راه درمان اسکیزوفرنیک چیست…؟؟


راه درمان اسکیزوفرنیک چیست…؟؟

راه درمان اسکیزوفرنیک چیست...؟؟

 درمان امروزی بیمار اسکیزوفرنیک یک روش دو مرحله ای دارد.درمرحله یک، هدف کاستن از علائم مثبت بیمار (هذیان ها، توهم ها و بی تابی) است، که بلافاصله پس از بستری شدن صورت میگیرد. در مرحله دو، هدف کمک به بیمار برای دست یابی به توانائی عملکرد اجتماعی است. در مرحله یک، درمان تقریباً منحصر به مداوای زیست شناختی است و در مرحله دو، درمان روانشناختی توأم با ادامه درمان داروئی است. داروهای ضد جنون یا نورولپتیک ها مهمترین داروهای مؤثر در درمان اسکیزوفرنی هستنل. این داروها .۳ سه دسته مهم برخوردارند: انتاگونیست های گیرنده دوپامین، ریسپریدون و کلوزاپین. انتاگونیست های گیرنده دوپامینی، داروهای ضد جنون کلاسیک هستند. علیرغم تأثیرات مثبتی که این داروها دارند واجد عوارض جانبی خطرناکی می باشند که ناراحت کنندهترین این عوارض شامل آکاتژیا و علائم مشابه پارکینسون (سفتی و لرزش اندام ها) میباشد. سایر عوارضی آنها شامل دیسکینزی دیررسی و سندرم نورولپتیک بدخیم می باشد. در دیس کینزی دیررس، بیمار مدام ملچ ملچ کرده و زبانش را به صورتی که حرکات مگس گیر نامیده شده است تکان میدهد. ریسپریدون آنتاگونیست گیرنده های نوع دو سروتونینی (HT2-5) و نوع دو دوپامینی (D2) است. بررسی ها حاکی از آنند که این دارو در درمان علائم مثبت و منفی اسکیزوفرنی مؤثرتر از آنتاگونیست های گیرنده دوپامین بوده و آثار جانبی cil ناچیز است. مکانیسم عمل کلوزاپین کاملاً معلوم نیست، گرچه مشخص شده است که کلوزاپین آنتاگونیست ضعیف گیرنده D2 و آنتاگونیست قوی گیرنده D4 بوده و از فعالیت آنتاگونیستی برروی گیرندههای سروتونینی نیز برخوردار است. تجویز این دارو در ۱ تا ۲ درصد موارد، آگرانولوسیتوز را در پی دارد، لذا بررسی شاخصی های خونی بیمار در حین مصرف کلوزاپین الزامی است. این دارو باعث ایجاد یا تشدید دیس کینزی نمی شود. در ارزیابی اولیه و پیش از تجویز این داروها، باید از بیماران شمارشی کامل سلولهای خونی (CBC) و شاخص های گلبولهای سفید، آزمونهای کبدی و الکتروکاردیوگرام (بخصوصی در زنان بالای ۴۰ سال و مردان بالای ۳۰ سال) به عمل آید. ممنوعیت عمدهٔ مصرف داروهای ضد جنون عبارتند از:۱) سابقه واکنش های آلرژیک جدی، ۲) احتمال مصرف ماده ای توسط بیمار که ممکن است در تداخلی با داروهای ضد جنون، موجب تسکین سلسله اعصاب مرکزی گردد (مثل الکلی، ترکیبات تریاک و شبه تریاک، باربیتورات و بنزودیازپین ها)، ۳) وجود اختلال شدید قلبی، ۴) احتمالی زیاد وقوع تشنج ناشی از عللی جسمانی یا ایدیوپاتیک، ۵) وجود گلوکوم زاویه بسته . برای بیماران کاتاتونیک یا بیمارانی که به دلیلی قادر به استفاده از نورولپتیک نیستند از تشنج درمانی با الکتریسیته (ECT) استفاده می شود. از نظر تاریخی اغمایی ناشی از انسولین و باربیتورات و حتی جراحی روانی (پسیکوسرجری) به صورت لوبوتومی قشر پیشانی هم در درمان اسکیزوفرنی به کار رفته اند که به خاطر عوارض جانبی فعلاً جایگاه مشخصی در درمان ندارند. گرچه درمان داروئی اساسی درمان در اسکیزوفرنی است اما تجربه نشان داده است که تقویت و هماهنگی دارودرمانی همراه با درمان های روانی اجتماعی نفع بیشتری عاید بیماران می کند. مهمترین روش های روانی اجتماعی در درمان اسکیزوفرنی عبارتند از رفتار درمانی، رواندرمانی خانواده مدار، گروه درمانی، و رواندرمانی فردی،

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد