامین است. میگردند، مادهای که در پنیر، شراب و شکلات یافت می شود. این ناتوانی موجب بروز حالتی می شود که به واکنشی تیرامین پنیر موسوم است، و سبب افزایش فشارخون، استفراغ، پیچش عضلانی شده و اگر درمان نشود. می تواند باعث بالا رفتن فشار داخل جمجمه و مرگ شود. لذا بیمارانی که از مهارکننده های MAO استفاده میکنند باید به شکلی وسواس گونه مصرف مواد خطر ناک را محدود کنند ب) اختلال دو قطبی نوع ایکلیتیوم درمان استاندارد اختلال دوقطبی نوع یک است ولی دارای عوارض جانبی فراوانی است منجمله اثرات کلیوی (تشنگی، پلی اوری)، اثرات دستگاه عصبی (لرزشی، اختلال حافظه)، اثرات متابولیک (افزایش ارژن)، اثرات معدی-رودهای (اسهال)، اثرات پوستی (آکنه، پسوریازیس)، و اثرات تیروئید (گواتر، میکزدم). داروهایی که در شروع درمان اختلال دو قطبی نوع I مورد استفاده قرار میگیرند مشتملند بر کلونازپام (یک میلیگرم هر ۴ تا ۶ ساعت)، لورازپام (۲ میلیگرم هر ۴ تا ۶ ساعت)، هالوپریدولی (۵ میلیگرم هر ۲ تا ۳ ساعت). در صورت پیدایش عوارض جانبی غیرقابل تحمل لیتیوم یا عدم پاسخ بیمار به آن می توان از کاربامازپین یا والپروات استفاده کرد.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد