کلیاتی درباره اختلال شخصیت خودشیفته


کلیاتی درباره اختلال شخصیت خودشیفته

کلیاتی درباره اختلال شخصیت خودشیفته

 کلیات تصورات بزرگ منشانه خود، مبنی بر واجد اهمیت و استعداد خاص بودن و استحقاق توجه ویژه است. میزان شیوع آن در جامعه کمتر از یک درصد و در افراد مراجعه کننده به درمانگاهها ۲ تا ۱۶ درصد است. بچه های والدین مبتلا به این علت که از اوان کودکی در معرض حالات مربوط به والدین خود قرار میگیرند، ممکن است بیش از دیگران به این اختلال مبتلا شوند.خصوصیات بالینی افراد مبتلا با احساس خود بزرگ انگاری قوی و اشتغالی ذهنی با خیالات موفقیت، قدرت و استعدادهای نامحدود مشخصی هستند، مشتاق توجه دیگران بوده ولی از ابراز محبت متقابل ناتوان هستند. از دیگران سوء استفاده کرده و طالب کمک هائی میگردند که هرگز ان را جبران نخواهند کرد. این افراد توان همدردی ندارند و اگر هم تظاهر به همدردی کنند جهت کسب مقاصد شخصی است. این افراد از احترام به نفس شکننده ای برخوردار هستند و مستعد ابتلاء به افسردگی میباشند.سیر، پیش آگهی و درمان این اختلال مزمن بوده و درمان آن مشکل است. مبتلایان مجبورند که عواقب ناشی از رفتارشان را تحمل کنند و از آن رو که به زیبائی، قدرت و جوانی خود زیاد بها می دهند، ممکن است نسبت به بحران های ناشی از میان سالی بیش از دیگران مستعد و آسیب پذیر باشند. درمان اختلالشخصیت خودشیفته بسیار مشکلی است اما به هر حالی روان درمانی می تواند مفید باشد. از نظر دارودرمانی، لیتیوم (در نوسان خلق) و ضد افسردگی ها این افراد مستعد افسردگی هستند) ممکن است مفید واقع گردند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد