کلیاتی درباره اختلال شخصیت مرزی


کلیاتی درباره اختلال شخصیت مرزی

کلیاتی درباره اختلال شخصیت مرزی 

 کلیات ویژگی شاخص این اختلالی بی ثباتی بارز در روابط بین فردی، خلق و خودانگاره شخصی است. این بیماران در مرز بین روان نژندی (نوروز) و روان پریش (پسیکوز) قرار دارند. اختلال شخصیت مرزی در ۱ تا ۲ درصد جمعیت وجود دارد و در زنان دو برابر شایعتر از مردان است. در بستگان درجه اول این افراد میزان شیوع افسردگی و سو مصرف مواد بیشتر است.خصوصیات بالینی این بیماران همواره در یک حالت بحرانی قرار دارند و نوسان خلق در آنها شایع است. ممکن است لحظه ای اهل بحث و مجادله به نظر برسند، لحظه ای دیگر دچار افسردگی شوند و زمانی دیگر از فقدان هر گونه احساسی شکایت کنند. رفتار بیماران مرزی غیرقابل پیش بینی است و اقدام به خودازاری (مثل تیغ زدن مچ دست) در آنها شایع است. روابط اجتماعی آنها پرمسأله است و گاه به افرادی که به آنها احساسی وابستگی میکنند، شدیداً نزدیک می شوند و وقتی از دوستان نزدیک خود بی توجهی ببینند، شدیداً خشمگین می شوند. این افراد از تنهایی بیزار هستند و همنشینی با هر فردی، ولو نامطلوب را به تنها بودن ترجیح میدهند. بیماران اغلب از احساسی مزمن تنهایی و پوچی ناله میکنند. این افراد در روابط خود، مردم را به دو گروه خوب و بد تقسیم می کنند و افراد خوب را ایدهآل دانسته و بدها را ارج نمیگذارند. برخی از پزشکان برای توصیف خصوصیات شخصیت مرزی از اصطلاحات Panambivalence (احساس دوگانگی نسبت به همه چیز)، Panphobia(همه چیز هراسی)، Pananxiety (احساس اضطراب نسبت به همه چیز) و Choatic Sexuality (هرج و مرج جنسی) استفاده کرده اند.سیر، پیش آگهی، درمان و مراقبت پرستاری اختلال مرزی نسبتاً با ثبات است و به مرور زمان تغییر نمیکند. میزان بروز دوره های افسردگی در این بیماران بیشتر است. تشخیصی معمولاً قبل از ۴۰ سالگی داده می شود. روان درمانی، درمان انتخابی این بیماران است و گاه از داروهای ضد جنون (برای کنترل خشم، خصومت، ودوه های کوتاه جنون) و ضد افسردگی (به منظور بهبود خلق افسرده) استفاده می شود. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز، بنزودیازپین ها و کاربامازپین هم گهگاه به کار می روند. پرستار باید کلیه وسایل خطرناک را دور از دسترسی بیمار قرار دهد و رفتار او را به طور مستمر زیر نظر بگیرد. همچنین باید بیمار را تشویق نمود تا درباره احساسات واقعی خود سخن بگوید. کارکنانی که با بیمار کار میکنند باید مرتب تعویضی شوند تا از ایجاد وابستگی بیمار به فردی خاصں پیشگیری شود. برای رفتار غیرانطباقی بیمار باید محدودیت قائل شد و نتایج تخلف و سرپیچی از این محدودیتها را برایش توضیح داد. و نیز باید به بیمار کمک کرد تا صفات مثبت خود و همچنین جنبه هایی از خود را که مورد قبولش نیست مشخص کند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد