نگاهی به اختلال پسیکوتیک گذرا


نگاهی به اختلال پسیکوتیک گذرا

نگاهی به اختلال پسیکوتیک گذرا

 کلیات DSM-IV دو طبقه تشخیصی را به صورت اختلال پسیکوتیک گذرا در هم ادغام کرده است. یکی اختلالی است کوتاه مدت که کمتر از یک ماه و حداقل یک روز دوام داشته است. دوم آنکه اختلال می تواند در پاسخ به یک یا چند عامل تنش زای روانی اجتماعی ظاهر شود.همه گیری شناسی این اختلال نادر بوده و احتمالی میرود که در میان جوان ها شایع تر باشد. به علاوه، این اختلال ممکن است در طبقات اقتصادی - اجتماعی پائین و اسکیزوتایپی، و مرزی شایعتر باشد.سبب شناسی علت این اختلال نامعلوم می باشد، از نظر روانی پویائی، روی ہی کفایتی مکانیسم های انطباقی یا وجود نفع ثانوی تأکید شده است. سایر نظریاتروان پویائی حاکی از این است علائم پسیکوتیک به عنوان یک واکنشی دفاعی در مقابل تخیلی مهار شده، تحقق آرزوهای عملی نشده، یا فرار از یک موقعیت روانی - اجتماعی خاصی است.ویژگی های بالینیعلائم اختلال پسیکوتیک گذرا مشتمل است بر بروز حداقل یک علامت عمده پسیکوز که معمولاً دارای شروع ناگهانی بوده، اما همیشه شامل الگوی کامل علائم مشاهده شده در اسکیزوفرنی نمی باشد. علائم مشخصه اختلال پسیکوتیک گذرا عبارتند از ناپایداری هیجانی، رفتار یا لباس پوشیدن عجیب و غریب، پرحرفی و گاه گنگی، و اختلال حافظه اخیر. واضح ترین تنش زاهای زمینه ساز بروز این اختلالی، رخدادهای عمده زندگی (مثل مرگ نزدیکان) هستند.سیر و پیش آگهی طول مدت این بیماری کمتر از یک ماه است. درصد نامعلومی از بیمارانی که در ابتدا مبتلا به اختلالی پسیکوتیک گذرا طبقه بندی می شوند بعدها سندرم های روانی مزمن نظیر اسکیزوفرنی و اختلالات خلقی را نشان میدهند. در کل، پیش آگهی این اختلال خوب است. طول مدت علائم حاد و باقیمانده معمولاً چند روز است. به ندرت متعاقب علائم پسیکوتیک علائم افسردگی ظاهر می شود که در هر دو مرحله خطر خودکشی وجود دارد. عواملی که با پیش آگهی خوب ارتباط دارند مشتملند بر تطابق خوب پیش از شروع بیماری؛ علائم اندک اسکیزوئید پیش از شروع بیماری؛ وجود عامل تنش زای زمینه ساز شدید، شروع ناگهانی علائم؛ علائم عاطفی؛ کونفوزیون و گیجی در جریان پسیکوز کندی عاطفی جزئی؛ کوتاه مدت بودن علایم؛ و فقدان بستگان اسکیزوفرنیک.درمان در مرحله حاد پسیکوز باید بیمار را بستری کرد تا بیمار ارزیابی شده واز نظر احتمال صدمه رساندن به خود و سایرین کنترل شود. تا زمان ظهور تاثیر دارو یا محیط، میتوان از اطاقی انفرادی و مهار فیزیکی استفاده کرد. داروهای مورد استفاده شامل آنتاگونیست های گیرنده دوپامین و بنزودیازپین ها می باشند. به علاوه ممکن است از روان درمانی فردی،خانوادگی و گروه درمانی استفاده شود.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد