درمان های خوراکی سنگ کلیه


درمان های خوراکی سنگ کلیه

درمان های خوراکی سنگ کلیه 

 ۱ - مواد قلیایی کننده ادرار: سیترات پتاسیم یک ترکیب خوراکی است که pH ادراری را به طور موفقیت آمیز، ۷تا ۸ دهم واحد افزایش میدهد. دوز معمول آن  ۶۰ meq  در ۳ یا ۴ دوز منقسم است. سیترات به صورت قرص های ۵-۱۰ میلی اکیوالانی، محلول یا کریستال هایی که باید در آب حل شود، وجود دارد. در بیمارانی که مستعد هایپرکالمی هستند» آنهایی که نارسایی کلیه دارند و کسانی که دیورتیک های نگه دارنده پتاسیم (مثل الداکتون) دریافتمیکنند، مراقبت مخصوص الزامی است. هرچند این دارو معمولاً به خوبی تحمل می شود برخی بیماران بخصوص در نوع قرص، ناراحتی های گوارشی را ذکر میکنند. سیترات پتاسیم همچنین دفع ادراری سیترات را تا mg/d ۴۰۰ افزایش میدهد. به همین دلیل این ماده در مبتلایان به سنگهای اگزالات کلسیمی ثانویه به هایپوسیتراتوری نیز اندیکاسیون دارد (شامل کسانی که دچار RTA هستند). سیترات پتاسیم همچنین قادر است به طور مؤثر سنگهای اسیداوریکی و فرم های غیر شدید سنگهای کلسیمی هایپراوریکوزوریک را درمان کند. بیکربنات سدیم و پتاسیم و آب پرتقال ترکیبات قلیایی کننده جایگزین میباشند. ۲- بازدارنده های جذب گوارشی: فسفات سلولوز به کلسیم موجود در روده اتصال یافته و در نتیجه از جذب گوارشی و دفع ادراری کلسیم جلوگیری میکند. این ماده یک درمان مطلوب در درمان هایپرکلسیوری جذبی تیپ I با سنگهای عود کننده کلسیمی میباشد که از تشکیل مجدد سنگ جلوگیری میکند. این دارو ممکن است سطح ادراری اگزالات و فسفات را افزایش دهد. دوز معمول برای شروع، ۵ گرم، ۳ بار در روز به همراه غذا می باشد. دوز دارو سپس با اندازه گیری سطح کلسیم ادرار ۲۴ ساعته بررسی می شود. سطح ادراری منیزیوم، کلسیم، سدیم، اگزالات و سطح سرمی هورمون پاراتیروئید باید سالی ۱ تا ۲ بار ارزیابی شود. مکمل های منیزیومی به طور معمول مورد نیاز است و باید حداقل ۱ ساعت قبل یا بعد از خوردن فسفات سلولوز داده شود (یعنی مصرف همزمان آنها صحیح نیست)، فسفات سلولوز همراه با سدیم است و لذا در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب باید احتیاط کرد. این درمان در زنان پس از منوپار نیز غیرقابل قبول است و درمان جایگزین در این افراد هیدروکلروتیازید به همراه سیترات پتاسیم است که خطر بالقوه هایپوکالمی وهایپوسیتراتوری را کاهش میدهد. ۳- مکمل های فسفات: نشت کلیوی فسفات به بهترین صورت توسط جایگزینی فسفات درمان می شود. جذب فسفات در حضور آلومینوم، منیزیوم یا آنتی اسیدهای حاوی کلسیم بازداشته میشود. این درمان در افرادی که دیژیتال دریافت نمودهاند، مبتلایان به نارسایی شدید کلیوی،بیماری آدیسون یا نارسایی شدید کبدی باید با احتیاط انجام شود. این درمان معمولاً به خوبی تحمل می شود و دوز شروع آن ۲۵۰mg، ۳-۴ بار در روز است که می تواند بر پایه پیگیری الکترولیت های سرمی و سطح کلسیم و فسفر تا دو برابر افزایش یابد.۴- دیورتیکها: تیازیدها میتوانند نشت کلیوی کلسیم را در مبتلایان به هایپرکلسیوری کلیوی درمان نمایند. این امر از هیپرپارای ثانوی که با افزایش سنتز ویتامین D و افزایش جذب رودهای کلسیم همراهی دارد، جلوگیری میکند. کاهش سریع کلسیم دفعی دیده میشود که برای مدت طولانی ادامه پیدا میکند (بیش از ۱۵ سال). دوز شروع ۲۵mg است که بر پایه سطح ادراری کلسیم می تواند تنظیم شود. این درمان معمولاً به خوبی تحمل می شود. سطح پتاسیم باید مراقبت شود چرا که هایپوکالمی ناشی از دیورتیک ها خود باعث کاهش دفع سیترات میگردد. در این حالت مکمل های پتاسیم، هایپوکالمی و هایپوسیتراتوری همراه آن را اصلاح خواهد نمود. تیازیدها باعث کاهش موقتی در دفع ادراری کلسیم در مبتلایان به هایپرکلسیوری جذبی می شوند ولی دفع ادراری کلسیم در ۵۰٪ بیماران، ۴۵ سال پس از شروع درمان به سطح قبل از درمان باز خواهد گشت. تیازیدها باعث تصحیح جذب رودهای کلسیم نمیشوند. دیورتیک های حاوی تریامترن مانند دیازید، باعث سنگ ادراری تریامترن می شوند. در بیمارانی که این نوع دیورتیکها را دریافت میکنند چنانچه دارای سنگ های تریامترن باشند، باید داروی ضد فشار خون دیگری جایگزین تریامترن شود. ۵- مکمل های کلسیم: سنگهای کلسیمی هایپراگزالوریک به طور مؤثر توسط مکمل های کلسیم درمان می شوند. گلوکونات کلسیم و سیترات کلسیم بهتر جذب شده، حال آنکه کربنات کلسیم، فسفات کلسیم و پوسته صدف، فرم هایی از کلسیم هستند که به طور کم اثرتری جذب می شوند. این امر به آنها اجازه میدهد در داخل لومن روده باقی مانده، با اگزالات ترکیب شوند و جذب آن را کاهش دهند، بنابراین فرمهای کمتر جذبشونده کلسیم برای درمان سنگ های کلسیمی هایپراگزالوریک مناسب هستند و باید برای ایجاد تأثیر کافی به همراه غذا مصرف شوند

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد