قالب وردپرس درنا توس
خانه / اشنایی با داروهای گیاهی /  نسخه کاملی در مورد گل ماهور/ قسمت اول
گل ماهور
گل ماهور

 نسخه کاملی در مورد گل ماهور/ قسمت اول

 نسخه کاملی در مورد گل ماهور

 

گل ماهور یا علف ماهور را به عربی اذان الدب، سیکران الحوت، و بوسیر میگویند. گل ماهور گیاهی است که به شکل شمع مومی بزرگ به حالت وحشی در کنار جاده ها در زمین های خشک سنگدار و غیر مزروع و در زمین های سرازیر و شیبدار و حتی در زمین های شنزار، به هنگام تابستان می روید.

ساقه های گل ماهور کلفت و سخت است و حداقل پنجاه سانتیمتر و حداکثر تا یک مترو هفتاد و پنج سانتیمتر می تواند قد بکشد و بالا رود. ساقه گل ماهور سفیدرنگ و دارای کرک های ریزی است که جلد و برق خاصی دارد.

برگهای گل ماهور بزرگ و بیضی شکل است و از پایین ریشه تا انتهای آن دو به دو قرار گرفته است.

گل های ابن گیاه به شکل ستاره پنج پر و به رنگ زرد تندی است که به صورت خوشه درآمده است و درست مثل شعله ای است که بر سرشمع مومی بزرگی روشن میباشد. این گلها، از پایین به بالا باز می شوند. گلبرگهای علف ماهور بی شباهت به چرخی کوچک، نیست.

این گل ها را، وقتی باز شد باید چید و خیلی زود خشک کرد، چه، بسیار ظریف است و اگر زیاد دستمالی شود، سیاه میگردد. وقتی آن را خشک کردید نباید به این طرف و آن طرف حرکت دهید. باید آن را در جعبه ای چوبی و دریسته، دور از رطوبت، نگهداری کنید.

برگهای گل ماهور را، وقتی گلها ریخت، در آخر فصل باید چید و خشک کرد، وقتی گل و برگ گلی ماهور چیده شود، چیزی جز ساقه نمی ماند، شما می توانید ساقه آن را هم تکه تکه کرده و خشک کنید و به مصارفی که لازم دارید برسانید.

در فرانسه، در نواحی شمال و غرب، این گیاه وحشی را پرورش داده و می کارند.

گل ماهور خاک نرم و آسان را دوست دارد که آفتابگیر باشد. در پاییز یا بهار تخم گل ماهور را به فاصله پنجاه سانتیمتری می کارند و در اوایل سال دوم محصول آن را برمی دارند.

تاریخچه ای از گل ماهوار

یونانیان گل ماهور را بخوبی می شناختند و ساقه آن را پر از قیر کرده و فتیله های کوچکی به آن آویزان می کردند. به همین علت است که به این گیاه به یونانی «فلوموس» یعنی فتیله میگویند و آن را برای درمان دردهای خود مصرف و استعمال میکردند.

در قرن اول میلادی، «دیواسکورید»، طبیب مخصوص نرون، امپراتور روم، در کتاب خود به نام «ساله در بار ه مواد طبی گل ماهور را شرح داده و دمکرده ریشه آن را وقتی به طریق داخلی مصرف شود، قبض کننده، و زمانی که به صورت خارجی مصرف گردد، نرم کننده میداند.

«پلین»، جوشانده برگ های گل ماهور را برای امراض ریوی عالی و مؤثر میدانست و شستشوی سر را با این جوشانده برای استحکام موهای سرکه میریزند تجویز می کرد.

بعد از او، «سنت هیلدگراد» خواص تازه ای در گل ماهور کشف کرد و دمکردهآن را برای رگهدار کردن صدا درخواندن آوازهای مذهبی توصیه می کرد.در زمان ما هم، هنوز گل ماهور را برای عفونت های برونش ها بکار می برند.

دکتر هانری لوکلر در کتاب خود می نویسد:

«من پیرمردی را دیده ام که به آسم مبتلا بود، دمکرده گل ماهور مصرف کرد و از حمله های آسم مصون گردید، زیرا گل ماهور به طور خفیف خواب آور است.»

نسخه کاملی در مورد گل ماهور/ قسمت دوم

مطلب پیشنهادی

گیاه ماردارو

همه چیز در مورد گیاه ماردارو!!

همه چیز در مورد گیاه ماردارو!! طریقه استعمال ماردارو ۱- برای درمان یبوست: ده گرم …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *