کلیاتی درباره اختلال شخصیت وابسته


کلیاتی درباره اختلال شخصیت وابسته

کلیاتی درباره اختلال شخصیت وابسته

 کلیات مثل شخصی دوری گزین، بیماری شخصیت وابسته از پائین بودن شدت احترام به نفسی ناشی می شود. مع هذا، در وابستگی شخصی بار زندگی خود را بر دوش دیگران میاندازد و آنان را در تصمیم گیری برای او زیر فشار قرار میدهد. این اختلال در زنها شایعتر است و ۲/۵ درصد از مجموع موارد اختلال شخصیت را شامل میشود و در بچه های کوچکتر خانواده و افرادی که در کودکی دچار بیماری مزمن جسمی بوده اند شیوع بیشتری دارد.ویژگی های بالینی به دلیل فقدان اعتماد به نفس، شخصیت های وابسته برای تصمیم گیری از دیگران، مثل والدین، همسر، همسایگان و دوستان استفاده میکنند؛ برای انتخاب شغلی، همسر، محل زندگی و حتی نحوهٔ لباس پوشیدن، مبتلایان بدون اندرز و اطمینان بخش زیاد دیگران قادر به تصمیم گیری نیستند و از قبول مسئولیت خودداری میکنند و در صورت ناگزیر شدن برای قبول آن دچار اضطراب میگردند. در کارهای شخصی پشتکار ندارند ولی در انجام کارهای دیگران احساس راحتی بیشتری میکنند. شخصیت های وابسته غالبا زن هایی هستند که خود را به دست فراموشی سپرده اند و انفعال و وابستگی آنها امکان میدهد که بی وفائی وخشونت های فیزیکی شوهر را تحمل کنند چون می ترسند اگر اعتراض کنند شوهرشان آنان را ترک کند.سیر، پیش آگهی، درمان و مراقبت پرستاریبه علت ناتوانی در عملکرد مستقل، این افراد موقعیت شغلی آسیب پذیری دارند و از نظر روابط اجتماعی، محدود به اشخاصی میباشند که به آنها تکیه کردهاند و اگر تکیه گاه مناسبی برای خود نیابند، در خطر ابتلاء به افسردگی قرار میگیرند.با وجود این، پیش آگهی با درمان خوب است. روان درمانی بینش گرا، رفتار درمانی، آموزشی قاطعیت و اظهار وجود، خانواده درمانی و گروه درمانی جهت درمان مبتلایان توصیه می شود. جهت درمان اضطراب و افسردگی بیماران گه گاه از از دارو درمانی (ایمیپرامین، بنزودیازپین و مواد سروتونرژیک) استفاده میشود. همانطور که اشاره شد این بیماران دچار اضطراب و ترس میباشند و احتمال زیادی وجود دارد که بیش از سایر مبتلایان به اختلالات شخصیت در جستجوی کمک برآیند.از آنجائی که این مددجویان، نیاز به کمک را درک میکنند، پرستار می تواند نقشی فعالی در برنامه درمانی بازی کند. به منظور غلبه بر رفتارهای انزواطلبانه، پرستار باید مددجویان را به شرکت در فعالیتهای بخش ترغیب کند. برای ارتقاء اعتماد به نفسی، حمایت و تشویق توأم با همدلی بایستی مد نظر باشد. پرستار باید وظایفی را برای بیمار در نظر بگیرد که امکان موفقیت در آنها بسیار زیاد باشد. متناسب با ارتقاء وضعیت بیمار از حالت وابستگی به استقلال، درجه سختی وظایف باید به تدریج افزایش یابد. همچنین پرستار باید این بیماران را برای شرکت در برنامه های روزانهٔ درمانی و امورات زندگی ترغیب کند.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد