کامل ترین مرجع درباره بیماری مننژیت ؛ از علایم تا درمان آن


کامل ترین مرجع درباره بیماری مننژیت ؛ از علایم تا درمان آن

 کامل ترین مرجع درباره بیماری مننژیت ؛ از علایم تا درمان آن 

 مننژیت بعنوان یک بیماری حاد مسری بوسیله عفونت اولیه ناحیه حلق و بینی هجوم ثانوی میکروب به جریان خون و التهاب پرده های پوششی مغز مشخص میگردد.این بیماری بوسیله قطرات ریزی که از بیمار یا ناقلی سالم ترشح می شود سرایت میکند. میکرب از راه بینی و حلق وارد شده از آنجا به جریان خون میرود و از آنجا در پرده های مغز جایگزین شده عفونت بار میآورد.مردان بیش از زنان و پسران بیش از دختران به مننژیت مبتلا می شوند و بیماری در اواخر زمستان و اوایل بهار شایع تر است. میزان شیوع و مرگ و میر در نخستین سال زندگی بیش از دوره های دیگر است. دوران نهفتگی مننژیت از دو تا ده روز است.

علائم

در مرحله اول ممکن است علامتی بچشم نخورد. در این مرحله بیمار ناقل میکرب است و علامتی جز علامت عفونت مجاری فوقانی تنفس و ترشح از بینی ندارد. در مرحله دوم (هنگامی که میکروب وارد جریان خون شد) ممکن است کودک بی تفاوت و بی علاقه جلوه کند. در برابر هر چه بخواهد آرامش او را بهم بزند مقاومت ورزد.  سخنان و جواب هایش یک کلمه ای باشد و بطور نمایانی ساکت و بی حرکت بماند. ابتدا ممکن است اندک تب داشته باشد اما پوستش در برابر لمس حساس است و گاه نیز رنگ پوست کبود میگردد. در این مرحله نیز ممکن است پوست طفل دانه بزند و لکه هائی با اندازه های مختلف از سرسنجافی گرفته تا لکه های بزرگ روی پوست او نمایان شود. این لکه ها برنگ سرخ شامگاهی هستند و پس از چهار پنج روز از بین میروند و رنگی مایل به قهوه ای از خود بجا میگذارند.  در مرحله سوم که پرده های مغز مبتلا می شوند. سردرد شدید. استفراغ و سفتی عضلات مشاهده میشود و تب تند بالا میرود. چون عضلات گردن بسیار سفت و منقبض می شوند. سر بعقب تمایل یافته همه پشت به شکل کمانی در می باید که مشخص کننده بیماری است. نبض کند و نامنظم، وریدهای پیشانی برآمده و تنفس کند و دشوار است مننژیت تا هنگامی که در ترشح بینی بیمار میکروب وجود دارد مسری است و از همین رو بیمار باید لااقل دو هفته پس از استقرار مرض جدا نگاهداشته شود و کودکان حساسی که در معرض عفونت قرار گرفته اند. برای دو هفته باید از دیگران جدا شوند و تحت مراقبت باشند.درمان در این بیماری بسیار وخیم از همه تسهیلات پزشکی باید کمک خواسته شود و به محض آنکه بیماری تشخیص داده شد بیمار در بیمارستان بستری گردد با کشف داروهای اختصاصی برای معالجه منژیت میزان مرگ و میر ۵۰.۹۰ در صد بعه ۱۰ در صد تقلیل یافته است اشتباه گرفتن علایم و نشانه های بیماری مننژیت با بیماری آنفلوانزا ممکن می باشد. علایم و نشانه های مننژیت در چند ساعت و یا بین ۱ تا دو روز خود را نشان می دهند. علایم و نشانه هایی که در هرفرد بالای ۲ سال ممکن است ظاهر شود، شامل:
  • تب بالا و ناگهانی
  • سردرد شدید
  • خشکی گردن
  • تهوع و استفراغ بهمراه سردرد
  • گیجی و یا ناتوانی در تمرکز کردن
  • تشنج
  • خواب آلودگی و یا مشکل در بیدار شدن
  • حساسیت به نور
  • فقدان علاقه به خوردن و آشامیدن
  • التهبا های پوستی در بعضی از انواع مننژیت
علایم بیماری مننژیت در کودکان شامل:
  • تب بالا
  • گریه‌ی پی در پی
  • بی خواب و بی قراری شدید
  • تغذیه ضعیف
  • برآمدگی در قسمت نرم بالای سر کودک
  • خشکی گردن و بدن کودک
کودکان مبتلا به مننژیت بسختی آرام می شوند و حتی زمانیکه بغلشان می کنید، شدیدتر گریه می کنند.

دلایل ابتلا به مننژیت

معمول ترین دلیل ابتلا به مننژیت عفونت های ویروسی بوده که معمولا بدون درمان بهبود می یابند. بعضی اوقات علت مننژیت عفونت باکتریایی است. یکی دیگر از دلایل مننژیت که اغلب کم تر رخ می دهد عفونت های قارچی می باشند. از آنجاییکه مننژیت باکتریایی از همه خطرناک تر بوده و باعث مشکلات جدی می شود، پیدا کردن منبع عفونت مننژیتی، یکی از مهم ترین بخش های برنامه درمانی مننژیت می باشد.اغلب ویروس هایی که باعث مننژیت ویروسی می شوند، شامل آنتروویروس، ویروس هرپس سیمپلکس نوع ۲، ویروس زونا (که به عامل آبله مرغان و زونا شناخته می‌شود)، ویروس اوریون، اچ آی وی می باشند.سایر مواردیکه بجز موارد ذکر شده می توانند فرد را دچار مننژیت نمایند، شامل مواد شیمیایی، آلرژی به بعضی از داروها، بعضی از انواع سرطان و بیماری های التهابی همچون سارکوئیدوز می باشند.

تشخیص 

پزشک یا پرستار شما را معاینه کرده و مواردی هچون ضربان قلب شما، تب، تغییر وضعیت ذهنی و خشکی گردن را چک می نماید. اگر پزشک به اینکه شما دچار مننژیت شده اید شک داشته باشد، از آزمایش مایع نخاعی و سایر آزمایش ها همچون کشت خون، اشعه ایکس قفسه سینه و سی تی اسکن سر استفاده می نماید.

پیشگیری 

مننژیت باکتریایی و ویروسی واگیردار هستند، البته هیچکدام به واگیرداری سرماخوردگی یا آنفولانزا نیستند. احتمال انتقال هر دو از طریق ذرات ترشحات تنفسی در حین برخوردهای نزدیک مانند بوسیدن، عطسه یا سرفه کردن به طرف کسی وجود دارد، اما صرف تنفس هوایی که فرد مبتلا به مننژیت در آن نفس کشیده است باعث انتقال آن‌ها نمی‌شود. مننژیت ویروسی معمولاً توسط آنتروویروس‌ها به وجود می‌آید، و بیشتر از طریق آلودگی مدفوعی منتشر می‌شود. احتمال آلودگی را می‌توان با تغییر رفتارهای منجر به انتقال کاهش داد.بعضی از انواع خاص واکسن ها می توانند از ابتلا به بعضی از مننژیت ها پیشگیری نمایند. این واکسن ها شامل:
  • واکسن هموفیلوس (HiB vaccine) در کودکان جلوی شیوع یکی از انواع مننژیت باکتریایی را می گیرد.
  • واکسن کونژوگه پنوموکوک (pneumococcal conjugate vaccine) نیز از سایر روش های موثر در پیشگیری از ابتلا به مننژیت پنوموکوکی می باشد.
افراد خانواده و کسانیکه رابطه نزدیکی با فرد مبتلا به مننژیت مننگوکوکی دارند، باید از داروهای آنتی بیوتیکی برای پیشگیری از ابتلایشان به این نوع مننژیت دریافت نمایند.واکسیناسیون مننگوکوکی (meningococcal) برای افراد زیر توصیه می شود:
  • نوجوانان در سنین ۱۱ تا ۱۲ سال که وارد دبیرستان می شوند و تاکنون این واکسن را دریافت نکرده اند.
  • همه دانشجویان سال اول دانشگاه که قصد اقامت در خوابگاه دارند.
  • کودکان دو ساله و یا بزگتر که طحال نداشته و یا دچار سایر مشکلات سیستم ایمنی هستند.
  • افرادیکه قصد سفر به کشورهایی دارند که مننگوکوک در آنجا شایع می باشد.
 

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد