کلیاتی درباره اختلال هذیانی/ قسمت دوم


کلیاتی درباره اختلال هذیانی/ قسمت دوم
مبتلایان نسبت به بیماری خود بینشی نداشته و اکثر اوقات توسط نیروی انتظامی یا اطرافیان به بیمارستان آورده می شوند. این بیماران معمولاً از نظر اطلاعاتی که میدهند قابل اعتماد هستند مگر در مواردی که با هذیان هایشان برخورد نماید. اختلال هذیانی چندین نوع بوده که در ذیل ذکر می شوند.نوع شهوانی 1)شخص خود را متقاعد میسازد که فردی برجسته، غالباً هنرپیشه سینمایا یک سیاستمدار معروف عاشق او است (البته شخصی هرگز او را ندیده، اما فراوان برای او نامه نوشته است).۲) نوع بزرگ منشی (Grandiose Type): که در آن قربانی اختلال معتقد است که فردی مهرم  و غیرعادی  و دارای نیرو، معلومات،  و توانایی خارق العاده است.۳) نوع حسادت (Jealous Type): که در آن هذیان بر بی وفایی همسر یا شریک جنسی متمرکز است. مواردی که هذیان مربوط به همسر است را پارانویای همسر یا سندرم اتلو می نمایند۴)- نوع گزند و آسیب: که در آن ششخصی معتقد است مورد بدرفتاری و تهدید از جانب دیگران قرار میگیرد. این نوع هذیان، شایعترین نوع اختلالهذیانی است.۵- نوع جسمی (Somatic type): که در آن باور نادرست بر نابهنجاری یا اختلال جسمی هذیانی متمرکز است. شایعترین ابتلائات هذیانی مربوط می شوند به عفونت (مثلاً ویروس، باکتری، انگل)؛ وجود حشرات برروی پوست یا زیرپوست، ترسی از بدشکلی بدن؛ هذیان مبنی بر متصاعد شدن بوی بد از پوست، دهان یا مهبلی؛ و هذیان های مربوط به کار نکردن قسمت های خاصی بدن، نظیر روده بزرگسیر و پیش آگهیبرخی معتقدند که یک عامل تنش زای روانی - اجتماعی در شروع اختلال وجود دارد. کلاً شروع ناگهانی اختلال نسبت به شروع تدریجی آن شایعتر است. به تدریج سوء ظن های بیمار بیشتر شده و سرانجام هذیانی می شود. کمتر از یک چهارم این بیماران به اسکیزوفرنی و کمتر از ۱۰ درصد به اختلال خلقی مبتلا می شوند. حدود ۵۰ درصد بیماران در پیگیری دراز مدت بهبود مییابند، و در ۳۰ درصد آنها علائم تغییری نمیکنند. مواردی که با پیش آگهی خوب مرتبط هستند شامل سطوح بالای  تطابقی شغلی، اجتماعی، و کارکردی: جنس مؤنث؛ شروع قبل از ۳۰ سالگی با شروع ناگهانی؛ کوتاه بودن دوره بیماری؛ و وجود عوامل زمینه ساز میباشند.درماناصولاً این بیماران را می توان به صورت سرپائی درمان کرد. ولی در مواردی نظیر ارزیابی نمودن کامل طبی و عصبی برای رد علل عضوی، و بررسی توانایی بیمار از نظر کنترل تکانه های خشونت بار (مثل خودکشی و دیگر کشی)، بستری کردن بیمار ضرورت می یابد. در موارد فوری، برای بیمار دچار بی تابی شدید، تجویز عضلانی داروهای ضد جنون ضروری است. داروهای ضد جنون درمان انتخابی این بیماران می باشند. همچنین از روان درمانی نیز استفاده میشود.مراقبت پرستاریدر برخورد با بیماران هذیانی، پرستار نباید با هذیان های بیمار مقابله کند و یا آنها را بپذیرد. پرستار باید از اشارات حاکی از پوچ شمردن افکار و هذیان های بیمار خودداری نموده و با همدردی به او تفهیم نماید که اشتغال ذهنی او با هذیان ها هم موجب ناراحتی او میگردد و هم با زندگی هذیان های خود میکند، پرستار باید با درخواست از بیمار برای شرح بیشتر نگرانی های خود، واقعیت سنجی را تقویت کند. نکته مهم این است که پرستار در مورد عوارض جانبی داروها به بیمار توضیحات لازم را بدهد تا بعدها توسط او به دروغگوئی متهم نشود.کلیاتی درباره اختلال هذیانی/ قسمت اول

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد