ورزش برای بیماران دیابتی وابسته به انسولین


ورزش برای بیماران دیابتی وابسته به انسولین

ورزش برای بیماران دیابتی وابسته به انسولین

  انجام ورزش منظم ممکن است در کنترل طولانی مدت قند خون کم و یا بدون اثر باشد، اما ورزش باعث بهبود حساسیت به انسولین می شود و ممکن است در بهبود چربی و ظرفیتگلیکوژن در بیماران دیابتی نوع I مفید باشد . این تفکر از نظر کلینکی وجود دارد که کنترل گلوکز به طور همیشگی ممکن است به وسیله ورزش منظم افزایش نیابد، اما تحقیقات سلولی افزایش را در متابولیسم و انتقالی گلوکز مفید می داند. علاوه بر این تعدادی از شواهد و مدارک اپیدمیولوژکی وجود دارد که نشان می دهد افراد مبتلا به دیابت نوع I که ورزش میکنند در طول زندگی شان ممکن است کمتر دچار عوارض شوند و حتی بیشتر از آنهایی که ورزش نمی کنند زندگی کنند.  توجه اصلی در طی فعالیت های شدید ورزشی در افراد دیابتی وابسته به انسولین ، اجتناب بی قید و شرط از هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی می باشد. معمولاً در طی فعالیت های ورزشی، افت گلوکز خون مشاهده می شود . اگر ورزش در زمانی انجام شود که سطح انسولین پلاسما در بالاترین حد خود باشد، احتمال وقوع هیپوگلیسمی بسیار زیاد است. چنانچه تغییری در رژیم غذایی و تزریق انسولین داده نشود، ثمربخش بودن ورزش در تنظیم گلوکز خون مورد شک و تردید قرار می گیرد . توصیه هایی در این زمینه در کتاب طب ورزشی آمده که به قرار زیر است: - جذب کربوهیدرات را افزایش دهید. بهترین عملی که برای یک دوره ه ۷ تا ۸۰ دقیقه ای ثبات گلوکز خون لازم است، استفاده از مخلوط کربوهیدراتی قبل از فعالیت می باشد. یک دستور نه چندان خوب برای تأمین کربوهیدرات، مصرف ۱۵۰ گرم کربوهیدرات (مثلاً یک برش باریک از نان) برای هر ۲۰ دقیقه از فعالیت بدنی با شدت متوسط می باشد (۶۹٪ Volana). راه بعدی، جذب قند ساده طی فعالیت ورزشی است. برای مثال ۱۰۰ میلی لیتر (نصف یک قوطی نوشابه) لیموناد معمولی یا سایر نوشابه های غیر الکلی شامل ۱۲ تا ۱۵ گرم قند میباشد. چنانچه قبل از فعالیت، کربوهیدرات مصرف شد ولی فعالیت بیش از ۷۰ تا ۸۰ دقیقه به طول انجامید. بهتر است یک قند ساده یا یک غذای زود هضم در فاصله ۹۰ دقیقه مصرف شود. - طی یک فعالیت بدنی حدود ۱۵ تا ۴۰ درصد از دوز انسولین را کاهش دهید. ورزشهایی که کمتر از ۳۰ دقیقه طول میکشد، معمولاً نیازی به کاهش دوز انسولین ندارد - نکته دیگر آنست که چون بیماران دیابتی نوع I انسولین را در اندام ها تزریق میکنند،ورزش های با دست یا پا سبب جذب بیشتر انسولین زیر پوستی شده و میزان قند خون را به شدت کاهش می دهد. لذا توصیه می شود انسولین در زیر پوست شکم که تحرک کمتری دارد تزریق شود نکاتی که در بالا ذکر شده براساس یک وضعیت میانگین در افراد مختلف است. لذا این مقادیر و توصیه ها میتواند براساس ویژگی های هر فرد کاملاً متفاوت باشد. مثلاً در مورد تزریق شکمی که مناسب به نظر میرسد، چنانچه فرد دونده باشد باید اکیداً از تزریق در این وضع اجتناب شود.معمولاً خطر پایین افتادن قند خون در ساعت های بعد از فعالیت ورزشی بیشتر از هنگام فعالیت است و ممکن است حتی طی ساعت های ۶ تا ۱۴ بعد از ورزش اتفاق افتد. که اغلب در شبها مشاهده می شود و ممکن است گاهی خطرناک هم باشد. بنابراین ضروری است که دوز انسولین در طی حدود ۱۵ ساعت کاهش یابد. برای مثال کودکی فعالیت ورزش را در غروب انجام داده است (فوتبال)، برای اجتناب از هیپوگلیسمی در شب نیاز به کاهش جزیی در دوز شب هنگام انسولین دارد.پاسخ سطح گلوکز خون نسبت به تمرینات ورزشی باید از روی ارزیابی غلظت گلوکز و کتون های ادراری طی دوره های تمرینی در زمان های یکسان از روز انجام گیرد تا از این طریق بتوان توصیه های ضروری برای تعیین دوز انسولین و محتوای کربوهیدراتی مصرفی ارائه نمود

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد