خانه / بیماریهای مخصوص کودکان / مشکلات رفتاری و عادتی اطفال/ قسمت دوم
مشکلات رفتاری و عادتی اطفال
مشکلات رفتاری و عادتی اطفال

مشکلات رفتاری و عادتی اطفال/ قسمت دوم

وقت گذراندن و جعلب توجه نمودن در موقع غذا خوردن

وقت گذراندن چیست ؟

بعضی از بچه ها برای اینکه غذا نخورند در موقع صرف غذا خودشان را به چیزهای مختلف مشغول می کنند و پس از مدتی یاد می گیرند که این وقت گذراندن و با غذا بازی کردن راه خوبی برای نخوردن غذا است. در نتیجه کودک جلب توجه می نماید و این جلب توجه بیش از حد معمول، باعث می شود که طفل خودش غذایش را نخورد و والدین غذا را در دهانش بگذارند و این کار تدریجا ادامه می یابد و به عنوان یک وظیفه درمی آید در بعضی از مواقع توجه به رادیو یا تلویزیون باعث میشود که طفل از خوردن غذا امتناع نماید. پس از مدتی کودک یاد می گیرد اگر نخواست غذا بخورد چه کارهایی را باید بکند و چطور خودش را مشغول نماید تا به هدفش که غذا نخوردن است، برسد. ضمنا پس از مدتی یاد می گیرد که با انجام این کار هرچه را که خواست از این راه به دست آورد و این وقت گذرانی و جلب توجه، در همه کارهای کودک اثر می گذارد و آن وقت است که ترک این مشکل خود ایجاد ناراحتی بسیاری می نماید.

 آیا راههایی وجود دارد که این عادت زشت در کودک از بین برود؟

اگر والدین احساس می کنند این کارها که از کودک سر می زند فقط بخاطر جلب توجه است، باید والدین با وسائل دیگر توجه بیشتری به کودک بنمایند. بخاطر داشته باشید که بهترین راه برای شکستن و از بین بردن این عادت غیر مانوس و بد، منطقی فکر کردن و مقابله عاقلانه با آن است. مطمئن باشید که طفل وظایف خودش را انجام می دهد. باید به او فرصتی داد تا این عادت زشت را از خودش دور نماید. موقعی که کودک را به حال خود رها کنید، مطمئن باشید اتفاقی نمی افتد.

ریسه رفتن

 ریسه رفتن چیست و چطور پیدا می شود؟

بچه وقتی که گریه می کند، برای مدتی تنفس قطع می شود و ممکن است نتواند نفس بکشد و دچار کبودی مخاط دهان می شود. شایع ترین سن بروز ریسه ۶ ماهگی تا ۲ سالگی است.

در مورد طفلی که ریسه می رود چکار باید کرد؟

ریسه رفتن از تشخیص های افتراقی تشنج می باشد. لذا باید در موارد ریسه اطمینان خاطر به والدین داد و اقدامات حمایتی جهت بیمار انجام نمود. بعضی والدین تصور می کنند ریختن آب سرد روی صورت کودک، وارونه کردن کودک و تنفس دهان به دهان باعث بهبود کودک می شود در صورتی که چنین نیست. در این شرایط قرار دادن کودک به ارامی در تختخوابش و یا به ارامی بغل نمودن کودک تا رفع کامل علائم کمک خواهد کرد.

مشکل دیر به رختخواب رفتن و دیر خوابیدن کودکان

در مورد بچه ای که از رفتن به رختخواب امتناع می کند، چکار باید کرد؟

اکثر بچه ها از رفتن به رختخواب لذت نمی برند  آن را یک تبعید برای خود میدانند. بچه ها دلشان می خواهد که همیشه در محیط فعال خانواده باشند و از اینکه تنها در یک اطاق می خوابند، تنفر دارند. لیکن باید این حقیقت به طفل آموخته شود، ولی این آموزشی، نباید به زور و تهدید باشد زیرا ممکن است برای همیشه مسئله خوابیدن برای طفل یک مشکل و عقده شود.

اگر سعی شود که وقت رفتن به تختخواب تدریجا به کودک آموزش داده شود، هم برای کودک و هم برای والدین قابل قبول میگردد و مشکلی را پیش نمی آورد. بهتر است به کودک اطلاع دهید که وقت خواب نزدیک است. از او سئوال کنید که تمام کارهایش را انجام داده و کار جدیدی شروع نکرده باشد. سعی کنید باکودک منطقی صحبت کنید. ضمنا اگر فرصت کوتاهی به طفل بدهید او خودش معمولا به رختخواب خواهد رفت.

بی مبالاتی، غفلت و بی توجهی

 بعضی از بچه ها نسبت به اسباب بازی، لباس و سایر وسائل اطرافشان بی احتیاطی می کنند و بعضی نیز بی تفاوت می باشند. در مورد این نوع کودکان چه باید کرد؟

تمایل به غفلت و بی مبالاتی و یا برعکس مرتب و منظم بودن کودک نتیجه یاد دادن صحیح و یا برنامه داشتن صحیح است. خیلی از مردم علاقه دارند که در همه شئون زندگی مرتب باشند و سعی می کنند راهی را پیدا کنند که به این کار برسند. عده دیگر فکر می کنند که مرتب و منظم بودن یک نوع دلواپسی ایجاد می کند. لذا باید والدین از ابتدا در همه کاری با بچهها به طور منطقی و دوستانه صحبت نمایند و احساس مسئولیت در طفل به وجود آورند. طفل نیز ضمن همکاری با افراد خانواده از ایجاد مقاومت در برابر آنها خودداری می نماید. تنبیه نمودن بچه هیچ فایده ای ندارد و جز ایجاد مقاومت در طفل، نتیجه ای عاید نمی کند.

مشکل جدا کردن طفل از اسباب بازی

بعضی بچه ها عادت دارند که اسباببازی مورد علاقه خود را به رختخواب ببرند. آیا این عادت طفل صحیح است و انحرافی نمی باشد؟

خیلی از بچه ها عادت دارند موقع خواب اسباببازی یا تکه ای از تشک یا بالش را در دست بگیرند و یا اینکه آن را بمکند. ممکن است والدین فکر کنند این کار یک عمل بی خود و عبث و احمقانه است، لیکن بعضی از بچهها چنان وابستگی به اسباببازی شان پیدا می کنند که به هیچ وجه نمی شود آنها را جدا نمود. این جدا نمودن موجب آزار و ناخوشایندی طفل می شود. لذا وقتی که این کار باعث ایجاداشکال نمی شود، عاقلانه نیست که بچه را ناراحت کنیم. تدریجا که کودک بزرگتر می شود، این عادت را رها می کند.

مشکلات رفتاری و عادتی اطفال/ قسمت اول

مشکلات رفتاری و عادتی اطفال/ قسمت سوم

telegram

همچنین ببینید

زردی نوزاد

زردی، فاکتور RH و گروه خون

زردی، فاکتور RH و گروه خون  زردی نوزاد چیست و خطر آن در چه مواردی …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *