رشد دندان ها در بچه ها 


رشد دندان ها در بچه ها 

رشد دندان ها در بچه ها 

  رشد آرواره زیرین وزیرین برای جا دادن دندان ها در تعیین شکل نقش دارند. تا پایان هفته ششم تکامل لایه قاعده ای پوشش حفره دهان، یک ساختار C شکل به نام تیغه دندانی (Dental Lamina) در امتداد آرواره های فوقانی و تحتانی به وجود می آورد. از این تیغه، جوانه هایی به درون فک ها نفوذ می کنند. این مرحله را مرحله کلاهکی تکامل دندان مینامند. این کلاهک از یک لایه بیرونی یا اپی تتلیوم «ندای خارجی، یک لایه درونی یا اپیتلیوم دندانی داخلی و یک هسته مرکزی از بافت سست به نام رتیکولوم ستاره ای ساخته شده است. بافت مزانشیم (با منشا ستیغ عصبی) در محل فرورفتگی تحتانی قرار میگیرد و پاپی دندانی (dental papilla) را میسازد. بار شد کلاهک دندانی و عمیق شدن فرورفتگی آن دندان به شکل یک زنگوله در میآید. Bell) (Stage. سلول های مزانشیمی پاپیلا که چسبیده به لایه دندانی داخلی هستند به ادونتوبلاست ها تبدیل میشوند که عاج را خواهند ساخت. با ضخیم شدن لایه عاج، ادونتوبلاستها به داخل پاپی عقب نشینی میکنند و تنها زوائد سیتوپلاسمی نازکی به نام Dental Process در عاج باقی می گذارند. لایه ادونتوبلاست در مدت زندگی دندان باقی میماند و ماده پیش ساز عاج (Predentine) را میسازد. بقیه سلول های پاپی دندانی پولپ (Pulp) یا مغز دندان را میسازند. در این هنگام سلولهای اپیتلیوم دندانی داخلی به آماوبلاستها (سازنده مینا) تمایز مییابند. این سلولها منشورهای طویلی از مینا را روی عاج دندان میسازند مینا ابتدا در راس دندان رسوب میکند و از این جا به سمت گردن دندان پایین میآید. پس از ضخیم شدن مینا، آملوبلاست ها به داخل رتیکولوم ستارهای عقب نشینی میکنند، تحلیل می روند و موقتاً غشایی (کوتیکول دندانی) را بر سطح مینا به جا میگذارند. تشکیل ریشه دندان از هنگامی آغاز میشود که لایه های اپیتلیال به درون مزانشیم زیرشان نفوذ میکنند و غلاف اپیتلیومی ریشه را میسازند. سلول های مزانشیمی خارج دندان و در تماس با عاج ریشه، به سلول های سیمانی (Cement Oblast) تمایز مییابند. این سلول هایک لایه نازک از استخوان مخصوص به نام سیمان (Cement) را میسازند. مزانشیم خارج لایه سیمانی، رباط های دور دندانی Periodental) (ligament را به وجود میآورد که دندان را محکم در جای خود نگه می دارند. طویل شدن ریشه، باعث میشود که تاج به تدریج از خلال لایه های بافتی پوشاننده اش به داخل حفره دهانی رانده میشود. دندان های شیری یا موقتی ۶ تا ۲۴ ماه بعد از تولد در میآیند. جوانه های دندان های دائمی در سطح زبانی دندان های شیری قرار دارند و طی ماه سوم تکامل ایجاد میشوند. این جوانه ها تقریباً تا ۶ سالگی غیرفعال هستند. رشد آنها موجب ریزش دندان های شیری می شود. در این زمان دندان شیری توسط استئوکلاست ها جذب میشود.

نکات بالینی

دندان های نوزادی (matial teeth)، دندان هایی هستند که در هنگام تولد در آمده اند (معمولاً دندان های پیشین فک تحتانی). این دندانها شکل غیرطبیعی و مینای کمی دارند. رنگ دندان ها ممکن است توسط مواد خارجی مثل تتراسایکلین ها تغییر کند. کمی مینای دندان ها معمولاً به علت کمبود ویتامین D یا راشیتیسم ایجاد می شود. هم عوامل محیطی و هم ژنتیک بر تکامل دندان ها نقش موثر دارند.

علایم‌ و عوامل

  • تولید بیش‌ از حد بزاق ، دندان قروچه و جویدن‌ هر چیزی‌ که‌ بچه‌ بتواند بگیرد.
  • درد (این‌ علامت‌ را نمی‌توان‌ ثابت‌ کرد ولی‌ احتمالاً ایجاد می‌گردد).
  • لثه‌ها ممکن‌ است‌ قرمز و متورم‌ شوند.
  • تحریک‌پذیری‌، کج‌ خلقی‌؛ لجبازی‌، اشکال‌ در به‌ خواب‌ رفتن‌، گریه‌ بیش‌ از حدمعمول‌
  • توجه شود که دندان‌ در آوردن‌ هرگز نباید علت‌ تب‌، استفراغ‌، اسهال‌، بی‌اشتهایی‌ طولانی‌، درد گوش‌، تشنج، سرفه‌ یا بثور محل‌ پوشک‌ در نظر گرفته‌ شود. اینها علایم‌ یک‌ بیماری‌ هستند.
  • تکامل‌ فیزیولوژیک‌ طبیعی‌ دلیل اصلی دندان‌ در آوردن است که با هیچ‌ یک‌ از عوامل‌ خطرزای‌ شناخته‌ شده‌ ارتباط‌ ندارند.

پیشگیری‌

مشکلات‌ مربوط‌ به‌ دندان‌ در آوردن‌ را نمی‌توان‌ پیشگیری‌ کرد ولی‌ می‌توان‌ علایم‌ آن‌ را تسکین‌ داد. زمان‌ دندان‌ در آوردن‌ بسیار متغیر است‌. البته‌ توالی‌ دندان‌ در آوردن‌ طبیعی‌ در کودکان‌ به‌ شرح‌ زیر است‌:
  • اولین‌ دندانها (دندانهای‌ پیش‌ تحتانی‌) در حدود 6 ماهگی‌، در دخترها زودتر از پسرها
  • اولین‌ دندان‌ دایمی‌ در حدود 6 سالگی‌
  • دندانهای‌ آسیای‌ کوچک‌ بین‌ 12-10 سالگی‌ دندانهای‌ آسیای‌ بزرگ‌ در حدود 12 سالگی‌

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد