نظر طب سنتی درباره گیاه انگناز بذری


نظر طب سنتی درباره گیاه انگناز بذری

نظر طب سنتی درباره گیاه انگناز بذری 

 

انگناز بذری CYVARA SCOLYMUSL

گیاه چندین ساله ی علفی از طایفه ی مرکب گل ها - Compositae giseke می باشد. ۱۰ تا ۱۱ نوع آن در آسیای جنوبی و شرقی و آفریقا می روید. برگ هایش بزرگ، پرمانند، پره دار و بعضاً خاردار است. بلندی ساقه سبز و خاکستری قطور آن به ۱/۵ تا ۲ متر میرسدد. گل هایش کبود رنگ، ارغوانی و یا سفید، غلافک گل هایش بزرگ، درازیش ۷ تا ۱۰ سانتیمتر و لفافه اش بیضی شکل و یا تقریباً دایره شکل میباشد. میوه آن بزرگ، درازی بذر آن ۶ تا ۷ میلی متر و رنگش خاکستری مایل به سیاه است. انگنار با فرمان پطر اول به روسیه آورده شد و به عنوان رستنی دارویی در باغ تابستانه و باغچه های سبزی کاری اشراف محلی پرورش داده می شد. در قرن های ۱۵ تا ۱۶ میلادی از ایتالیا به سایر کشورهای اروپایی راه یافت. در حال حاضر انگنار به عنوان رستنی علوفه ای حیوانات و گیاه زینتی پرورش داده شده و از راه بذر و جوانه هایش تکثیر می گردد.

ترکیب شیمی

در ترکیب خوشه گل آن ۲/۵-۳٪ پروتئین، ۷ تا ۱۵٪ ساکاریدها، ۳ تا ۱۱ میلی گرم درصد ویتامین C، ۰/۴ میلی گرم درصد کاروتن ویتامین B1 و B6 و نمک های معدنی موجود است. در خوشه گل و دیگر اجزای انگثار مادهای پرارزش و از نگاه بیولوژی فعال (سنارین که به فلاوینودها منسوب است)، دیده می شود. در برگهای بیرون لفافه آن روغن معطر موجود است که به انگنار مزه ای خوشگوار می دهد. بذر آن نزدیک به ۳۰٪ روغن دارد

اهمیت اقتصادی

خوشه گل (غلافه)، بعضاً نودهی نورس (جوان) و برگهای آن را در غذا استفاده می نمایند. غلافه ی نارسیده انگثار مزه گردوی خام را دارد. از خوشه گل های تازه و کنسرو شده آن سالاد آماده می کنند. همچنین میتوان آن را در شکل جوشانده با سوسی ها میل نمود. در روم و یونان قدیم نیز در غذا استفاده می شد. در طب سنتی از خوشه  گل تازه، شربت تازه، همچنین آب گل ها، برگها، ریشه ها و دیگر اجزای آن به عنوان داروی مدر برای درمان بیماری های کلیه، مشکلات مزمن معده و روده خصوصاً یبوست، بیماریهای کبد، یرقان، کوله سیستیت و غیره. همچنین برای بیماری قند استفاده می شود. شربت تازه این گیاه آمیخته با عسل برای رفع نمودن درد دهان، درد دهان کودکان شیرخوار و ترک خوردگی زبان اطفال قابل استفاده است. از طب کهن معلوم است که در بسیاری از کشورهای آسیای مرکزی (هندوستان، ایران، آسیای میانه)، انگنار اسپانیایی پرورش داده میشد. همین نوع انگنار را عربها قبل از میلاد کشت می کردند. انگنار به ایران و آسیای میانه و مصر آورده شده است. بنابراین بدون شبهه می توان گفت که تمام معلومات پزشکان قدیم درباره ی ویژگیهای انگنار به نوع اسپانیایی آن تعلق دارد. با توجه به توصیف ابن سینا انگنار استفراغ می آورد. ریشه و صمغ آننیز همین تأثیر را دارد. انگنار شهوت را زیاد نموده، مدر بوده و خلق و خورا آرام می کند. بعضاً آن را با شراب مصرف می نمایند که معده را میبندد. عصاره آن بوی بد ادرار را از بین میبرد. اگر سر با آن شسته شود شپشکها را میکشد. انگتار ورم های سخت را تحلیل میبرد. شربت آن شورهای سر را از میان برده و برای خارش شدید مفید است. در طب معاصر تحقیقات داروشناسی اثبات نموده است که انگنار خصوصاً مجموعه گلیکوزیدهایی که از برگها و ریشه این گیاه خارج میشود تأثیر آرام بخشی دارد. ترکیب دارویی سنارین تأثیر مدری داشته، سطح کلسترول را در خون کم می کند. انگنار خصوصاً برای سالمندانی که به آتروسکلروز مبتلا هستند، مفید است. طبق تحقیقات ا. ا.. سکلیر ویسکی بیماران مبتلا به آتروسکلروز که روزانه ۱/۵ گرم سنارین در مدت ۲ ماه مصرف کردند، حالت آنها بهتر گردیده، مقدار کلسترول در خونشان کم شد

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد