چگونگی درمان دررفتگی ها و نیمه دررفتگی ها


چگونگی درمان دررفتگی ها و نیمه دررفتگی ها

چگونگی درمان دررفتگی ها و نیمه دررفتگی ها

  هرگاه سطوح مفصلی طوری جابجا شوند که کاملاً از مقابل هم خارج شوند، به آن دررفتگی اطلاق میشود. در نیمه دررفتگی، سطوح مفصلی جابجا شدهاند امّا هنوز درجاتی از ارتباط بین آنها دیده می شود. دررفتگی و نیمه دررفتگی می تواند به علل مادرزادی، خودبخود (پاتولوژیک) و یا تروماتیک ایجاد شود.تروما شایعترین علت دررفتگی یا نیمه دررفتگی مفاصل می باشد. دررفتگی و نیمه دررفتگی در هر مفصلی می تواند روی دهد،امّا شایعترین مفاصل درگیر، شانه، آرنج، هیپه، قوزک پا و مفاصل DIP و PIP هستند. اکثرا همراه دررفتگی و نیمه دررفتگی ها شکستگی یکی یا هر دوی استخوان های تشکیل دهنده مفصل دیده میشود. به همراه دررفتگی ها درجاتی از آسیب به کپسول مفصلی (پاره شدن و یا جداشدن آن از استخوان) و آسیب لیگمان ها (پاره شده یا کنده شدن از محل اتصال به استخوان) وجود دارد. در مفاصلی که پایداری آنها به عضلات بستگی دارد، عملکرد نامناسب عضلات می تواند زمینه را برای دررفتگی مساعد کند (مثل دررفتگی شانه در بیماران مبتلا به صرع که مساله شایعی است.) در اکثر موارد دررفتگی، علایم بالینی آنقدر واضح هستند که تشخیص به راحتی داده می شود. با این همه گاهی - خصوصاً وقتی برجستگی ها و نشانه های استخوانی به علت ادم و یا چاقی زیاد، پنهان می شوند - دررفتگی ها تشخیص داده نمی شوند. مثال بارز این مورد دررفتگی های خلفی شانه هستند. با بنابراین هرگاه که به این تشخیص مشکوکیم با گرفتن گرافی به هر میزان که نیاز می باشد تشخیص را قطعی میکنیم. در اینجا هم درست مثل شکستگیها حداقل دو گرافی در دو نمای عمود بر هم لازم است. بعد از جانداختن دررفتگی ها هم گرفتن گرافی برای حصول اطمینان از جاافتادن و هم چنین بررسی از لحاظ وجود شکستگی های همراه ضروری است. در نیمه دررفتگی ها علایم بالینی به تنهایی، ندرتا باعث تشخیص می شوند و نیاز به گرافی بیشتر است. پس برای تشخیصں دررفتگی و نیمه در رفتگی علایم بالینی به همراه گرافی (در دو جهت) به ما کمک میکنند. پس از جانداختن مفصل هم به گرافی حتماً نیاز داریم. دررفتگی های خلفی شانه و دررفتگی خلفی هیپ به همراه شکستگی شافت فمور، در صورت عدم دقت، تشخیص داده نشده و به آسانی missed می شوند. عوارض دررفگی و نیمه دررفتگی شامل این موارد است؛ الف. عفونت (در یک دررفتگی باز). ب. آسیب به بافت های نرم مهم مثل اعصاب و عروق، ج، نکروز آواسکولر سطوح مفصلی، د. بروز دررفتگی ها و یا نیمه دررفتگی های راجعه. ه- سفتی مفاصل (به علت میوزیت اسیفیکان). و بروز زودرس و سریع تر تغییرات DJD. درمان در این حالات شامل جانداختن مفصل و درمان آسیب لیگمان هاست. معمولا لیگمان ها خود به خود ترمیم می شوند. امّا گاهی به جراحی نیاز داریم (مثل پارگی لیگمان داخلی زانو). در این موارد حرکت دادن و تحرک مفصل برای بهبود بهتر و سریع تر لازم است مگر در ۳ مورد، این موارد عبارتند از پارگی یک لیگمان مهم که مسؤول اصلی پایداری یک مفصل است (مثل لیگمان های تراپزوئید و کونوئید در مفصل آکرومیوکلاویکولار، لیگمانهای طرفی زانو یا لیگمان تحتانی فیبولا - تیبیا)، دیگری احتمال بالای وقوع میوزیت اسیفیکان (مفصل آرنج و هیپ) و بالاخره درد شدید. در شکستگی - دررفتگی ها، ابتدا مفصل را جا میاندازیم و سپس به شکستگی رسیدگی می کنیم.بعضی مفاصل، مستعد بروز دررفتگی یا نیمه دررفتگی های راجعه هستند. در اکثر این موارد، قبلاً یک دررفتگی شدید رخ داده که باعث آسیب دایمی به لیگمان ها و یا سطوح مفصلی شده است. مفاصل شایع برای این درگیری مفصلی شانه، مفصل استرنو - کلاویکولر، مفصل پاتلوفمورال و قوزک پا هستند

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد