چگونه پارگی لیگمان داخلی زانو درمان می شود …؟


چگونه پارگی لیگمان داخلی زانو   درمان می شود …؟

 چگونه پارگی لیگمان داخلی زانو   درمان می شود ...؟

پارگی لیگمان داخلی زانو چیست؟

مکانیسم این آسیب واردآمدن نیرویی است که باعث ابداکشن تیبیا روی استخوان فمور میگردد. این پارگی باعث بروز یک نیمه دررفتگی موقتی در زانو می شود، که معمولاً هنگامی که بیماران توسط پزشک معاینه می شوند، این نیمه دررفتگی برطرف شده است. درجات شدیدتر ابداکشن استخوان تیبیا تنها در صورتی امکان پذیر است که کپسول مفصلی و لیگمان های عرضی زانو نیز دچار پارگی شده باشند.

گاهی همراه با پارگی لیگمان داخلی ممکن است پارگی همزمان منیسک داخلی نیز وجود داشته باشد. در این افراد، افوزیون خونی در زانو ایجاد خواهد شد (افوزیون ازنوع tense نیست) حداکثر میزان تندرنس در این افراد در مسیر عبور لیگمان عرضی وجود دارد. (معمولاً این نقطه در انتهای بالایی لیگمان و نزدیک به محل اتصال آن به استخوان فمور میباشد). برای تشخیص این آسیب می توان از گرافی کمک گرفت. گرافی های قدامی - خلفی یا تحت استرس گرفته می شوند (استرس از نوع ابداکشن) در صورتی که واقعا لیگمان داخلی زانو دچار پارگی باشد، فضای مفصلی در سمت مدیال باز می شود. اگر میزان این بازشدگی زیاد باشد، این امکان وجود دارد که به طور همزمان لیگمان عرضی و کپسول مفصلی نیز دچار پارگی شده باشند. درمان درمان می تواند به صورت انجام اعمال جراحی و یا اقدامات غیرجراحی صورت پذیرد که هر دو روش نتایج خوبی را در بر داشته است. در آسیب های خفیف انجام درمان های کنزرواتیو کفایت میکند، امّا در مورد آسیبهای شدیدتر، اقدام جراحی عاقلانه تر به نظر میرسد.

درمان کنزرو اتیو

در صورت زیاد بودن تجمع افوزیون مفصلی ایجادشده، آنرا آسپیره میکنیم. سپس زانو با کمک یک گچ بلند پا، حمایت می شود. این گچ از ابداکشن تیبیا جلوگیری خواهد کرد. گچ برای ۶ هفته باقی می ماند و در طول این مدت بیمار می تواند به راه رفتن ادامه دهد. بعد از اتمام این مدت زمان حرکات فعال برای تقویت عضلات اطراف زانو آغاز می شود. درمان جراحی با دادن یک برش مدیال یا آنترومدیال، جراح زانو را برای تعیین میزان پارگی لیگمان داخلی و هم چنین حصول اطمینان از وضعیت منیسک و لیگمان های عرضی جستجو میکند. اگر منیسک پاره شده باشد باید خارج شود. لیگمان های عرضی پاره شده معمولاً در فاز حاد به همان شکل باقی گذاشته می شوند. در نهایت پارگی های کپسول مفصلی و خود لیگمان با بخیه مناسب ترمیم می شوند.

بعداز انجام عمل جراحی برای مدت زمان ۶ هفته از گچ بلند پا استفاده می شود. پس به طور خلاصه در این آسیب معمولاً زانو بیمار از مایع خونی پر می شود و در مسیر لیگمان داخلی بیشترین تندرنس وجود دارد. (و بیش از همه نزدیک محل اتصال آن به فمور). درمان به ۲ صورت کنزرواتیو جراحی صورت میگیرد، درمان کنزرواتیو شامل آسپیراسیون مایع، گچ بلند پا (برای ۶ هفته) و فیزیوتراپی بعد از جداکردن گچ میباشد. در درمان جراحی هم پس از جراحی پا برای ۶ هفته داخل گچ میرود.

پارگی لیگمان خارجی نادرتر از پارگی لیگمان داخلی است. مکانیسمان واردآمدن نیرویی است که باعث اداکشن تیبیا روی فمور می شود. در مواردی از این آسیب لیگمان استرس وارد آمده را تحمل می کند و دچار پارگی نمی شود امّا avulsion محل اتصال لیگمان به فیبولا رخ میدهد. به جز این نکته، از لحاظ بالینی یافته ها نقطه مقابل علایم پارگی لیگمان داخلی هستند و درمان به همان شکل صورت میگیرد. در این آسیب احتمال آسیب به عصب پرونثال مشترک جدی است و اگر کشش وارد آمده شدید باشد، آسیب متاسفانه غیرقابل برگشت خواهد بود.


دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد