ورزش و دیابت!!


ورزش و دیابت!!

ورزش و دیابت!!

مربیان و آموزگارانی که در تیمشان فرد دیابتی دارند کاملاً باید توصیه های لازم را به این افراد در خصوص ورزش و دیابت گوش زد نمایند. به خصوص این که ورزشکاران باید اجازه دسترسی به غذاهای کربوهیدراتی و یا مایعات قندی (شیرین) را در هر زمان داشته باشند. مربیان باید به امکان وقوع هیپوگلیسمی منجر به تشنجات مغزی در این افراد، آگاه بود و با تأمین به موقع کربوهیدرات بدن آنها، وقوع این پیشامد را کنترل نمایند. در وضعیت نادر ولی بحرانی کما، تأمین کربوهیدرات از طریق غذا یا مایعات از طریق دهان خطرناک و ناممکن است. لذا در این مواقع باید بلافاصله تزریق داخل وریدی ۳۰ تا ۵۰ میلی لیتر محلول ۵۰٪ گلوکز یا تزریق زیرپوستی یک میلی گرم هورمون گلوکاگن (هورمونی که غلظت قند خون را به واسطه افزایش برونده گلوکز کبدی، افزایش میدهد) انجام شود. تزریق داخل وریدی گلوکز بر گلوکاگن ارجحیت دارد، زیرا وقتی هیپوگلیسمی بعد از یک ورزش طولانی رخ داده باشد، در چنین حالتی ذخیره گلیکوژن کبدی تخلیه شده و بنابراین سطح گلوکز خون متعاقب تزریق گلوکاگن افزایش پیدا نخواهد کرد.ورزش، گلوكز و گليكوژن را در داخل ماهيچه‎هاي بدن مي‎سوزاند ( اين پديده در صورتي رخ مي‎دهد كه ديابت كنترل شده باشد). در حين و بعد از ورزش ، قندخون وارد ماهيچه‎ها مي‎گردد و سطح گلوكز و گليكوژن را به حد طبيعي مي‎رساند. وجود برنامه‎هاي منظم ورزشي در افراد ديابتي عملکرد انسولين را تنظیم میکند. ورزش بيماران ديابتي بايد بصورت تمرينهاي هوارسان (آیروبيك) باشد. تمرينهاي هوا رسان به فعاليتهايي گفته مي‎شود كه با مصرف زياد اكسيژن توأم باشند.اين نوع تمرينها دستگاههايي را كه براي سلولهاي بدن اكسيژن تهيه مي‎كنند، فعال مي‎سازند. به دنبال انجام تمرينهاي هوارسان تغييرات سودمند و مفيدي در ريه‎ها ، قلب و رگهاي خوني پديد مي‎آيد. با انجام تمرينات هوارسان ، بدن هواي بيشتري را به داخل ريه‎ها منتقل مي‎كند. به طور معمول تمرينهاي هوارسان به فعاليتهاي استقامتي گفته مي‎شود كه به سرعت زياد نياز ندارد.بهترين تمرين هوارسان ، دويدن در مسافتهاي طولاني و با آهنگ آرام است.تمرينهاي ديگر شامل اسكي ، صحرانوردي ، شنا ، دويدن آرام ، دوچرخه‎سواري پياده روي و …هستند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد