نکاتی مهم درارتباط با کلیه


نکاتی مهم درارتباط با کلیه

نکاتی مهم درارتباط با کلیه

 در خلف پریتونئوم و درجدار خلفی شکم قرار دارد.مجاورات انتهای فوقانی کلیه ها در محاذات کنار فوقانی دنده ۱۱ یا ۱۲ و انتهای تحتانی آنها در حدود سومین مهره کمری است. کلیه راست کمی پایین تر از کلیه چپ قرار دارد و لذا سطح transpyloric از بالای ناف کلیه راست و پایین ناف کلیه چپ میگذرد. سینوس کلیوی ناف کلیه به این حفره عمیق ختم می شود که عروق و لگنچه کلیوی بزرگ  کاملا ان را پز می کند لگنچه کلیوی در خارج سینوس کلیوی تحت عنوان اورتر (حالب) ادامه دارد ولی در داخل سینوس به ۲ یا ۳ شاخه بزرگ تقسیم می شود فاسیای کلیوی . بافت هم بندی است که کلیه و بافت چربی دور ان را می گیرد شریان کلیوی از طریق ناف وارد شده و اغلب به دو شاخه اصلی سگمنتال تقسیم می‌شود که این شاخه‌ها نیز متعاقباً به چندین شریان لوبی که نواحی فوقانی، میانی و پایینی کلیه را خونرسانی می‌کنند، تقسیم می‌شود. این عروق، همزمان با ورود به پارانشیم کلیه بیشتر تقسیم می‌شوند و شریان‌های بین لوبی را می‌سازند که از حاشیه بیرونی هرم‌های مدولری به سمت کورتکس امتداد می‌یابند. در محل اتصال کورتکس و مدولا، این شریان‌های کوچک‌تر، شریان‌های عمودی را به وجود می‌آورند که در مسیر قوسی‌شکل امتداد پیدا می‌کنند و شریان‌های قوسی نامیده می‌شوند.شریان‌های بین لوبولی از شریان‌های قوسی منشأ می‌گیرند که به طور عمودی به داخل کورتکس شاخه شاخه می‌شوند. عروق گلومرولی خون را از شریانچه‌های آوران که خود از شاخه‌های انتهایی شریان‌های بین لوبولی منشأ می‌گیرند، دریافت می‌کنند. شریانچه‌های وابران بستر عروق گلومرولی را ترک کرده و شبکه‌ای عروقی در اطراف ساختمان‌های توبولی تشکیل می‌دهند. شریانچه‌های وابران گلومرول‌های نزدیک مدولا، حلقه‌های عروقی سنجاقی شکلی به نام عروق مستقیم (vasa recta) تشکیل می‌دهند که به طور عمقی درون مدولا امتداد می‌یابند. عصب‌گیری کلیهکلیه‌ها به طور فراوانی توسط سیستم عصبی اتونوم عصب‌دهی می‌شوند.پایانه‌های عصبی سمپاتیک در تمامی قسمت‌های عروقی کلیه، توبول‌ها و دستگاه جنب گلومرولی (ژوکستاگلومرولی) وجود دارد. تحریک سیستم سمپاتیک کلیوی سبب آزادسازی رنین از سلول‌های نزدیک گلومرول شده که باعث افزایش تولید آنژیوتانسین و آلدوسترون می‌شود. نفرونواحد اصلی ساختاری و عملکردی کلیه، نفرون است. هریک از کلیه‌های انسان به طور تقریبی، ۱ میلیون نفرون دارد و هر نفرون از ۲ قسمت عمده تشکیل شده است:۱) جزء فیلتره‌کننده که دربر گیرنده یک شبکه درهم پیچیده عروقی به نام جسمک کلیوی است و۲) توبول‌های متصل به آن. اغلب اجزای جسمک کلیوی، درون گلومرول جای گرفته و شامل کپسول بومن است که به نوبه خود، مجموعه عروقی را محصور می‌کند. اجزای توبولی که از کپسول بومن خارج می‌شوند به ترتیب عبارتند از:لوله پیچیده نزدیک (توبول پروگزیمال)، یک قسمت پیچ‌خورده و یک بخش مستقیم، قوس هنله (که از قسمت مستقیم توبول پروگزیمال، بازوی باریک نزولی، قسمت باریک صعودی نفرون‌های با لوب بلند و قسمت ضخیم صعودی مدولری [MTAL] تشکیل شده است) و توبول دیستال، که خود شامل این بخش‌ها است:قسمت کورتیکال بازوی صعودی ضخیم که در نزدیکی قطب گلومرولی حرکت کرده و ماکولا دنسا و جزء پس از ماکولا را می‌سازند و قسمت پیچیده توبول دیستال. در ادامه، سیستم مجاری جمع‌کننده قرار داشته که شامل بخش ارتباطی و مجاری جمع‌کننده بوده و دارای هر دو بخش کورتیکال و خارجی و داخلی مدولری می‌باشد.نفرون‌ها عمدتاً براساس داشتن قوس هنله بلند یا کوتاه به دو دسته تقسیم می‌شوند:۱) نفرون‌های دارای قوس کوتاه معمولاً از مناطق سطحی و میانی کورتکس منشأ می‌گیرند و قوس هنله آن‌ها در مدولای خارجی ختم می‌شوند.۲) در مقابل، نفرون‌های با قوس بلند از ناحیه نزدیک مدولا (محل اتصال کورتکس به مدولا) منشأ می‌گیرند و قوس‌های هنله آن‌ها تا مدولای داخلی امتداد می‌یابد. جزء اندکی از این نفرون‌های نزدیک مدولری قوس‌هایی دارند که به طور عمقی به مدولای داخلی نفوذ کرده که پیش از بازگشت به سمت بالا، به پاپیلا می‌رسند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد