درمان عطش و تشنگی زیاد از نظر طب قدیم


درمان عطش و تشنگی زیاد از نظر طب قدیم

درمان عطش و تشنگی زیاد از نظر طب قدیم

 ذیابیطس - لغت یونانی است بمعنی دولاب و این مرضی است که مریض دائم آب طلب کند و رفع عطش او نشود و بدون تغییر از مجرای ادرار دفع شود. سبب ان سوء مزاج کلیه و قوه جاذبه و حرارت اوست که بواسطه جذب رطوبات از کبد و کبد از ماساریقا و معده بنماید و در این مرضی هم تب نباشد. درمان: صبح ها بقدر یک گرم کافور را در دو لیوان دوغ گاو حل نموده بخورد و بتدریج مقدار کافور را زیاد کند تا برسد به ۲ گرم. عوض آب عرق بید که در طبیعت خنک و مرطوب است برای رفع قرص طباشیر کافوری و دوغ میل کند باین ترتیب تهیه و مصرف رسانند تخم خرفه، تخم گشنیز، تخم خیار، از مغز هر یک ده گرم طباشیر ۵گرم لعاب اسفرزه عرق نیلوفر ۲ لیوان شیرخشت ۱۵ گرم بنوشند. ماء الشعیر (آب جو جوشانده شده را ماءالشعیر گویند) آب جو جوشانده و غذای روز آب هندوانه، شیرخشت یا طباشیر، شب ها شوربای لیمو و یا غوره و اسفناج و کدو و با کمی گوشت خروس بچه یا شش بره لیکن گوشت نخورد. چند روز روزی یکدفعه تنفیه جزئی از خنکی ها مانند لعاب گل خطمی، سفید یا لعاب اسفرزه بنماید غذا هلیله جات میل نمایند. خرفه را در سرکه و گلاب بسیار سرد تر کرده بر موضع کلیه ها و کبدکمپرس نمایند. گفته میشود در این مرض بواسطه استیلاء برودت بر تمام بدن یا کلیه ها به تمامی حاصل شود  و به سبب ان ضعف قوه ماسکه باشد که برای جلوگیری از دفع ادرار نمی توان کرد یا اینکه در معده بلغم تولید شده که باعث این مرض گردیده علی ای حال از اب ترب و سکنجبین بخورند و قی کننند تا بلغم  دفع گردد. در اینجا برای دفع برودت از  تمام بدن از  معاجین گفته شده استفاده نمائید.'

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد