نسخه کاملی از عفونتهای قارچی و راه درمان آن


نسخه کاملی از  عفونتهای قارچی و راه درمان آن

نسخه کاملی از  عفونتهای قارچی و راه درمان آن

  این ضایعه یکی دیگر از عفونتهای قارچی (کچلی پا) است که در اثر مخمرها یا قارچها ایجاد می شود. این عفونت در کف پا و پرده بین انگشتان پا بویژه بین انگشتان سوم و چهارم که از نظر ساختمانی به هم نزدیک و مستعد نگهداری رطوبت (محیط مطلوب قارچها) هستند، پدید می آید. پوست ترک می خورد و لایه خارجی پوست کنده می شود، و باعث خارش وسوزش میگردد. در صورت بروز عفونت باکتریایی ثانویه قرمزی، تورم و ترشح از ضایعه ایجاد می شود. در موارد شدید ناخن های پا درگیر می شوند و ضخیم، زرد رنگ، و شکننده میگردند. این عارضه درمان را دشوار می کند. درمان: دو داروی بدون نسخه در موارد بدون عارضه پای ورزشکار مؤثرند که عبارتند از تولنفتات (تیناکتین، آفتات، تولنفتات ژنریک) و اسید آند سیلنیک (مثل دینکس). این داروها را دوبار در روز صبح و درست قبل از خواب مصرف کنید. این داروها به صورت مایع، کرم، پودر و اسپری در دسترس هستند. برخی از پزشکان معتقدند که شکل مایع آن ارجح است زیرا ماده زمینه ای کرم باعث نگهداری رطوبت می شود. من با به کار بردن کرم تولنفتات موفقیت قابل قبولی به دست آورده ام. این داروها باید حداقل به مدت چهار هفته در نواحی مبتلا به کار روند. سپس استفاده ادواری از پودرهای دارویی در کفش ها و کفش های ورزشی از عود عارضه جلوگیری خواهد کرد. عفونتهایی که بعد از چهار هفته درمان برطرف نشوند باید توسط متخصص بیماریهای پوست مورد معاینه قرار گیرند تا بیماریهایی مثل پسوریازیس، اگزما، و التهاب پوستی تماسی ناشی از حساسیت که ممکن است شبیه پای ورزشکار به نظر آیند، کنار گذاشته شوند. عفونتهای باکتریایی که خود را با قرمزی، تورم، چرک، و تورم غدد لنفاوی نشان می دهند، نیاز به خیس کردن در سرم نمکی و آنتی بیوتیک دارند و درمان آنها باید تحت نظر پزشک باشد. عفونتهای ناخن پا به مقاومت نسبت به درمان معروفند و اغلب باید از طریق جراحی برداشته شوند و درمان دارویی درازمدت ضروری است. پیشگیری بهترین روش برخورد با پای ورزشکار است. بعد از استحمام بین انگشتان خود را خوب خشک کنید. جوراب های خود را فوراً نپوشید. خشک کردن با هوا مؤثرتر از استفاده از حوله به تنهایی است. کفش هایی که قابلیت انتقال هوا را دارند و از چرم و کرباس ساخته شده اند پا را خشک تر از کفش های لاستیکی و پلاستیکی نگه می دارند. از جوراب های جاذب رطوبت نخی استفاده کنید. جوراب های ضخیم آکریلیک جدید که رطوبت پا را میگیرند، نسبت به جورابهای پشمی یا پنبه ای که رطوبت را حفظ میکنند، ارجح هستند. استفاده منظم از پودرهای دارویی (تولنفتات) توصیه میشود.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد