همه چیز درباره داروهای ضدتشنج و عوارض آنها


همه چیز درباره  داروهای ضدتشنج  و عوارض آنها

 همه چیز درباره  داروهای ضدتشنج  و عوارض آنها 

 شایعترین داروهای جایگزین لیتیوم برای درمان و پیشگیری از مانی شامل کاربامازپین و والپروئیک اسید (Depakene) میباشند. این داروها هر دو ضدتشنج هستند.کاربامازپین می تواند باعث کم خونی آپلاستیک و اگرانولوسیتوز شود به همین سبب باید شمارشی کامل سلولی شامل پلاکت ها، رتیکولوسیت ها، گلبولهای سفید و الکترولیت ها را بایستی قبلی و پس از شروع درمان (در فواصلی منظم) انجام داد. پرستار باید بیمار را تشویق کند تا هرگونه علامت و نشانه دال بر مشکلات احتمالی خونی را گزارش کند: تب، گلودرد، زخم های دهان، به سهولت کبود شدن، پتشی، یا خونریزی پورپورا به منظور کاهش تهوع، توصیه میشود که این دارو با غذاخورده شود. از عوارض جانبی کاربامازپین می توان به خواب آلودگی، لرزش، تکلم مبهم، تهوع، استفراغ، سرگیجه، آتاکسی، و تاری دید اشاره کرد. این دارو ممکن است باعث کاهش تأثیر قرص های خوراکی ضد بارداری گردد و لذا به مقدار داروی بیشتری (قرص ضد بارداری) نیاز است.  طیف سطوح خونی کاربامازپین به عنوان ضد تشنج ۴ تا ۱۲ میکروگرم در میلی لیتر است. اثرات درمانی والپروئیک اسید هم در صرع و هم در اختلال دوقطبی نوع یک ممکن است از طریق تأثیر دارو برگاما آمینوبوتیریک اسید، یک ناقل عصبی اسید آمینه مهاری، اعمال شود. در مورد این دارو نیز بایدآزمایشات خونی انجام شوند.  والپروئیک اسید باعث نارسایی کبدی می شود لذا قبل از تجویز این دارو بایستی آزمون های عملکرد کبدی انجام شوند. پرستار باید در مورد علائم و نشانه های نارسایی کبدی به بیمار آموزش دهد (احساس ناخوشی، ضعف، خواب آلودگی، ادم صورت، بی اشتهایی، یرقان و استفراغ)، شمارش کامل سلولی منجمله تعداد پلاکت ها باید انجام شود (به دلیل امکان بروز ترومبوسیتوپنی)، سطوح سرمی والپروئیک اسید نیز باید مرتباً بررسی شوند.  از عوارض جانبی این دارو می توان به خواب آلودگی، لرزش، و تهوع اشاره کرد. والپروئیک اسید و کاربامازپین را نبایستی به صورت ناگهانی قطع کرد زیرا ممکن است زمینه ساز بروز صرع مداوم شوند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد