کامل ترین مرجع درمورد درمانهای بیولوژیک/ قسمت اول


 کامل ترین مرجع درمورد درمانهای بیولوژیک/ قسمت اول

 کامل ترین مرجع درمورد درمانهای بیولوژیک

 ۱-درمان با تشنج ناشی از برق (Electroconvulsive Therapy)این درمان (ECT) توسط یوگوسرلتی و لوسیوبینی Ugo Cerletti & Lucio) (Bini در سال ۱۹۳۸ابداع شد.۱-۱: موارد کاربرد۱- افسردگی اساسی (۸۰ درصد)، اسکیزوفرنی (۲۰-۱۰ درصد)، مانیای حاد (۳ درصد)، کاتاتونی ثانوی به بیماری های طبی، سندرم نورولپتیک بدخیم ثانوی به مصرف نورولپتیکا، کم کاری هیپوفیز، اختلال تشنجی مقاوم به درمان (Intractable)، پارکینسونیسم و بیماران حامله.۲-۱: عوارض جانبی مشتملند بر انفارکتوسی حاد میوکارد، اریتمی های قلبی، پارگی خون،۱ - ۳: موارد منع کاربرد ضایعات فضا گیر مغزی (نظیر تومورها)، انفارکتوس حاد میوکاردیبا وقوع انفارکتوس در عرض ۳ ماه گذشته، و پرفشاری شدید خون،۴-۱: پاسخ های عمده فیزیولوژیک نسبت به ECT-قلبی عروقی-٪۲۵ افزایش در تعداد ضربان قلب به هنگام القاء بیهوشی-تحریک عصب واگ، منجر به برادیکاردی گذرا در حین و پس از دادن تحریک الکتریکی می شود.-در انتهای تشنج، تعداد ضربان قلب افزایش مییابد.-افزایش میزان فشار خون به موازات تعداد ضربان قلب۱- ۴- ۲: مغزیتشنج باعث افزایشی فعالیت الکتروانسفالوگرافیک می شود. اختلالات گذرا در حافظه و شناخت رخ میدهد از جمله عدم آگاهی )Disorientation( گیجی، فراموشی رتروگراد و انتروگراد، و سردرد.۵-۱: داروهائی که با ECT تداخل می کنند۱- ۱-۵: داروهائی که باعث افزایش فعالیت تشنجی می شوند: تئوفیلین، کافئین، لیتیوم، ضدافسردگی های ۳ حلقه ای، تراز ودون، فلوکستین، بوپروپیون، و داروهاى ضد جنون.۱- ۲-۵: داروهایی که باعث کاهش فعالیت تشنجی می شوند: بنزودیازپین ها، ضد تشنج ها.۱- ۳-۵: سایر داروها: مهارکننده های انزیم مونو امین اکسیداز (مثلا فنلزین)، و لیتیوم،۶-۱:ارزیابی قبل از درمانمشتمل بر شمارش کامل گلبولی، تجزیه ادرار، رادیوگرافی ستون فقرات (برای ثبت شکستگی های قبلی و سایر ناهنجاریها)، نوار قلب، نوار مغز، معاینه دندان ها، توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن) یا تصویرگیری به وسیله رزونانس مغناطیسی (MRI) (در صورت شک بهوجود اختلال تشنجی، یا ضایعه فضاگیر مغزی).آماده سازی بیمارموافقت آگاهانهتوضیح راجع به عوارض جانبیدوره نقاهت (بیمار معمولاً ۱ تا ۳ هفته تحت مراقبت دقیق قرار میگیرد، تا نقص های شناختی از بین برود).۸-۱: طرز عملاز شش ساعت قبل از ECT بیمار نباید چیزی بخورد، قبل از انجام ECT دهان بیمار از نظر وجود دندان مصنوعی یا اجسام خارجی دیگر بررسی شده و راه داخل وریدی آماده نگهداشته شود. بیمار باید مثانه اش را تخلیه کند. برای جلوگیری از گازگرفتگی زبان قبل از دادن ECTمحافظ الاستیکیی بین دندان های بیمار قرار داده میشود. به استثناء دوره کوتاه تحریک الکتریکی، اکسیژن ۱۰۰ درصد به میزان ۵ لیتر در دقیقه در طول درمان تا بازگشت تنفس خودبه خودی تجویز می شود.وسایل فوری برای برقراری راه هوائی باید همیشه قابل وصول باشد. متخصص بیهوشی معمولاً باید حضور داشته باشد. یک شخص ماهر در لوله گذاری نای باید حاضر باشد. دستگاه ساکشن، کنترل ECG، و معمولاً EEG لازم است.آنتی کولینرژیک ها: رایجترین داروی مورد استفاده آتروپین است که به مقدار ۰/۳ تا ۰/۶ میلی گرم عضلانی یا زیر جلدی، ۲۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از بیهوشی، یا ۰/۴ تا ۱ میلی گرم وریدی ۲ یا ۲ دقیقه قبل از بیهوشی تجویز می شود. این دارو برای به حداقل رساندان ترشحات دھانی و تنفسی و ممانعت از بروز برادیکاردی و آسیستولی به کار می رود.کامل ترین مرجع درمورد درمانهای بیولوژیک/ قسمت دوم   

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد