چند نکته در مورد ارتباط با بیماران خشن


چند نکته  در مورد ارتباط  با بیماران خشن

چند نکته  در مورد ارتباط  با بیماران خشن

  ۱- به هنگام مصاحبه با بیماران خشن، پرستار باید چنین وانمود کند که برخورد با این افراد برای او عادی است و با توجه به وضعیت روانی بیمار باید نخست به حفظ یا رفع مهار فیزیکی از بیمار، تصمیم گیری نماید ولی در هر حال نباید با او تنها باشد و بایستی درب اتاقی مصاحبه باز باشد و صندلی پرستار نزدیک درب قرار گیرد. ۲- در برخورد با بیماران هذیانی، پرستار بایستی اعلام کند که میداند بیمار به گفته های خود سخت معتقد است اما خود گفته های هذیانی بیمار را باور ندارد، ولی در عین حالی نباید به بحث در مورد هذیانات بیمار و تلاشی برای مردود شمردن آنها اقدام نماید تا اعتماد بیمار جلب شود و به راحتی در مصاحبه شرکت مؤثر داشته باشد. ۳- مصاحبه با بیمار مهمترین ابزار تشخیص در بیماریهای روانی به شمار میرود. ۴- چهار الگوی ارتباطی وجود دارد: ۱) الگوی فعالی - غیرفعال، که در آن درمانگر فعالانه نقشی درمانی خود را ایفا میکند و بیمار عملاً مسئولیتی نمیپذیرد. این الگو در مواردی که بیمار توان همکاری ندارد (مثلاً بیهوشی است)، مناسب است؛ ۲) الگوی معلم - شاگرد، که درمانگر سلطه گر بوده و نقش پدرانه و کنترل کننده ای برعهده میگیرد و بیمار وابسته و پذیرنده است. کاربرد این مدل در دوران بهبودی بیمار پس از عمل جراحی مناسب است، ۳) الگوی مشارکت متقابل، که درمانگر و بیمار نقش برابری در درمان برعهده میگیرند و موفقیت اقدام درمانی نیز منوط به این ایفای نقش متقابل است. در درمان بیماریهای مزمن مثل دیابت کاربرد این الگو مناسب است، ۴) الگوی رفاقت، که یک الگوی نادرست است و معمولاً از وجود مشکلات روانی اولیه در درمانگر حکایت میکند که نیاز دارد. وظیفه خود در درمان و مراقبت از بیمار را به رابطه ای دوستانه و صمیمی مبدل سازد. برقراری این الگوی ارتباطی، سرانجام مناسبی را به دنبال ندارد. ۵)ارتباط غیرکلامی شامل لمس، تماس چشمی، حالات صورت، وضعیت بدنی، طرز راه رفتن، ژست ها و وضعیت ظاهر عمومی بدن، صداها، و سکوت میباشد. ۶) اولین قدم در روابط بین پرستار و بیمار، ایجاد رابطه ای براساس اعتماد متقابل است.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد