مننژیوم(Meningioma)تومور مغزی که اغلب در زنان دیده می شود


مننژیوم(Meningioma)تومور مغزی که اغلب در زنان دیده می شود

مننژیوم(Meningioma)تومور مغزی که اغلب در زنان دیده می شود

 به توموری گویند که از سلولهای پرده اطراف مغز (مننژ) منشاء می گیرد. این تومور خوش خیم بوده و اغلب در زنان دیده می شود.مننژ اطراف بافت مغز و نخاع هر دو می توانند بوسیله این تومور درگیر شوند. علائم آن شامل فلج و ضعف در اندام ها، سردرد، تشنج و اختلال در تکلم و بینائی می باشد. با سیتی اسکن یا ام آر آی به راحتی میتوان بوجود آن پی برد.چنانچه با عمل جراحی این تومور برداشته نشود می تواند باعث مرگ بیمار گردد. بیشتر مننژیوم ها سرطانی نیستند، اما این تومورها همچنان که رشد می کنند و روی بخش های مهم مغز یا طناب نخاعی فشار می آورند، می توانند باعث ایجاد مشکلاتی شوند. علت به وجود آمدن مننژیوم به خوبی دانسته نشده اما ممکن است شامل هردو عامل ژنتیک (ارث) و محیط باشد.

مننژیوم ها می توانند در هر قسمت از آستر (جدار) روی مغز یا نخاع رخ دهند. حدود ۹۰ درصد مننژیوم ها در سر اتفاق می افتد: درون جمجمه، در قاعده جمجمه یا درست بالای نخاع (ساقه مغز).مننژیوم ها همچنین می توانند اطراف نخاع یا در ناحیه ای به نام غلاف عصب بینایی (optic nerve sheath) رخ دهند. غلاف عصب بینایی از عصبی که چشم را به مغز متصل می کند محافظت می کند.

مننژیوم ها را می توان با تحت نظر گرفتن، جراحی و یا پرتو درمانی (رادیوتراپی) اداره کرد. در بعضی موارد مداخله فعال ممکن است به تأخیر بیفتد و فقط اگر تومور شروع به رشد کرد، مداخله فعال شروع می شود. 

بیشتر مننژیوم ها سرطانی نیستند، اما این تومورها همچنان که رشد می کنند و روی بخش های مهم مغز یا طناب نخاعی فشار می آورند، می توانند باعث ایجاد مشکلاتی شوند. علت به وجود آمدن مننژیوم به خوبی دانسته نشده اما ممکن است شامل هردو عامل ژنتیک (ارث) و محیط باشد.

مننژیوم ها می توانند در هر قسمت از آستر (جدار) روی مغز یا نخاع رخ دهند. حدود ۹۰ درصد مننژیوم ها در سر اتفاق می افتد: درون جمجمه، در قاعده جمجمه یا درست بالای نخاع (ساقه مغز).

مننژیوم ها همچنین می توانند اطراف نخاع یا در ناحیه ای به نام غلاف عصب بینایی (optic nerve sheath) رخ دهند. غلاف عصب بینایی از عصبی که چشم را به مغز متصل می کند محافظت می کند.

مننژیوم ها را می توان با تحت نظر گرفتن، جراحی و یا پرتو درمانی (رادیوتراپی) اداره کرد. در بعضی موارد مداخله فعال ممکن است به تأخیر بیفتد و فقط اگر تومور شروع به رشد کرد، مداخله فعال شروع می شود.

نشانه های مننژیوم

بسیاری از افراد دارای مننژیوم هیچ علامتی نشان نمی دهند. سایر افراد دچار علایم عصبی مثل تشنج، تغییرات بینایی یا شنوایی یا ضعف دست یا پاarm or leg weakness)  ) می شوند.

تشنج: تشنج ممکن است باعث شود که فرد بیفتد، سفت (و خشک) شود یا حرکات پرشی عضله داشته باشد. بعضی تشنج ها ظریف هستد و باعث تغییراتی در حواس بیمار می شوند (مثلا استشمام بویی که واقعاً آن جا وجود ندارد.)

تغییرات بینایی: مننژیوم ها می توانند باعث از دست دادن (نقص) بینایی به صورت کامل یا در قسمتی از بینایی شوند که به طور معمول در یک چشم رخ می دهد. همچنین ممکن است تغییرات دیگری در بینایی به وجود آید مثل نقاط کور یا تاری دید یا دو بینی. بعضی از افراد دارای مننژیوم به این تغییرات توجه نمی کنند.

از دست دادن (نقص) شنوایی: مننژیوم ها می توانند باعث نقص شنوایی شوند.

تغییرات در فکر کردن: در شخصیت یا تفکر افراد دارای مننژیوم های بزرگ ممکن است تغییرات ظریفی به وجود آید که باعث می شود فرد فراموشکار به نظر برسد یا اشکال در توجه نشان دادن (جمع کردن حواس) داشته باشد.

ضعف دست و یا پا: مننژیوم می تواند باعث ضعف در دست ها، پاها یا هردو با توجه به محل قرارگیری تومور شود.

سردرد، تهوع، استفراغ: همچنان که یک مننژیوم رشد می کند، اندازه گسترش یابنده اش (بزرگ شونده اش) می تواند فشار درون جمجمه را بالا ببرد. این موضوع می تواند باعث سردرد، تهوع و استفراغ شود.  

در بعضی از افراد مننژیوم ممکن است جریان مایع نخاعی اطراف مغز و طناب نخاعی را ببندد. این موضوع  نیز می تواند فشار درون جمجمه را بالا ببرد و باعث علایم مشابه شود.


دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد