همه چیز درباره دلیریوم (Delirium) /قسمت اول


همه چیز درباره دلیریوم (Delirium) /قسمت اول

همه چیز درباره دلیریوم (Delirium)

 دلیریوم ها با اختلال هشیاری مشخصی هستند و از همراهان معمولیبیماریهای جسمی به شمار می روند. شروع این بیماری ناگهانی بوده (طیچند ساعت یا چند روز) و سیر آن کوتاه و مواج میباشد. دلیریوم یک سندرم است، نه بیماری،همه گیری شناسیدلیریوم اختلال شایعی بوده و حدود  ۱۰ تا ۱۵در صد بیمارانبخش های جراحی عمومی و ۱۵ تا ۲۵ درصد بیماران بخش های داخلی، در طول مدت بستری، دچار این سندرم می شوند. از علل دلیریوم بعد از عمل می توان به استرس جراحی، درد بعد از عملی، بی خوابی، داروهای ضددرد، عدم تعادل الکترولیتی، عفونت، تب و از دست دادن خون اشاره کرد. عوامل خطرساز ابتلاء به بیماری مشتملند بر سن بالا، سنین کودکی، وجود بیماری مغزی قبلی (مثل تومور، دمانس)، سابقه دلیریوم، وابستگی به الکل، دیابت، سرطان، اختلال حسینی (نظیر کورى) و السو تغذیه علت شناسی دلیریوم معمولاً در اثر عفونت های سیستمیک نظیر عفونت های ادراری و ریوی و کله سیستیت (Diverticulitis)  و دیورتیکولیت  (Cholecystitis) ایجاد می شود، داروها نیز می توانند باعث ایجاد دلیریوم شوند (دلیریوم ناشی از دارو). سالمندان نسبت به این نوع دلیریوم بسیار حساس هستند. اختلالات متابولیکی زیادی می توانند منجر به دلیریوم شوند. هیپوکسی ناشی از اختلالات خونی، قلبی عروقی، و ریوی اغلب به صورت دلیر یوم نمود میکنند. اختلالات ناشی از محرومیت )Withdrawal( ممکن است  است باعث بروز حمالات دلیر یوم شوند. هنگامی که یک فرد به طور ناگهانی مصرف یک داروی آرامبخشی - خواب آوری را  قطع می کند، دلیر یوم ناشی  از محرومیت حادث می شود. تغییرات ناشی از پیری نظیر اختلالات حسی و شنوائی، محرومیت حسی، محرومیت از خواب، بی حرکتی، تغییرات متابولیک، وجود چندین بیماری طبی، و استفاده از داروهای متعدد نیز می توانند باعث مستعد شدن افراد سالخورده نسبت به این سندرم گردند. کاهش سلولی مرتبط با سن در اکثر مراکزمغزی نظیر هسته های هیپوتالاموسی، کورتکس فرونتال، هیپوکامپ، و اوکوس سرولوس ایجاد می شود. این کاهش سلولی به همراه سایر تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط باسن، نظیر کاهش سنتز استیل کولین، جریان خون مغزی، و متابولیسم گلوکز، باعث تسریع بروز دلیریوم در سالمندان مستعد به این سندرم می شود.ویژگی های بالینیمهمترین علامت، اختلالی هشیاری است. شلت آن در ضمن روز تغییر بافته و معمولاً شبها شدیدتر است. از علائم دیگر دلیریوم می توان به اضطراب، ترس، خواب آلودگی یا بی خوابی، توهمات گذرا، کابوسی، ہی قراری، سرخوشی وہی تفاوتی اشارہ کرد، علائم اتونومیک - تاکیکاردی، سریال، گرگرفتگی، گشادی مردمک، و افزایش فشار خون - به طور شایع در دلیریوم بروز میکنند. کلاً خصوصیات عمده دلیریوم را می توان بدین گونه بیان کرد: اختلال خفیف تفکر، توجه، فهم و ادراک، و به یاد آوردن، به عبارت دیگر اختلال کلی فرآیندهای شناختی همراه با کاهش آگاهی از محیط، علام وقوف به زمان، مکان، و شخصی از علائم حتمی و مهم شمرده می شوند، از نظر مهارت های زبانی ممکن است علائمی نظیر مغشوش (Incoherent)  و خارج از موضوع (Irrelevant)  و بی ربط (Rambling) صحبت کردن دیده شود. در بیماران دلیریومی توانایی حل مساله نیز مختل است و ممکن است، هذیان های نامنظم و غالباً پارانوئید مشاهده شود. اختلال درکی شایع در این بیماران، توهم است که بیشتر از نوع بینائی یا شنوائی است.همه چیز درباره دلیریوم (Delirium) /قسمت دوم

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد