عفونت های رایج دستگاه ادراری


عفونت های رایج دستگاه ادراری

عفونت های رایج دستگاه ادراری

 هم پابرجا ماندن باکتریال و هم عفونت مجدد باعث عفونت های تکرارشونده سیستم ادراری می شوند و افتراق آنها مهم است، چون عفونت مجدد اولی معمولاً نیاز به درمان جراحی برای برداشتن منبع عفونت دارد، در حالی که عفونت مجدد به طور عمده به وسیله درمان پیشگیرانه طبی درمان می شود.هرچند عفونت مجدد اغلب به وسیله عفونت های بالارونده پیشابراهی ایجاد می شود، آنومالی های زمینه ای سیستم ادراری نیز می توان آن را به وجود بیاورد. در بیمارانی که از پنوماتوری یا فکالوری شکایت دارند. یا سابقه دیورتیکولیت، جراحی لگن یا اشعه دادن لگن دارند، فیستول های وزیکوواژینال یا رکتووزیکال باید در نظر گرفته شود. سنگ های عفونی شده شایعترین علت پابرجا ماندن باکتری میباشند. در بیمارانی که عفونت راجعه دارند، روش درمانی استفاده از پروفیلاکسی طولانی مدت می باشد که پس از استریل شدن ادرار شروع می شود و حداقل ۶ ماه ادامه پیدا می کند. در این روش از رژیم low dose آنتیبیوتیک استفاده می شود. سیستیت و پیلونفریت : در زنان شایعتر است و میزان بروز این عفونتها با افزایش سن افزایش می یابد . عوامل مستعد کننده فرد به عفونت های دستگاه ادراری ، شامل استفاده از وسایل ( مانند کاتتریزاسیون ، سیستوسکوپی ) ، بارداری ، اختلالات آناتومیک دستگاه ادراری- تناسلی و دیابت شیرین هستند . ● ویژگیهای بالینی : ▪ درد سوپراپوبیک ▪ احساس ناراحتی یا لرزش هنگام ادرار کردن ▪ تکرر ادرار علائم شایع عفونت دستگاه ادراری هستند وجود درد پشت یا فلانک و پیدایش تب مؤید این است که عفونت محدود به مثانه نیست و سبب درگیری کلیه یا پروستات نیز شده است .افراد مسن و بیماران ناتوان مبتلا به عفونت دستگاه ادراری ممکن است فاقد هر نوع علامت قابل انتساب به دستگاه ادراری باشند وتنها با تب ، اختلال وضعیت عقلانی یا هیپوتانسیون مراجعه کنند. در تشخیص آزمایشگاهی وجود بیش از ۵ تا۱۰ عدد گلبول سفید در هرمیدان قوی میکروسکپی از یک نمونه ادراری سانتریفوژ شده ، غیر طبیعی محسوب می شود . وجود کست های گلبول سفید در یک نمونه ادراری عفونی ، دلالت بر وجود پیلو نفریت دارد . درمان در اغلب بیماران مبتلا به سیستیت ، تجویز مقدار بالای آنتی بیوتیک در یک دوز واحد می باشد. ( مثلاً یک قرص تری متوپریم _ سولفامتوکسازول از نوع قدرت مضاعف یا ۸۰۰ میلی گرم نورفلوکساسین ) از آنجایی که افتراق بالینی سیستیت از بیماری دستگاه ادراری فوقانی دشوار است، کسانی که دوز واحد آنتی بیوتیک دریافت کرده اند ممکن است به علت وجود بیماری تشخیص داده نشده قسمت فوقانی دستگاه ادراری ، دچار عود عفونت شوند .در بیمار مبتلا به سندرم اورترال اگر به تجویز آنتی بیوتیک ها پاسخ دهد باید سیر درمان وی راکامل کرد در غیر اینصورت اگر علائم پیوری پا برجا بماند باید بیمار تحت درمان ۷ تا۱۰ روزه با تتراسیکلین قراربگیرد . در بیمارانی که بعلت پیلونفریت بستری شده اند ،رنگ آمیزی گرم ادرار درمان اولیه را هدایت می کند .عفونت باسیل گرم منفی را میتوان در آغاز بایک آمینو گلیکوزید به اضافه آمپی سیلین / سالباکتام یا یک سفالوسپورین درمان کرد. درصورت مطالعات حساسیت آنتی بیوتیکی که نشان دهنده غیر ضروری بودن آمینوگلیکوزیدها باشند ، مصرف این داروها باید سریعاً قطع شود .در عفونت آنتروکوکی ( کوکسی g+ به صورت زنجیره ای ) درابتدا با آمپی سیلین به اضافه یک آمینوگلیکوزید درمان می کنیم . وجود کوکسی g+ خوشه ای می تواند مؤید استافیلوکوکها باشد .در زمانی که از سایر جهات سالم هستند از عوامل محتمل استافیلوکوک ساپروفیتیکوس است که به اغلب آنتی بیوتیکها حساس می باشد ولی دربیماران مسن تر باید استافیلوکوک طلائی مورد توجه باشد .این عفونت را می توان با پنی سیلین مقاوم به پنی سیلیناز مانند نفسیلین درمان کرد . وجود کوکسی g+ در ادرار ممکن است برآندوکاردیت توام با آمبولیزه شدن سپتیک به کلیه دلالت داشته باشد . در عفونت های مکرر پیشگیری با نصف قرص تری متوپریم _ سولفامتوکسازول هر شب موثر واقع می شود . در باکتریوری آسمپتوماتیک ( بدون علامت ) که عمدتاً در افراد مسن و میانسال دیده می شود در صورت فقدان بیماری ساختمانی دستگاه ادراری یا دیابت شیرین ، نیازی به درمان ندارد .باکتری اوری بدون علامت در حین بارداری به علت خطر بالای پیلونفریت باید تحت درمان قرارگیرد . وجود پیوری در غیاب رشد باکتریائی درکشت ادرار در بیمارانی که دچار علائم دستگاه ادراری تحتانی هستند باید عفونت کلامیدیائی ، گنوکوکی ، واژینیت وعفونت هرپس سیمپلکس در نظر قرارگیرد.پیوری استریل درغیاب علائم دستگاه ادراری تحتانی ممکن است دربیماران مبتلا به نفریت بینابینی یا سل دستگاه ادراری دیده شود .

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد