چگونگی درمان دررفتگی مکرر پاتلا


چگونگی درمان دررفتگی مکرر پاتلا

چگونگی درمان دررفتگی مکرر پاتلا

 سه مفصل که دررفتگی های مکرر (recurrent) در آنها به طور شایع تری دیده می شود، شامل مفصل پاتلوفمورال، مفصل شانه و قوزک پا میباشد. برخلاف شانه و قوزک پا، دررفتگی در این مفصل عمدتاً علت مادرزادی دارد. دررفتگی مکرر در مفصل شانه و قوزک پا عمدتاً به علت واردآمدن یک آسیب اولیه شدید ایجاد می شود. در دررفتگی مکرر پاتلا، معمولاً جابجایی به سمت خارج اتفاق میافتد، هنگام فلکس شدن مفصل زانو، پاتلا روی کندیل خارجی فمور به سمت خارج جابجا می شود. شل بودن لیگمان ها، تکامل ناقص کندیل خارجی فمور، وضعیت غیرنرمال پاتلا (مثلاً قرارگرفتن پاتلا بالاتر از وضعیت نرمال) و ژنووالگوم، ۴ عاملی هستند که باعث افزایش شانس بروز دررفتگی مکرر پاتلا می شوند. این آخرین عامل،کم اهمیت ترین این ۴ عوامل است. ژنووالگوم باعث می شود که خط کشش عضله چهارسر رانی در محلی خارجی تر از وضعیت طبیعی خود قرار گیرد. . و دررفتگی مکرر پاتلا در دختران شایعتر و گاهی دو طرفه است. معمولاً دررفتگی هنگامی ایجاد می شود که بیمار در حال فعالیت می باشد و در این فعالیت به نحوی فلکسیون زانو رخ میدهد. حرکت ایجادکننده لزوما حرکتی شدید یا ناگهانی نیست. هنگام فلکسیون زانو، بیمار درد غالباً خود بیمار یا شخص دیگری پاتلا را جا میاندازد و زانو . .را صاف میکند هنگام بروز دررفتگی در معاینه زانو متورم میباشد و می توان پاتلا را در سمت خارج کندیل خارجی استخوانی فمور دید و لمس کرد. بعد از انجام رداکشن، بارزترین یافته ها تجمع مایع در مفصل (غالباً خونی) و تندرنس روی تندرنس کشیده شدن  یا پاره شدن تارهای عضلانی در این ناحیه است. معمولاً شواهد شل بودن مفصل وجود دارد. بیمار قادر است که زانو و یا سایر مفاصل خود را در محدوده ای بیش از محدوده طبیعی حرکت دهد (مثلاً هایپراکستانسیون زانو) مساله شل بودن مفاصل ممکن است در سایر اعضا خانواده نیز دیده شود. قرارگرفتن پاتلا در وضعیتی بالاتر از حد طبیعی و کوچک بودن پانلا از سایر .یافته های بالینی است در فاصله بیر دو دررفتگی، گرافی ها ممکن است طبیعی باشند اما  در معاینه در هنگام دررفتگی، پاتلا در سمت خارج زانو احساس می شود. بعد از جانداختن معمولاً مایع خونی  در مفصل به همراه تندرنس در قسمت های مدیال عضله ۴ سر دیده می شود. در گرافی معمولاً پاتلا کوچکتر از نرمال است و در وضعیتی بالاتر از وضعیت طبیعی قرار گرفته است (Patella alta). دررفتگی پاتلا همیشه به شکل راجعه در نمی آید. در بعضی بیماران بعد از بروز یک یا دو اپیزود، مشکل دیگر تکرار نمیشود امّا در اکثر موارد دررفتگی به طور پیشرونده ای آسان تر و با فرکانس کمتری رخ میدهد. هر چه تعداد دفعات دررفتگی پاتلا بیشتر باشد، احتمال بروزتغییرات استئوآرتریتی بیشتر می شود در ابتداء درمان این عارضه درمانی محافظه کارانه است، یعنی بعد از بروز هر دررفتگی از دوره های فیزیوتراپی برای لترالیس - استفاده می شود. با این همه در صورتی که «فرکانسی» بروز دررفتگی آنقدر زیاد باشد که بیمار را ناتوان کند، جراحی توصیه می شود.در روش جراحی توصیه شده برای درمان این عارضه، تاندون پاتلار از محل اتصال استخوانی خود جدا میشود و به بستری جدیدی در استخوان تبیا متصل می شود. محل اتصال جدید نسبت به محل اتصال اولیه در وضعیت دیستالترو داخل تری قرار گرفته است  در habitual dislocation (دررفتگی عادتی) با هر بار فلکسیون زانو پاتلا دچار دررفتگی می شود که این حالت با حالت گفته شده در بالا متفاوت است. علت این حالت - که اغلب در کودکان دیده می شود - ناهنجاری در عضله چهار سر ران و خصوصاً عضله Vastus lateralis.می باشد

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد