عوارض مربوط به آسیب های همراه شکستگی


عوارض مربوط به آسیب های همراه شکستگی

عوارض مربوط به آسیب های همراه شکستگی

  اسیب به عروق خونی بزرگ در هر شکستگی به بافت نرم اطراف استخوان آسیب میرسد. اما در اکثر موارد این آسیب های وارد آمده به عضلات، فاسیاها و تاندون ها خود به خود ترمیم شده و بهبود مییابند. گاهی آسیب عروقی - به علت اثر عامل ایجادکننده شکستگی و یا لبه تیز یک قطعه استخوانی شکسته اتفاق میافتد که می تواند عوارض بسیار جدی - مثلاً از دست رفتن اندام - داشته باشد. این آسیب های عروقی می تواند شامل قطع شدن عرضی عروق، لهیده شدن، ترومبوزه شدن و یا بسته شدن آنها به علت بروز اسپاسم باشد. در اثر وقوع این حوادث، یایک آنوریسم تروماتیک ایجاد می شود و یا جریان خون مختل می شود که میتواند باعث بروز، گانگرن، فلج اعصاب و یا بروز پدیده «ولکمن» گردد. همیشه توجه کنیم که بروز ادم در یک کمپارتمان و یا یک گچ یا بانداژ سفت میتواند باعث بروز تمام این علایم و مسائل مذکور گردد! مهمترین مثال ها در این زمینه عبارتند از: ۱ - آسیب به شریان اگزیلاری در دررفتگی یا دررفتگی - شکستگی شانه. ۲- آسیب به شریان براکیال در دررفتگی آرنج یا شکستگی سوپراکندیلار هومروسی. ۳ - آسیب به شویان پوپلتیئال در دررفتگی زانو یا شکستگی انتهای فوقانی تیبیا. در شکستگی های ناحیه تمپورو پاریتال، پارگی شریان مننژیال میانی محتمل است. در تمام شکستگی های استخوان های بلند، علایم آسیب شریانی  باید به دقت در طی ساعات اولیه به طور مرتب چک شوند. در صورتی که آسیب به شریان از همان ابتدای شکستگی وجود داشته باشد باید هر بانداژ و Splint جدا شود و جانداختن با مانیپولاسیون آرام تا حد امکان صورت گیرد. اگر جریان خون کافی با این اقدامات در عرض نیم ساعت تا یک ساعت برقرار نگردد، اقدام جراحی ضرورت پیدا میکند. در سندرم کمپارتمان، ادم در اثر آسیب در کمپارتمان ایجادشده باعث ایجاد سیکل معیوبی می شود که به آسیب اعصاب و نکروز عضلات منجر می شود. جایگزینی بافت نکروزه عضلانی با بافت فیبروز باعث ایجاد Volkmann's ischemic contractur  می شود این حالت بیشتر در فلکسورهای ساعد و قسمت های تحتانی اندام تحتانی دیده میشود.آسیب به اعصاب آسیب به اعصاب محیطی در شکستگی ها بسیار شایعتر از آسیب عروقی است. آسیب اعصاب در شکستگی ها به اشکال مختلفی دیده می شود. این آسیب ها به انواعنوروپراکسیا، اکسونوتمزیس و نوروتمزیس تقسیم می شوند.در نوروپراکسیا' آسیب ایجادشده خفیف و مختصر میباشد که باعث میشود فقط یک بلوک فیزیولوژیک رخ دهد. این بلوک که در عرض چند هفته خودبخود برطرف می شود. در آکسونوتمزیس" ساختار داخلی عسب حفظ شده است اما اکسون ها شدیداً آسیب دیده اند و ترمیم خودبخود چند ماه به طول میانجامد. در نوروتمزیس" ساختار عصب به کلی آسیب دیده است و تنها با اقدام جراحی و اغلب در دو مرحله ترمیم امکان پذیر است. در شکستگی های بسته معمولاً آسیب عصبی از نوع اول و دوم است که خودبخود بهبود مییابد. در شکستگی های باز - خصوصاً آنها که متعاقب ترومای نافذ ایجاد شده اند - آسیب نوع سوم شایعتر است. در اکثر شکستگی های بسته می توان انتظار داشت کهتداوم اعصاب به هم نخورده است و ترمیم خودبخودی به شکل قابل قبولی رخ خواهد داد. اگر در زمان مورد انتظار برای ترمیم (که براساس سرعت رشد اعصاب و طولی از عصب که باید ترمیم شود محاسبه می شود)، علایمی به نفع ترمیم رخ ندهد باید ناحیه با جراحی باز شود و اگر اعصاب دچار پارگی هستند آنها را ترمیم کرد. اگر در یک شکستگی باز اختلال فونکسیون اعصاب دیده شود، باید فرض کنیم که آسیب عصبی ایجادشده شدید است. زخم باید جستجو شود و انتهای اعصاب را پیدا کرد و آنها را به هم بخیه زد. امّا اکثرا تا وقتی که زخم بهبود نیابد، احتمال ترمیم عصب بسیار پایین است.آسیب به احشاء مثال های آسیب احشایی، آسیب پلوریا ریه در شکستگی دنده و پارگی کولون، مثانه، رکتوم و یا پیشابراه در شکستگی های لگن می باشند. معمولاً درمان این آسیبها بر درمان خود شکستگی اولویت دارد.آسیب به تاندون ها و مفاصل

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد