واکنش کودکان به بیماری ام اس


واکنش کودکان به بیماری ام اس

واکنش کودکان به بیماری ام اس

 

* خود را برای عکس العمل فرزندتان آماده کنید. اینکه یک کودک چگونه نسبت به تشخیص بیماری ام اس عکس العمل نشان میدهد، به مقدار زیادی وابسته به سن وسالش است. به طور کلی به یاد داشته باشید که اغلب کودکان تمایل دارند واکنش هایشان را از والدینشان الگوبرداری کنند. مثلا اگر شما عصبانی و پریشان حال باشید، فرزندتان نیز چنین خواهد بود.

بنابراین گفتن حقیقت مهم است (البته نحوه ی گفتن آن بسته به سن کودک است) اما در واقع اطمینان خاطر دادن به اوست که باعث می شود، فرزندتان احساس از همان ابتدای کار، فرزندتان را در جریان برنامه ی درمانی قرار دهید.

درمان بیماری ام اس یک برنامه ای مستمر است، بنابراین اگر کودکان نیز در این تصمیم گیری شرکت داده شوند، احساس امنیت بیشتر و درک بهتری از انچه در حال انجام است پیدا می کنند و بالطبع قابل کنترل تر می شوند. چون همه ی درمان ها در حال حاضر مستلزم تزریق است، اینکه کودکان در زمان گرفتن تصمیمات احساس کنند جزو تیم درمانی هستند، مهم است، به عنوان مثال، به دلیل آنکه علایم ام اس تمایل به عود دارد، فرزندتان، به خصوص در سالهای اول، علیرغم آنکه احساس می کند حالش کاملاً خوب است ممکن است، مجبور شود مبادرت به انجام تزریق کند. بدون بحث و گفتگوهای زیاد ممکن است درک نکند که چرا باید مدام سوراخ سوراخ شودا حالا همه ی این ها به کنار، کی شنیده است وقتی حال آدم خوب است، بهش آمپول بزنند؟!

به فرزندتان برای سروکار داشتن با پزشکان کمک کنید. این طور به نظر میرسد که کودکان مبتلا به ام اسی ارتباطی مستمر با تعداد زیادی از متخصصان امور بهداشتی خواهند داشت. آنها تحت آزمایشات پزشکی، معاینات عصبی و بررسیهای گوناگون قرار خواهند گرفت. اگر در مطب پزشک خونسردی خود را حفظ کنید، کمک خواهید کرد تا فرزندتان هم احساسی راحتی بیشتری بکند و کمتر بترسد. همچنین پیشنهاد می کنیم وقتی در مطب هستید، سعی کنید بفهمید چه اتفاقی قرار است بیفتد تا بتوانید قبل از وقوع آن، فرزندتان را در جریان قرار دهید. همچنین، فرزندتان و سایر متخصصان شود

- در واقع هرچه با اعضای تیم درمان راحت تر باشد، در درازمدت امنیت و آسودگی خاطر بیشتری احساس خواهد کرد. نوجوانان به تدریج ممکن است تمایل داشته باشند قرار ملاقات با پزشکشان را خودشان ترتیب دهند. اگر فرزندتان این توانایی را به دست آورده که بتواند رابطهای صادقانه با پزشک برقرار کند، ممکن است ترجیح دهد بدون حضور شما معاینه شود و با پزشک صحبت کند.

اگرچه این موضوع ممکن است فوق العاده برایتان مشکل باشد، اما باید به نیاز نوجوانتان در مورد خواسته های شخصیاش احترام بگذارید. ما یک توافق سه جانبه بین شما، فرزند نوجوانتان و پزشک توصیه می کنیم که به خواسته ی فرزندتان درباره ی امور خصوصی و عدم وابستگی اش بها دهد. اما این موضوع را نیز روشن کنید که تصمیمات مهم پزشکی باید به وسیله ی اقدام همه ی شما در کنار یکدیگر گرفته شود.


دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد