دیابت در زنان و فعالیت بدنی


دیابت در زنان و فعالیت بدنی

دیابت در زنان و فعالیت بدنی

  دیابت که امروزه به عنوان یکی از شایعترین بیماری های غدد درون ریز شناخته شده است، با افزایش غیرطبیعی قند خون مشخص می شود. دیابت می تواند موجب اختلالات متابولیکی حاد و عوارض دراز مدت در چشم ها، کلیه ها اعصاب و عروق خونی شود. دیابت بر دو نوع است: دیابت وابسته به انسولین (نوع I) و دیابت غیر وابسته به انسولین (نوع II( در دیابت نوع اول: سلول های بتای غده لوزالمعده کارآیی خود را در تولید انسولین از دست میدهند. و درمان با انسولین در شروع این بیماری کاملاً ضروری است. ورزش چون باعث بهبود حساسیت به انسولین می شود، ممکن است برای بیماران دیابتی نوع اول مفید باشد. برای چنین بیمارانی باید از هیپرگلیسمی (افزایش قند خون) و هیپوگلیسمی (کاهش قند خون) به شدت اجتناب شود. اما دیابت از نوع دوم: معمولاً به صورت تدریجی و در میانسالی یا دیرتر رخ میدهد. شیوع این بیماری با افزایش سن در افراد چاق بیشتر می شود. در این بیماران غلظت انسولین در پلاسمای خون، زیاد است و بیماری، بیشتر به علت دور شدن گیرندهها از سطح غشاء و فرورفتن آنها در درون غشا است.  ورزش منظم در افراد دیابتی غیر وابسته به انسولین، سطح انسولین پلاسما را کاهش و حساسیت انسولین را افزایش میدهد. در ضمن ورزش و فعالیت بدنی روزمره، در جلوگیری از دیابت غیر وابسته به انسولین مؤثر می باشد افرادی که بیماری دیابت دارند و یا مربیانی که با افراد دیابتی سر و کار دارند، باید به خطرات احتمالی ورزش توجه داشته باشند. ۲۰ تا ۳۰ دقیقه فعالیت هوازی سه بار در هفته عدم تحمل گلوکز را در بیماران مبتلا به قند حاملگی بهبود میبخشد و نیاز به انسولین را کاهش میدهد.بنابراین یکی از روش های مکمل درمان بیماری دیابت، با عوارض یا بدون عوارض آن، استفاده از فعالیت های روزمره بدنی به طور منظم و با شدت مناسب می باشد. البته این فعالیت برحسب سن، جنس و مدت ابتلا به بیماری به وسیله تیم درمانی بیماران دیابتی (پزشک،متخصص رژیم درمانی، فیزیولوژیست ورزش) طراحی و تنظیم می شود.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد