کلیاتی درباره ژنوواروم و ژنووالگوم


کلیاتی درباره ژنوواروم و ژنووالگوم

کلیاتی درباره ژنوواروم و ژنووالگوم

 

ژنوواروم و ژنووالگوم

به طور شایعی در اطفال دیده می شوند و معمولاً علت مشخصی ندارند. این عارضه غالبا خودبخود و به تدریج برطرف می شود و در بسیاری از موارد جای هیچ نگرانی نیست. به علاوه این دو حالت می تواند در استئومالاسی، پاژه  و یا رشد نامناسب صفحات رشد غضروفی (مثلاً متعاقب استئومیلیت) رخ دهد.بنابراین پزشک معالج در مواجه با این دو پدیده، ابتدا .باید به دنبال رد علل فوق الذکر باشد ژنوواروم خوش خیم خردسالان درجاتی از ژنوواروم در تمام بچه های ۱ تا ۳ ساله دیده می شود و معمولاً اگر تا اواخر کودکی طول بکشد به درمان احتیاج خواهد داشت. در این ضایعات خوش خیم باید حتماً به فکر تشخیص ریکتز بود و با استفاده از روش های مناسب تشخیص ان را قطع کرد  ژنو والگوم خوش خیم کودکان ژنووالگوم خوش خیم کودکان در بچه های ۳ تا ۵ سال شایع است و معمولاً خودبخود برطرف می گردد. اگر ژنووالگوم شدید بعد از ۱۰ سالگی وجود داشته باشد، به درمان جراحی نیاز دارد. در کودکان در حال رشد برای اصلاح این عارضه دو متد جراحی وجود دارد؛ در روش اول اپی فیز استخوان با استفاده از منگنه های فلزی به دیافیز متصل می شود. با این کار، رشد غضروف اپی فیزی در سمت مدیال کند می شود. (روش epiphysiodesis) در روش دوم - که موثرتر است - تکه ای از استخوان فمور در ناحیه سوپراکندیلار و یا قسمت بالایی استخوان تبیا برداشته می شود (روش osteotomy). توجه کنید که بعد از توقف رشد صفحات رشد استخوانی، تنها روش اصلاح جراحی، روش استئوتومی است.

دیدگاه خود را مطرح فرمایید . وظیفه ماست که به سوالات شما پاسخ دهیم

پاسخ دیدگاه شما ایمیل خواهد شد