علل بروز اختلال خود بیمار انگاری


علل بروز اختلال خود بیمار انگاری

 علل بروز اختلال خود بیمار انگاری

 

کلیات

در اختلال تبدیلی، شخص دچار یک اختلال کنشی (با علت روانی) می گردد و نسبت به آن بی تفاوت است؛ برعکس، در خود بیمارانگاری، بیمار ناتوانایی واقعی ندارد ولی اشتغال ذهنی داشته و اعمال  طبیعی بدن، مثل ضربان قلب، حرکات روده، یا زخم های جزئی، لکه ها یا سرفه ها نگران است. شخص احساسات طبیعی اعمال بدن را به یک بیماری ترسناک نسبت می دهد.

همه گیر شناسی

شروع اختلال معمولاً بین ۲۰ تا ۳۰ سالگی میباشد ولی ممکن است در هر سنی بروز کند. خود بیمار انگاری مرد و زن را به یکسان مبتلا میسازد.استانه تحمل پائین تر از معمولی و تحمل پائین تری برای ناراحتی جسمیدارند. مثلاً چیزی که افراد معمولی به عنوان فشار شکمی ابراز می دارند این افرادان را به عنوان دلدرد ابراز میکنند. طبق نظریه دیگر که الگوی یادگیری اجتماعی میباشد علائم خودبیمارانگاری راهی است برای فرار از مشکلات غیرقابل حلی، تعهدات زیان برانگیز و مسائلی ناخوشایند. نظریه سوم، خود بیمارانگاری را نوع تغییر یافته اختلالات روانی (بخصوص اختلال افسردگی و اضطرابی) میداند. چهارمین مکتب فکری معتقد است که امیال پرخاشگرانه و خصمانه نسبت به دیگران (از طریق سرکوبی و جابجائی) به علائم جسمی تبدیل می شود. یعنی اینکه بیماری به عنوان دفاعی در برابر احساس گناه، احساس ذاتی بد بودن وکاهش اعتماد به نفسی در نظر گرفته می شود و علائم جسمی، تنبیهی به خاطر اشتباهات و خطاهای گذشته (واقعی یا غیرواقعی) و احساسی گناهکار بودن به حساب می آیند.

علائم بالینی

بیمار بی نظمی های جزئی اعمالی بدن را بزرگ کرده و در مورد حالت کلی تندرستی خود ابراز شکایت میکند. ممکن است از یک دستگاه بدن به دستگاهی دیگر رو کند یا نگرانی خود را روی یک دستگاه عمده، مثلاً قلب متمرکز سازد. بیمار پس از آن که به او گفته شد مسأله ای ندارد، از یک پزشک به پزشک دیگر رومی آورد. خود بیمار از انتقاد از پزشکان و توضیح دادن به دوستان و بستگان که چرا اشتباه میکنند لذت میبرد. این بیماری غالباً با افسردگی و اضطراب همراه است.

سیر و پیش آگهی

این بیماری دارای سیر دورهای بوده که هر دوره از یک ماه تا یکسالی به طول میانجامد. ثلث تا نصف بیماران در نهایت بهبود قابل ملاحظه ای می یابند. مواردی که با پیش آگهی خوب ارتباط دارند شامل این موارد هستند: موقعیت اقتصادی - اجتماعی خوب، افسردگی یا اضطراب حساس به درمان، شروع ناگهانی علائم، عدم وجود اختلال شخصیت، و فقدان اختلال غیرروانی همراه.

درمان

درمان انتخابی این بیماری گروه درمانی است. معاینات جسمی مکرر برای اطمینان دادن به بیمار که مسائل آنها فراموش نشده و شکایات آنها جدی گرفته می شود، ضروری است. معهذا روش های تشخیصی و درمانی تهاجمی فقط باید براساس یافته های عینی انجام شوند و حتی المقدور باید از درمان یافته های دو پهلو و جزئی خودداری کرد. 

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد